Dziewictwo

Znów praca na pewnej małej notatce już publikowanej.

"Dziewictwo"

Przed
W średniowieczu i wcześniej takich jak oni zostawiali odartych w polu lub lesie, a wrony dziobały im oczy. Siedzieli rzędem na tle białych ścian. Krzywe postacie z obrazów Boscha, ale smutne jakoś głębiej. Coś pierwotnego było w owej trzeciej od lewej gębie, wręcz mordzie troglodyty o zębach łatanych resztkami kiełbasy, o wardze opadającej jakimś pulchnym, zaślinionym łukiem w kierunku kolan, a niezdolnej – bo tak obfitej – sprostać sile ciążenia. Złośliwy Stwórca wywinął ją obcęgami a potem gwoździem przybił do brody mokrej i lepkiej, jakby nie zdążyła obeschnąć z resztek wód płodowych, w których wymoczyła się w życiu prawie poprzednim, tym lepszym. Na widok pielęgniarek przechadzających się co i rusz, w te i we wte, ślinił się jakoś dziwnie, może jak pies do kości, a świdrujące oczka uważnej ropuchy obserwującej owada, ten jedyny posiłek, ledwie przypadek czasu posuchy, wyrażały nie tylko niemy podziw, chorą fascynację, co nawet pragnienie, absurdalną nadzieję, że jakakolwiek piękna, gdziekolwiek spotkana, ulegnie pokusie, muśnie mu uszko i szepnie: „Chodźmy do kibla...”. A może to po prostu był smutek, albo drżąca samotność szukająca uwagi, minimalnego zadowolenia tlących się jeszcze szczątków jądra człowieczeństwa. Kto to może wiedzieć.
- To chyba w nerwach wytrawiłem dziewictwo. Pamiętam, kuliłem się, jak pies, a przelewałem jak woda. Pod wpływem czegoś, bodźców jakichkolwiek, zwłaszcza ludzi, szczególnie matki i ojca. Siadywała w kuchni, przy odrapanym stole i nerwowo skubiąc lewą, krwawiącą już, bo tak wyeksploatowaną brew, szukała może odpowiedzi na najbardziej neurotyczne pytanie: „Co powiedzą ludzie?”. Tkwiła godzinami w owym śnie, może półśnie. Z kołaczącym sercem, duszą na ramieniu, próbowałem czasem, mimo matczynej obecności, wśliznąć się do kuchni po szklankę wody, albo kawałek chleba. Wtedy zawsze budziła się z letargu i niby niewinnie, ale z jakimś przykrym uśmiechem, zadawała to pytanie, które miało w sobie coś z węszenia. Byłem wtedy cały rozdygotany, cały w nerwach, rozważałem, czy może wziąć szklankę i rzucić nią o ścianę. Czasem zaś wyobrażałem sobie, że trzema, czterema susami pokonuję niewielką odległość, raptem paręnaście schodków, jedno piętro, pomiędzy mieszkaniem, a piwnicą, wracam z siekierą i... Wie pani, nawet nigdy nie starczyło czasu na walnięcie szklanką o ścianę, bo on przeważnie wtedy już był w kuchni. Materializował się znikąd w najmniej spodziewanych momentach. Kucał w przepierdzianych gaciach przy otwartej lodówce i coś tam grzebał, a pewnie też słuchał, bo potem mówił: „Zostaw go, jest miętkim chujem zrobiony, nigdy nie interesowały go pizdy!”. Stwierdzenie zawsze trochę wisiało w powietrzu, akurat tyle bym zdążył zastanowić się, czy rozwalić mu mordę. Ale to się nigdy nie stało, miałem... mam za mało charyzmy.
- Może... – Pani Doktór patrzyła na ową targaną delirium tremens wargę – może dam ci jakieś leki? Uspokoisz się trochę.
- Uspokoję się trochę... Dobrze, mogę uspokoić się trochę.
„Jakieś leki... Chemiczny plaster na kaleką duszę, kurwa! Wesołość w pakiecie za jedyne sto złotych w promocji.”, coś błysnęło w chorej głowie, zmiął receptę i wyrzucił do kosza.
W domu nie miał nic do roboty, to połknął sześćdziesiąt miligramów chlorowodorku mianseryny i poszedł spać.

***

Po
Kupił lokalną gazetę. Wszedł do budki telefonicznej, gdzie upał był nie do zniesienia, jak w szklarni, w samo południe. Zadzwonił, spytał o adres i cenę. Lokal, spelunka właściwie, mieściła się w centrum miasta, na skrzyżowaniu ulicy jakiejś z jakąś, nad zakładem pogrzebowym. Może od razu umrze. Śmierć i pochówek w cenie, w imię Ojca i Syna, też Ducha, koniec dramatu, kurtyna w dół, amen.
Wszedł jak do gniazda, do nory. Kurwy wiły się tam jak larwy na padlinie, popiskiwały. Tanie, nawet nie rubensowskie, zwyczajnie tłuste i żółte, osłonięte niczym, bo nie miały na sobie już nawet wstydu. Chichotały rozchylonymi lubieżnie ustami, a w każdych niby perła w małży, tkwiła guma do żucia przerzucana z uporem i nieustannie z jednego kącika ust, w drugi.
Dygotał wszelkimi emocjami.
- To którą chcesz, kochasiu? – nie tylko gumę już żuły, też słowa.
Wybrał najmniej brzydką. Kobietę po przejściach i wszelkich chorobach duszy, pomarańczową, jak kurczak papryką natarty i wypieczony trochę za bardzo. Kosmata niby małpka, sczesywała łój z włosów wprawnymi ruchami wyspecjalizowanego zwierzątka, ćmiąc przy tym peta - pyk, pyk, pyk - by usta mieć zawsze gotowe, a mięśnie dobrze rozgrzane. Zaprowadziła go do tej klitki, celi właściwie, jakieś łóżko tam było, kupione gdziekolwiek i tanio, może na pchlim targu. Dobre, jak gąbka chłonęło wydzieliny plugawe.
- Idź, podmyj się, tam obok jest toaleta. – pykała, wypuszczała dym to gębą, to nosem.
Poszedł, a potem wrócił. Położył się jak na łożu śmierci, jak w trumnie, ale nie tak chciałby umierać, upodlony, nikczemny.
To nie było niebo, ani tym bardziej piekło. Wiedział to, bo w niebo nie wierzył, a w piekle już bywał. Nie było tam Boga, ni diabła, tylko ten wszechświat w jego głowie zatrzymany w nieustającej fazie Wielkiego Wybuchu, z obumierającymi atomami, których protony, neutrony i elektrony buntują się przeciwko trwaniu. Narodziny i śmierć, może też zmartwychwstanie. Słońce przedzierające się przez liście. Poranek w ogrodzie i koncert trzmieli. I charyzmatyczny schizofrenik wspinający się po wodzie na swój krzyż, by znaleźć ukojenie w śmierci.
Drugi raz zerżnął ją od tyłu, nie tyle nawet zerżnął, co zerżnąć spróbował, bo skończył nim zaczął.
- I co, nie bolało? – zapytała, gdy się ubierał. Słowa opuściły jej usta wraz z kłębem dymu, a były szydercze.
- Nie – wycedził tak jakoś, tak mimo woli to z niego wyszło, bo może coś innego miał, czy tam chciał powiedzieć.
- Godzina jeszcze nie minęła...
- Ale chyba już pójdę... do widzenia. – uciekł.
Wyszedł na rozprażoną ulicę, w blask, w słońce. „CHUJ CI W DUPĘ”, nabazgrała jakaś ręka niewprawna tuż nad przepełnionym śmietnikiem. Znalazł jakiś winkiel, zwymiotował za nim. Myśląc może o zmarnowanej recepcie starł z wargi resztkę rzygowin.

Arimar i Tristania

Taka tam przeróbka piardnięć własnych.

 "Arimar i Tristania"

Cierpieć umiała wielce kunsztownie, toteż nawet na sprawiające ból, akcydentalne już zbliżenia z nim, gnomem, zwykła była oczekiwać, dlatego, a może nawet mimo to, jakby w pełnym gracji rozwarciu kąta podświadomej siły pobudzającej ów elektrostatyczny szum pragnień niespełnionych, a licznych, niby wypustki nakrapiające skórę dotychczas brzoskwiniową, czyniąc ją podczas owych szałów zupełnie pozbawionych lubieżności, a równie nielicznych, szorstką na kształt gęsiej.
Spoczywała skulona w kątku ogromnego okna komnaty, spowita woalem sukiennych fałd. Zniewalająca, samotna, bo i intelektu bystrość nadmierna, ale i piękno ciała nie tyle z samego powabu fizys płynące, co niby zamczysko prastare, na fundamentach nad wyraz stabilnych, na serca dobroci wsparte, inkrustowały, trawiły może te lica rumiane, a gładkie, jakimś głęboko rytym piętnem niezrozumienia dla rozterek jej duszy. Ni to w poszukiwaniu nieobecnego wisiora, ni to czegoś innego, niewiadomego, gmerała łapką zgrabną, o konstrukcji misternego ażuru a pulchną lekutko i należycie, po dekolcie swym nie bardziej alabastrowym, co pruderyjnym, ale nieznacznie.
Wokół wdzięcznych stópek rozsypała stare, pożółkłe już nieco pergaminy listów. Jakże to z nimi było, jakże było. Zaszemrała jednym ze zwojów wyłuskując przy tym z pamięci zdarzenie ledwie zeszłoroczne.

***

Najdroższa...

...a słodka łakoci z owej jamki nabłonkiem wyściełanej, za której lubieżne zwiedzanie, stary poczciwiec, Jehowa, spalił jakieś miasto, a może nawet dwa, wiedz, że nie bardziej pragnę być w Tobie, niż obok Ciebie luba, zaś w owej chwili, gdy gęsie pióro skrzypi kreśląc na papierze słowa niniejsze, do Cię, miła, wizja pewna, a frywolna wyjelce, nie daje mi spokoju. Wiedz, że nie tyle pukle Twe kasztanowe pragnę owijać wokół palców dłoni, co być tam, w głębi Twej najgłębszej. Nic nie powiem więcej. Kocham sercem całym, całusów bezlik zasyłam, o muszelko wytęskniona, wyczekująca.

Zawsze Twój!
Arimar

Ach, jak krzepło uczucie w plątaninie listów zasyłanych systematycznie, tam i z powrotem, w namiętności nie cierpiącej zwłoki.

Najdroższy...

Tak oto siedzę i rozmyślam o Tobie, mój miły, kosztując z dzbana ciepłej, a słodkiej śmietany, którą regularnie, co wieczór dostarcza mi służka, dziewka prosta nad wyraz i ordynarna. Słucham, jak wosk z cicha opada ze świecy odmierzając takt czasu liczonego w sekundach, minutach, godzinach, a może i miesiącach, jakie przyjdzie mi spędzić samej, nim ujrzę Twe oblicze ogorzałe trudami wojny. Wracaj, niczego bardziej nie pragnę, niż być Twoją na wieki.

Zawsze Twoja!
Tristania

Mnogość była tych listów. Wreszcie poznanie i ślub piękny, bogaty nad wyraz, pełen dam dworu frywolnych i rycerzy męskich, się był okazał. Suto zastawione stoły uginało jadło tłuste, a obfite, rodzajów wszelakich. Gąsiory tryskały napitkiem znamienitym, dobytym na ową okazję z najbardziej zakurzonych czeluści zamkowych piwniczek. Pląsy i swawole nie miały końca, ale i one z biegiem dni ucichły wprowadzając młodych czujnie i spokojnie w prozę życia.
W początkowo udane, pełne cielesnych rozkoszy pożycie, z czasem począł wkradać się, jakbyśmy to dzisiaj powiedzieli, element rutyny. Arimar zafascynowany cielesnymi przymiotami oblubienicy, rzec można, okrzepł w pożądaniu w okolicznościach przedziwnych, zatracał też zapał do zgłębiania tajemnic małżeńskiej alkowy. W serce niewiasty, niby nieśmiało, wkradał się smutek, z czasem coraz głębszy, bowiem winy, jak każda kobieta, biedna Tristania szukała w sobie, czy to w domniemanym, a niewłaściwym zachowaniu wobec męża, czy znów w rzekomo tracących powab, choć, co oczywiste, tak pięknych krągłościach swego ciała. Nikła w oczach. Ten i ów z okolicznych kmieci i parobków, nieraz opowiadał przy kielichu z miodem, że widuje często panią zamkniętą jakby w niedostępnej pozie smukłego posągu o prawej dłoni obejmującej lewy łokieć spoczywającej wzdłuż ciała ręki, podczas gdy głowa przechylona lekko, subtelnie na lewy bark, pozwala melancholijnemu spojrzeniu oczu mocno rozognionych, pokrytych błoną łez, błądzić gdzieś w próżni, zaś prawie zastygła, ledwie uchwytna mimika jej twarzy kreśli namiętny wyraz rozpaczy jakby gorącej i ostatecznej.
Gdzie wonczas podziewał się tak rycerski onegdaj Arimar? Pono regularnie, od czasu jakiegoś, znikał to tu, to tam, to znów zupełnie gdzie indziej, a najczęściej widywany bywał gdzieś w ciemnych rubieżach gospodarskich pomieszczeń. Uściślijmy – stał się częstym gościem chlewu i stajni. Co tam porabiał? Tego jeszcze nie wiemy.
W myśl maksymy „Przez żołądek do serca!”, dziewczyna postanowiła dotrzeć do oziębłego męża z pomocą zacnej strawy, toteż upichciwszy pysznego gulaszu, z dodatkiem młodych ziemniaczków oprószonych pachnącym koperkiem, poszła w towarzystwie służki niosącej ów pożywny zestaw na pięknych półmiskach, szukać lubego. Tuż przed chlewem poprosiła dziewkę o kosz z misami pełnymi jadła, po czym ją odprawiła. Próg chlewu przekroczyła pełna obaw.
- Czego tu, kurwa, chcesz? – zaskoczony wycharczał nakładając portki w pośpiechu.
Trwoga, niby mgła, gwałtownymi oparami rodzącego się gdzieś na granicy prawego przedsionka, a lewej komory smutku, smutku, który skrapla się w kąciku ust drgających afektownymi falami gniewu, i przeobraża aż do postaci lepkiej plwociny, która oderwawszy się od wargi opada na ziemię, spowiła jej oczy mokrym woalem.
- Dlaczego... – półmiski wypadły z drżących rąk, a świnie dobrały się do rozsypanych mięsiw i warzyw.
- Wynocha! – wrzasnął, kopiąc skamlącego prosiaka, który pałętał się jeszcze między nimi.
- ...już mnie nie kochasz? – upadła na kolana z wybrzmiewającym na ustach pytaniem. I łkała, łkała szalenie, i może ten płacz to już nie był wyraz jej dezaprobaty dla jego plugawych poczynań, do których nigdy nie będzie w stanie się przyzwyczaić, i nawet nie troska o to, że chciał, ale o to, że nawet nie spróbował nie chcieć tak, jakby nie pragnął tego, do czego zawsze dążył, gdyby już nie mógł. Tak, była to czysta, pierwotna rozpacz bezdenna.

***

Ach, jakże samotna była nasza Tristania, tu i teraz, w oknie, które uchyliła nieco unosząc przy tym bochny słodkich piersi, celem zaczerpnięcia tchu, ale też tam i wtedy, w każdą z owych chwil pozbawionych towarzystwa ukochanego mężczyzny. Słotny dzień skrapiał ziemię lekutkimi łzami. Tam w dole lud prosty – trawiony guzem, parchem i rakiem - rozbijał się o znoje codzienności, adorował czerstwe już bochny i zgniłe ziemniaki, które w końcu spoczną na językach twardych twardością obola, z każdym kęsem zbliżając ich, krzywusów koszmarnych, do bram raju, gdzie Pan czeka, może już nie tak łasy na gniew o ten owoc, bo tysiącem lat go stłumił. Pośród zgrai też on, niby rycerz, w jej oczach zaś gnom już oślizły. Polerował zbroję wieprzowym tłuszczem. Podpaliła pergaminy. Chłopy, zwyczajna banda chuja.