„24H” – 24 grudnia, godzina 05.20, czyli 18 godz. i 38 min. wcześniej.

Ten byt nieuzasadniony, który może nie powinien się zdarzyć, bo może jego przeznaczeniem był zużyty podczas wiejskiej zabawy z okazji Dnia Ziemniaka kondon, żółty i rozciągnięty, wyprodukowany szorstkimi ręcami – tymi ręcami! – biednych dzieci z prowincji Ksjiu Ksing Ksiang w Czajna, a po niej, po tej zabawie, rzucony gdzieś do rynsztoka za remizą, porwany przez wygłodniałe kury tego sąsiada, tego lumpa zza miedzy, tego łacha, któren widząc jak one, te kury, trząchają nim, tym kondonem na prawo i lewo, w te i we wte, wypluł jeno spod tego wąsa moczonego we właśnie ugotowanym, a dopiero co postawionym przez pulchną żonkę na stole  krupniku, tylko trzy słowa, z których do wypowiedzenia głośno w pobliżu parafii Najświętszej Marii Panny Niepokalanego Poczęcia nadawały się tylko dwa, a brzmiały one „JEGO MAĆ”.

I myślał też, nie, nie myślał, ruminował! Zatem ruminował, że może – skoro nie skończył w kondonie, albo wiaderku ze skrobanką - tylko ten brak wygranej w totka jest ostatnią z pajęczych nitek utrzymujących jeszcze jego nikczemny żywot w fazie trwania, bo gdy już wygra, odejdzie, a nim to zrobi, zamówi profesjonalną ekipę wyposażoną we wszystko prócz chęci i kompetencji, i ona, ta ekipa pełna chłopa prostego (takiego co to jak jeden mąż, każdy i wszyscy, trzyma peta w ustach, a on, ten pet, swoim istnieniem przeczy nie tylko sile grawitacji – bo nawet nie usta go trzymają, nie ślina nawet, a jakieś przyciąganie atomów widoczne tylko w laboratorium, a i to pod mocnym mikroskopem – ale i wszelkim prawom Newtona, Einsteina, a nawet teoriom nienarodzonych jeszcze fizyków, którzy dopiero kiedyś, w nocnej euforii tworzenia zapiszą na skrawkach taniego papieru z recyklingu swoje wiekopomne teorie nie-do-podważenia) przeprowadzi najsampierw albo przód deratyzację, deinsektyzację, czy jakiekolwiek inne "de" przygotowujące tę jego norę do zasypania toną wapna, a najlepiej napalmu, który zetrze jakikolwiek ślad jego marnego bytu z powierzchni ziemi, a potem na Publicznym Prywatnym Cmentarzu wykopie mu grób, ale z kijem zamiast krzyża, i z tabliczką na nim, tym kiju, głoszącą ni mniej, ni więcej, tylko: tu leży ten, co żył od wtedy do wtedy. I może na skraju tabliczki, zamiast „Pokój jego duszy...” widniało będzie nieśmiałe „Homo sapiens”, które kiedyś jakiś z jego kolegów - śmietnikowych lumpów, ręką nienawykłą do trzymania ołówka, długopisu, czy nawet widelca, bo nienawykłą do trzymania czegokolwiek innego niż butelka, pismem niewprawnym a właściwie bazgrołem przy odrobinie dobrej woli mogącym w oczach obserwatora uchodzić za coś w rodzaju słowa - trochę poprawi, w miejsce zamazanego „SAPIENS” wstawiając drżące, bolesne „SACER”.

Tak myślał, tak kminił patrząc w okno, a pociąg stukał, stukał, stukał. Stukał miarowo.

„24H” – 24 grudnia, godzina 05.00, czyli 18 godz. i 58 min. wcześniej.

Do sracza wtoczył się ledwo, ledwo, jakąś niemocą szarpany. Spojrzał w lustro, w te oczy zmęczone, szkliste i chore, kiedyś może odrobinę wrażliwe, dziś tylko już puste szkiełka małego gryzonia zastygłe pokornie w cieniu drapieżcy. To życie, okruchy wspomnień zaledwie, mieszczące się w garści drobinki nadające się jedynie do tego by żarnami dłoni zetrzeć je na pył jeszcze drobniejszy, prawie kurz, zdmuchnąć, resztki zdeptać.  Może najwłaściwiej byłoby spuścić je tu, w brudnym sraczu, brudnego pociągu, co pełznie niby robak po brudnych szynach tnących jak rana ten brudny kraj, cząstkę układanki konającej Ziemi, kręcącej koła wokół obumierającej gwiazdy, a czekającej na zbłąkaną asteroidę. Wielkie bum! Wszyscy pomrzemy. Niektórzy trafią wprost pod ciepłe skrzydełka wesoło pląsających aniołków, inni spłoną w ogniu piekielnym, a resztę czyściec wytrawi i odrze z człowieczeństwa doszczętnie, by już złamani, z uśmiechem nieznacznym, a zbłąkanym niby grymas na bezmyślnych ustach pacjenta po lobotomii, z pokorą przyjęli słowa Starego Pana rzucone cynicznie, spod wąsa: „Tak, już jesteście gotowi.”

Jakże samotny człowiek tkwi, potem umiera w mikrokosmosie własnych myśli, tej pustyni wyjałowionej, zimnej i strasznej, gdzie nie ma nikogo. Kona w nadziei, że po drugiej stronie nie ma nic, ani Szatana, ani Boga tym bardziej – tylko czerń, nicość, odpoczynek w nieświadomości właśnie zakończonego trwania.

Wyjął chuja, żeby się odlać. Dobrze obsuszona, trochę żylasta podwawelska piętnaście przez cztery. I ta moszna, a jajka w niej jak dwa włoskie orzechy zawieszone w woreczku foliowym, w którym ktoś wcześniej trzymał coś kiszonego, najpewniej kapustę. 

Pięć – siedem – pięć – siedem; jak w tym dowcipie.

Otrząsnął robaka i schował.

Może się wysrać? Tak na zaś?

Mył ręce i ruminował.

Trzynasta dwadzieścia siedem. Rozprażona lipcowa chwila przeżyta kiedyś i gdzieś. Na dworcu PKP w wielkim mieście, starym już i zmęczonym kamiennym molochu. Spoconym, zasapanym tworze oblazłym przez kolorowe insekty wędrujące przez życie bez celu, lecz z nienawiścią. A pośród nich, ona i on. Ona piękna, on zaćpany i jakoś nieświeży nieświeżością domniemaną, urojoną.

Złocień Tycjański, powiedziała, gdy zachwycił się miriadami ni to rozbłysków, ni półcieni na jej lśniących włosach. Kochali się, jeszcze nie odkryli, że potrafią nienawidzić, że miłość to wiecznie nienasycony Uroboros pożerający siebie i wołający: „Jeszcze... jeszcze!”. A gdy uczucie już pożre, nienawiścią się syci, aż nie zostanie nic, prócz pary wraków, kiedyś ludzi, którym lata temu rozbłysła w głowie fanaberia kochania. Być może całe jego życie, marny psychotropowy byt, zamknął się, narodził i wybrzmiał w miłosnej apoteozie tej jednej chwili, której roztrząsaniu poświęci całe lata nienawiści, a kiedyś, gdy i ona będzie tylko mglistym wspomnieniem - obumrze jak liść jesienny, złoty i kruchy – i obojętność  się jeno ostanie, roztrwoni i ją, bo cokolwiek przestanie wybrzmiewać mglistymi retrospekcjami tamtego lata, tamtego roku, i tamtej chwili, gdy promienie słoneczne przebijające się przez szklane sklepienie dworca drgały w jej włosach. Rozdrapie ból, jak strupa, i zapomni, pogrzebie to w ziemi.

Wrócił do przedziału na nogach miękkich, wacianych.

Piękna siedziała tak, jak tylko piękne siedzieć potrafią. Zamknięta w pozie szczelnej i niedostępnej, jak puszka. Nie mówiła nic, bo i nic mówić nie potrzebowała, bo może wszystko co kiedykolwiek musiała, teraz musi, bądź w przyszłości będzie skłonna nawet nie powiedzieć, lecz zrobić ograniczy się do tej prawej dłoni - o smukłych paluszkach, a konstrukcji misternej, ażurowej – obejmującej lewy łokieć ręki spoczywającej wzdłuż ciała, podczas gdy głowa przechylona lekko, subtelnie na bark też lewy, pozwoli melancholijnemu spojrzeniu oczu lekko załzawionych, pokrytych błoną łez, błądzić gdzieś w próżni. Prawie zastygła, ledwie uchwytna mimika jej twarzy kreśliła namiętny wyraz rozpaczy jakby gorącej i ostatecznej, a usta kryte obficie błyskotką kładzioną prosto na tym odwiecznym kobiecym przekleństwie, tym piętnie nieśmiało wypełzającym na górną wargę pod postacią lekkiego wąsika, wrażenie owo tylko podkreślały. Prawie słyszał bolesny szloch jej duszy.

Łypnął w innym kierunku. Co za wara?! Wyczekująca, niby łycha koparki na operatora, który wziął właśnie L4, bo ciałem mu trzącha delirium tremens. No, jakby mu ją ktoś wywinął obcęgami a potem gwoździem przybił do brody. Zaśliniona, jak pies, wściekły pies, albo kocia pizda w rui. Siedział w tym skąpym świetle obsranej przez muchy jarzeniówki i udawał, że czyta, albo udawał, że udaje, że czyta.

Sytuacja na Lesbos też była stabilna, sprawy miały się dobrze. Kosmata małpka sczesywała łój z włosów wprawnymi ruchami wyspecjalizowanego zwierzątka. Potem skryła swe łapki włochate i zwinne - równie chytre co szybkie, a nieco nerwowe – pod skórnym fałdem opadającym kaskadami na ni to kolana, ni doryckie kolumny, potężne, a odwieczne, niby lawa pradawna, stworzona tylko po to, by rozlać się po tym fotelu zapuszczonego przedziału drugiej klasy Intercity skądś - dokądś, i sczeznąć na wieki, by stanowić fundamenty tego ciała, co ino łypie żabim okiem, i sczesuje, i łypie, i sczesuje. I tylko od czasu do czasu sięga ręką, nie, łapką właściwie, pod ów fałd skórny, grzebie w nim niby w ciepłej mufce, i wyciąga kanapki z masłem i serem, bo zapewne łakocie przeróżne tam skrywa.

Każde chciało coś powiedzieć – Warga, że chce by Piękna; Piękna, że nie chce by Warga; a Lesba, że chce, by ktokolwiek, cokolwiek – ale jakoś nikt nie mógł.

Nagle dzwonek czyjegoś telefonu rozłupał krępującą chwilę na części. Jak kamień szybę.

„Halo... to ja! Pędzę do Ciebie...” – znana melodia wypełniła przestrzeń – „...z wielkim wzwodem.” – dokończył już w myślach. W tych swoich czarnych zwykle myślach.

„24H” – 24 grudnia, godzina 04.44, czyli 19 godz. i 14 min. wcześniej.

W budce telefonicznej upał był nie do zniesienia, jak w szklarni, w samo południe. Zadzwonił, spytał o adres i cenę.

Lokal, spelunka właściwie, mieściła się w centrum miasta, na skrzyżowaniu ulicy jakiejś z jakąś, nad zakładem pogrzebowym. Może od razu umrze. Śmierć i pochówek w cenie, w imię Ojca i Syna, i Ducha, koniec dramatu, kurtyna w dół, amen.

Wszedł jak do gniazda, do nory. Kurwy wiły się tam jak larwy na padlinie, popiskiwały. Tanie, nawet nie rubensowskie, zwyczajnie tłuste i żółte, osłonięte niczym, bo nawet wstydu już na sobie nie miały. Chichotały rozchylonymi lubieżnie ustami, a w każdych niby perła w małży, tkwiła guma do żucia przerzucana z uporem i nieustannie z jednego kącika ust, w drugi.

Dygotał wszelkimi emocjami.

- To którą chcesz, kochasiu? – nie tylko gumę już żuły, lecz słowa.

Wybrał najmniej brzydką, niby emerytowana piosenkarka R’n’B tam stała. Kobieta po przejściach i wszelkich chorobach duszy, pomarańczowa, jak kurczak papryką natarty i wypieczony trochę za bardzo. Ćmiła fajkę - pyk, pyk, pyk - by usta mieć zawsze gotowe, a mięśnie dobrze rozgrzane. Zaprowadziła go do tej klitki, celi właściwie, jakieś łóżko tam było, kupione gdziekolwiek i tanio, może na pchlim targu. Dobre, jak gąbka chłonęło wydzieliny plugawe.

- Idź, podmyj się, tam obok jest toaleta. – pykała, wypuszczała dym to gębą, to nosem.

Poszedł, a potem wrócił. Położył się jak na łożu śmierci, jak w trumnie, ale nie tak chciałby umierać, upodlony, nikczemny.

To nie było niebo, ani piekło tym bardziej. Wiedział to, bo w niebo nie wierzył, a w piekle już bywał. Nie było tam Boga, ni diabła, tylko ten wszechświat w jego głowie zatrzymany w nieustającej fazie Wielkiego Wybuchu, z obumierającymi atomami, których protony, neutrony i elektrony buntują się przeciwko trwaniu. Narodziny i śmierć, może też zmartwychwstanie. Słońce przedzierające się przez liście. Poranek w ogrodzie, i koncert trzmieli. I charyzmatyczny schizofrenik wspinający się po wodzie na swój krzyż, by znaleźć ukojenie w śmierci.

Drugi raz zerżnął ją od tyłu, nie tyle nawet zerżnął, co zerżnąć spróbował, bo skończył nim zaczął.

- I co, nie bolało? – zapytała, gdy się ubierał. Słowa opuściły jej usta wraz z kłębem dymu, a były szydercze.

- Nie. – wycedził tak jakoś, tak mimo woli to z niego wyszło, bo może coś innego miał, czy tam chciał powiedzieć.

- Godzina jeszcze nie minęła... – dalej szydziła.

- Ale chyba już pójdę... do widzenia. – uciekł.

Wyszedł na rozprażoną ulicę, w blask, w słońce. Znalazł jakiś winkiel, zwymiotował za nim.

Stuk, puk, stuk, puk, pociąg stukał miarowo, taktownie.

Ocknął się, wytrząsnął z powiek resztki wspomnień. „CHUJ CI W DUPĘ”, nabazgrała jakaś ręka niewprawna, może pożądaniem z lędźwi płynącym targana, tuż nad mytą w zeszłym millenium, jakoś przed wojną może nawet, czupryną lesby łypiącej do niego rybim okiem właśnie w tej chwili.

Piękna tkwiła na swoim miejscu, niby boska Diana gdzieś w Luwrze, zastygła w czasie na wieki. Wyobraził sobie, że ona i on, że za lat wiele siedzą przy stole. Ona kroi cebulę. Grube plastry miękko opadają na pajdę. Płacze, łzy drążą nie obfitą warstwę podkładu Max Factor, lecz bruzdy już starcze, ciężar dni minionych je wyrył. Oczy też jakieś umęczone latami opłakiwania ran chrystusowych, choć może jeszcze błysk jakiś – okruch, szczątek ledwie - w nich mieszka. Usta poruszają się jakoś dziwnie, nie wolą, nie chęcią nawet już uruchamiane, lecz przyzwyczajeniem jakimś przedziwnym, głęboko wytrawionym latami kontemplowania ulubionych psalmów.

On czyta gazetę, „Przegląd Sportowy” niechybnie. Czyta i knuje, oczka świńskie, a lubieżne i chytre, przebiegają linijki wyników sportowych. Skoro świt pójdzie, obstawi, i wygra, w końcu musi wygrać, i wtedy powie, powie jej „Z nami koniec Ty suko!”.

Stuk, puk, stuk, puk, pociąg wybijał rytm.

Wstał, te zawsze opadające spodnie podciągnął, bo wzruszenie napłynęło już stolcem obfitym. A wzruszył się tak, jak tylko neurotyk może się wzruszyć – sam sobą, do głębi i najbardziej na świecie.

„24H” – 24 grudnia, godzina 3.27, czyli 20 godz. i 31 min. wcześniej.

Wstał, w toalecie ochlapał twarz zimną wodą, umył pachy, zęby. Odświeżony ubrał spodnie, koszulę, sweter. Z szuflady wyjął listek, dwa ziarna z niego wydłubał, na dłoni je zważył, i połknął.

- Na razie... – zastanowił się chwilę – kochanie... – jakoś dokończył, jakoś wydusił to z siebie.

Trzasnął drzwiami, zbiegł po schodach, prosto z ciepła w pluchę wniknął, z ciemności w ciemność. Wiatr z nort-łestu smagał i deszczem i dustem, co było może jak na tą porę roku zupełnie unverständlich, bo śniegiem winien smagać i mrozem. Jął tedy rozmyślać o tym i owym, o wszystkim i niczym, czepiając się myśli to tej, to znów innej, która wbijając się w pierwszą dekonstruowała ją zupełnie absorbując całą uwagę, i już w trwodze na trzecią, swą niszczycielkę czekała.

Dworzec był szary, jak po apokalipsie Świętego Jana, a może tylko po wybuchu bomby neutronowej. Jakiś stary wypełzł skądś, ze śmietnika pewnikiem, by wpełznąć dokądś, może do tego jedynego miejsca, gdzie znów będzie umyty, pachnący, szczyptę człowieczy - do trumny, a nim to uczynił, zapytał:

- Która godzina?

- Co?

- Która godzina, pytam.

- Nie mam zegarka... – zaczął się tłumaczyć nerwowo - ...ale będzie gdzieś... – próbował go zbyć, myśląc przy tym: „Za dwa gwizdy wpół do... złamasie!” - ...dziesięć po czwartej. – dokończył.

Nie lubił ludzi, siebie nie lubił bardziej. Nie lubił ocierania się w komunikacji miejskiej, w autobusach, w pociągach, ale przecież musiał zająć jakieś miejsce w tej stalowej gliździe, co zaraz nadjedzie – O już nadjeżdża!; gdzieś przysiąść, co by te godziny jazdy nie upłynęły na potach zlewnych, na rzece wręcz rwącej, która gdzieś wzdłuż kręgosłupa strumieniem obfitym drążyć ciało będzie.

Otworzył drzwi przedziału, a oni tam w kątkach tkwili, każdy w swoimi, choć śliczna w kątku - nie kątku,  na skraju będąc, jakby w centrum uwagi pozostawała. Piękna, samotna, bo i intelektu bystrość nadmierna, i piękno ciała - nie tyle z samego powabu fizys płynące, co niby zamczysko prastare na fundamentach nad wyraz stabilnych, na serca dobroci wsparte - inkrustowały, trawiły może te lica rumiane a gładkie, jakimś głęboko rytym piętnem niezrozumienia dla rozterek jej duszy. Ni to w poszukiwaniu nieobecnych korali, ni to czegoś innego, niewiadomego, gmerała łapką zgrabną, o konstrukcji misternego ażuru a pulchną leciutko, należycie, po dekolcie swym nie bardziej alabastrowym, co pruderyjnym, ale nieznacznie. Może śmiałości szukała, może pewności, chwilę na niej oprze.

Z kątka drugiego gałką świecącą a bystrą, łypał kąsek tyle łakomy – dla wszystkich jurnych kogutków między siedemdziesiątą a dziewięćdziesiątą wiosną życia – co niedostępny dla nich, bowiem wszelki włos tej androgenicznej facjaty dla uważnie mrużącego ciekawskie oczka obserwatora, nie tyle układał się ostatecznie w wyraz trwały, co ledwie nieznaczną impresją, ulotną, chwilową, kształtu i brzmienia „LESBOS”, o „S” przeciągłym, frywolnym, na płótno jej twarzy spoconej, papuśnej, wypełzał. Niby budyń wypełniła zakamarki fotela, szczelnie, wręcz zuchwale, z zapałem i pewnością kochanki pragnącej być matką ze słowem drgającym na wargach: „Ubierz szalik, zmarzniesz kochanie...”. Włosy tłuste miała, myte jakoś pod koniec zeszłego milenium zapewne.

Kątek trzeci pierwszym zaabsorbowany był wielce, a patrzył na niewiastę urodziwą dziwnie tak jakoś, tępo może. On, ten pierwotniak, troglodyta o zębach łatanych resztkami kiełbasy, o wardze opadającej jakimś pulchnym, zaślinionym łukiem, a niezdolnej – bo tak obfitej – oprzeć się sile ciążenia, w kierunku kolan. Jak pies do kości się ślinił, a świdrujące oczka uważnej ropuchy obserwującej owada, ten jedyny posiłek, ledwie przypadek czasu posuchy, wyrażały nie tylko niemy podziw, chorą fascynację, co nawet pragnienie, absurdalną nadzieję, że piękna zaraz odłoży książkę, ten poradnik „Jak nie być zaczepianą w pociągu?” i ulegnie pokusie, muśnie mu uszko i szepnie: „Chodźmy do kibla...”.

- Dzień dobry, można? – wycedził zamykając przedział, i może już myślał przy tym o pocie, nerwach i słowach utkwionych w przełyku.

Usiadł w kątku czwartym, i skostniał, jak Sfinks nieopodal jakiejś piramidy, gdzieś w Gizie. Może już się pocił, a może jeszcze nie, ale obecne, gdzieś w tle wielopłaszczyznowej, misternie tkanej struktury myśli, nieustannie migające pragnienie – żeby się nie zesrać! – nie dawało mu spokoju.

„24H” – 24 grudnia, godzina 0.44, czyli 23 godz. i 14 min. wcześniej.

Po przyjściu do domu bez przekonania wydusił kilka wągrów, umarły na lustrze. Ona siedziała w wannie. Ona, pianka, i świeczki. W ustach pet, nosem puszczała kółeczka, które układały się we wzory przedziwne, niby koszmarne, prawie plamy Rorschacha. Czytała z nich siebie. I kaczka, bo w kąpieli zawsze jest kaczka. Żółta żółcią najgłębszą, a dzióbek pomarańczowy, dojrzały dojrzałością cytrusa z ekologicznej plantacji w Panamie, zerwanego zmacerowanymi dłońmi tubylców, dla których słowo „Tetragrammaton” jest tabu, a serca mrozi im trwoga. Dotrzymywała jej towarzystwa, spokojnie dryfując na falach głaskających jej uda - które tak kiedyś kochał, ale już nie pamiętał ich potrzeb - łaskawie, i może jedynie akcydentalne erupcje podwodnych wulkanów znosiły stworzonko ze stabilnego kursu.

Możliwe, że chciał jej coś powiedzieć, coś miłego nawet, ale nie zdążył, bo...

- Zamknij drzwi, ej... – wpadała w histerię na sam jego widok – No zamknij!

Pomyślał, że zrobi jej na złość, że ostentacyjnie się wysra, ale powiedział tylko:

- A co, mam tu wnikać przez osmozę? – i trzasnął za sobą drzwiami. Poszedł spać.

Śniła mu się choroba psychiczna, może ojciec, może Bóg, najpewniej wszystko zlepione spoiwem bożka Morfeusza w przedziwnie zmutowaną, a jednak kompletną całość, pozbawioną może głębszego sensu, a jednak w chwili trwania tak logiczną i głęboko naznaczoną wszystkimi barwami życia rodzącego ból, wściekłość, wrzask, bywa, że radość ulotną, kreśloną trzepnięciem skrzydeł motyla. W tym śnie budził ją śpiącą w drugim pokoju kamienną głębią nagrobnej płyty wyoranej gdzieś w krypcie, na skale.

I jakiś stalowy dach w tym śnie był. Niby płachta grubej blachy oparta na dwóch kamiennych słupach, surowa konstrukcja postawiona w samym sercu niczego z betonu i pustki wypełnionej tylko drażniącym słońcem. Owady maści i kształtów wszelakich rozbijały się o dach ów w amoku, adorowały go niby ćmy żarówkę, nie ćmy nawet, a bezzębni chrześcijanie z mroku wieków średnich wyrwani, a trawieni guzem, parchem i rakiem, o językach twardych twardością obola, krzywe koszmary z obrazów Boscha dobijające się do bram raju, w strachu przed Panem skostniałe, może już nie tak łasym na gniew o ten owoc, bo tysiącem lat go stłumił.

I ojciec pojawił się nagle, jakby urodził go jeden z kamiennych słupów tkwiących w sercu niczego.

- Co się stało synku? – niby hycel się skradał, a wyraz twarzy miał cwany. A on płakał, dłubał palcem gdzieś w niczym, ale jak w styropianie.

Jak się obudził też płakał.