„24H” – 24 grudnia, godzina 05.20, czyli 18 godz. i 38 min. wcześniej.

Ten byt nieuzasadniony, który może nie powinien się zdarzyć, bo może jego przeznaczeniem był zużyty podczas wiejskiej zabawy z okazji Dnia Ziemniaka kondon, żółty i rozciągnięty, wyprodukowany szorstkimi ręcami – tymi ręcami! – biednych dzieci z prowincji Ksjiu Ksing Ksiang w Czajna, a po niej, po tej zabawie, rzucony gdzieś do rynsztoka za remizą, porwany przez wygłodniałe kury tego sąsiada, tego lumpa zza miedzy, tego łacha, któren widząc jak one, te kury, trząchają nim, tym kondonem na prawo i lewo, w te i we wte, wypluł jeno spod tego wąsa moczonego we właśnie ugotowanym, a dopiero co postawionym przez pulchną żonkę na stole  krupniku, tylko trzy słowa, z których do wypowiedzenia głośno w pobliżu parafii Najświętszej Marii Panny Niepokalanego Poczęcia nadawały się tylko dwa, a brzmiały one „JEGO MAĆ”.

I myślał też, nie, nie myślał, ruminował! Zatem ruminował, że może – skoro nie skończył w kondonie, albo wiaderku ze skrobanką - tylko ten brak wygranej w totka jest ostatnią z pajęczych nitek utrzymujących jeszcze jego nikczemny żywot w fazie trwania, bo gdy już wygra, odejdzie, a nim to zrobi, zamówi profesjonalną ekipę wyposażoną we wszystko prócz chęci i kompetencji, i ona, ta ekipa pełna chłopa prostego (takiego co to jak jeden mąż, każdy i wszyscy, trzyma peta w ustach, a on, ten pet, swoim istnieniem przeczy nie tylko sile grawitacji – bo nawet nie usta go trzymają, nie ślina nawet, a jakieś przyciąganie atomów widoczne tylko w laboratorium, a i to pod mocnym mikroskopem – ale i wszelkim prawom Newtona, Einsteina, a nawet teoriom nienarodzonych jeszcze fizyków, którzy dopiero kiedyś, w nocnej euforii tworzenia zapiszą na skrawkach taniego papieru z recyklingu swoje wiekopomne teorie nie-do-podważenia) przeprowadzi najsampierw albo przód deratyzację, deinsektyzację, czy jakiekolwiek inne "de" przygotowujące tę jego norę do zasypania toną wapna, a najlepiej napalmu, który zetrze jakikolwiek ślad jego marnego bytu z powierzchni ziemi, a potem na Publicznym Prywatnym Cmentarzu wykopie mu grób, ale z kijem zamiast krzyża, i z tabliczką na nim, tym kiju, głoszącą ni mniej, ni więcej, tylko: tu leży ten, co żył od wtedy do wtedy. I może na skraju tabliczki, zamiast „Pokój jego duszy...” widniało będzie nieśmiałe „Homo sapiens”, które kiedyś jakiś z jego kolegów - śmietnikowych lumpów, ręką nienawykłą do trzymania ołówka, długopisu, czy nawet widelca, bo nienawykłą do trzymania czegokolwiek innego niż butelka, pismem niewprawnym a właściwie bazgrołem przy odrobinie dobrej woli mogącym w oczach obserwatora uchodzić za coś w rodzaju słowa - trochę poprawi, w miejsce zamazanego „SAPIENS” wstawiając drżące, bolesne „SACER”.

Tak myślał, tak kminił patrząc w okno, a pociąg stukał, stukał, stukał. Stukał miarowo.