„24H” – 24 grudnia, godzina 3.27, czyli 20 godz. i 31 min. wcześniej.

Wstał, w toalecie ochlapał twarz zimną wodą, umył pachy, zęby. Odświeżony ubrał spodnie, koszulę, sweter. Z szuflady wyjął listek, dwa ziarna z niego wydłubał, na dłoni je zważył, i połknął.

- Na razie... – zastanowił się chwilę – kochanie... – jakoś dokończył, jakoś wydusił to z siebie.

Trzasnął drzwiami, zbiegł po schodach, prosto z ciepła w pluchę wniknął, z ciemności w ciemność. Wiatr z nort-łestu smagał i deszczem i dustem, co było może jak na tą porę roku zupełnie unverständlich, bo śniegiem winien smagać i mrozem. Jął tedy rozmyślać o tym i owym, o wszystkim i niczym, czepiając się myśli to tej, to znów innej, która wbijając się w pierwszą dekonstruowała ją zupełnie absorbując całą uwagę, i już w trwodze na trzecią, swą niszczycielkę czekała.

Dworzec był szary, jak po apokalipsie Świętego Jana, a może tylko po wybuchu bomby neutronowej. Jakiś stary wypełzł skądś, ze śmietnika pewnikiem, by wpełznąć dokądś, może do tego jedynego miejsca, gdzie znów będzie umyty, pachnący, szczyptę człowieczy - do trumny, a nim to uczynił, zapytał:

- Która godzina?

- Co?

- Która godzina, pytam.

- Nie mam zegarka... – zaczął się tłumaczyć nerwowo - ...ale będzie gdzieś... – próbował go zbyć, myśląc przy tym: „Za dwa gwizdy wpół do... złamasie!” - ...dziesięć po czwartej. – dokończył.

Nie lubił ludzi, siebie nie lubił bardziej. Nie lubił ocierania się w komunikacji miejskiej, w autobusach, w pociągach, ale przecież musiał zająć jakieś miejsce w tej stalowej gliździe, co zaraz nadjedzie – O już nadjeżdża!; gdzieś przysiąść, co by te godziny jazdy nie upłynęły na potach zlewnych, na rzece wręcz rwącej, która gdzieś wzdłuż kręgosłupa strumieniem obfitym drążyć ciało będzie.

Otworzył drzwi przedziału, a oni tam w kątkach tkwili, każdy w swoimi, choć śliczna w kątku - nie kątku,  na skraju będąc, jakby w centrum uwagi pozostawała. Piękna, samotna, bo i intelektu bystrość nadmierna, i piękno ciała - nie tyle z samego powabu fizys płynące, co niby zamczysko prastare na fundamentach nad wyraz stabilnych, na serca dobroci wsparte - inkrustowały, trawiły może te lica rumiane a gładkie, jakimś głęboko rytym piętnem niezrozumienia dla rozterek jej duszy. Ni to w poszukiwaniu nieobecnych korali, ni to czegoś innego, niewiadomego, gmerała łapką zgrabną, o konstrukcji misternego ażuru a pulchną leciutko, należycie, po dekolcie swym nie bardziej alabastrowym, co pruderyjnym, ale nieznacznie. Może śmiałości szukała, może pewności, chwilę na niej oprze.

Z kątka drugiego gałką świecącą a bystrą, łypał kąsek tyle łakomy – dla wszystkich jurnych kogutków między siedemdziesiątą a dziewięćdziesiątą wiosną życia – co niedostępny dla nich, bowiem wszelki włos tej androgenicznej facjaty dla uważnie mrużącego ciekawskie oczka obserwatora, nie tyle układał się ostatecznie w wyraz trwały, co ledwie nieznaczną impresją, ulotną, chwilową, kształtu i brzmienia „LESBOS”, o „S” przeciągłym, frywolnym, na płótno jej twarzy spoconej, papuśnej, wypełzał. Niby budyń wypełniła zakamarki fotela, szczelnie, wręcz zuchwale, z zapałem i pewnością kochanki pragnącej być matką ze słowem drgającym na wargach: „Ubierz szalik, zmarzniesz kochanie...”. Włosy tłuste miała, myte jakoś pod koniec zeszłego milenium zapewne.

Kątek trzeci pierwszym zaabsorbowany był wielce, a patrzył na niewiastę urodziwą dziwnie tak jakoś, tępo może. On, ten pierwotniak, troglodyta o zębach łatanych resztkami kiełbasy, o wardze opadającej jakimś pulchnym, zaślinionym łukiem, a niezdolnej – bo tak obfitej – oprzeć się sile ciążenia, w kierunku kolan. Jak pies do kości się ślinił, a świdrujące oczka uważnej ropuchy obserwującej owada, ten jedyny posiłek, ledwie przypadek czasu posuchy, wyrażały nie tylko niemy podziw, chorą fascynację, co nawet pragnienie, absurdalną nadzieję, że piękna zaraz odłoży książkę, ten poradnik „Jak nie być zaczepianą w pociągu?” i ulegnie pokusie, muśnie mu uszko i szepnie: „Chodźmy do kibla...”.

- Dzień dobry, można? – wycedził zamykając przedział, i może już myślał przy tym o pocie, nerwach i słowach utkwionych w przełyku.

Usiadł w kątku czwartym, i skostniał, jak Sfinks nieopodal jakiejś piramidy, gdzieś w Gizie. Może już się pocił, a może jeszcze nie, ale obecne, gdzieś w tle wielopłaszczyznowej, misternie tkanej struktury myśli, nieustannie migające pragnienie – żeby się nie zesrać! – nie dawało mu spokoju.