Do
sracza wtoczył się ledwo, ledwo, jakąś niemocą szarpany. Spojrzał w lustro, w
te oczy zmęczone, szkliste i chore, kiedyś może odrobinę wrażliwe, dziś tylko
już puste szkiełka małego gryzonia zastygłe pokornie w cieniu drapieżcy. To życie,
okruchy wspomnień zaledwie, mieszczące się w garści drobinki nadające się
jedynie do tego by żarnami dłoni zetrzeć je na pył jeszcze drobniejszy, prawie
kurz, zdmuchnąć, resztki zdeptać. Może
najwłaściwiej byłoby spuścić je tu, w brudnym sraczu, brudnego pociągu, co
pełznie niby robak po brudnych szynach tnących jak rana ten brudny kraj,
cząstkę układanki konającej Ziemi, kręcącej koła wokół obumierającej gwiazdy, a
czekającej na zbłąkaną asteroidę. Wielkie bum! Wszyscy pomrzemy. Niektórzy
trafią wprost pod ciepłe skrzydełka wesoło pląsających aniołków, inni spłoną w
ogniu piekielnym, a resztę czyściec wytrawi i odrze z człowieczeństwa
doszczętnie, by już złamani, z uśmiechem nieznacznym, a zbłąkanym niby grymas
na bezmyślnych ustach pacjenta po lobotomii, z pokorą przyjęli słowa Starego
Pana rzucone cynicznie, spod wąsa: „Tak, już jesteście gotowi.”
Jakże
samotny człowiek tkwi, potem umiera w mikrokosmosie własnych myśli, tej pustyni
wyjałowionej, zimnej i strasznej, gdzie nie ma nikogo. Kona w nadziei, że
po drugiej stronie nie ma nic, ani Szatana, ani Boga tym bardziej – tylko czerń,
nicość, odpoczynek w nieświadomości właśnie zakończonego trwania.
Wyjął
chuja, żeby się odlać. Dobrze obsuszona, trochę żylasta podwawelska piętnaście
przez cztery. I ta moszna, a jajka w niej jak dwa włoskie orzechy zawieszone w
woreczku foliowym, w którym ktoś wcześniej trzymał coś kiszonego, najpewniej
kapustę.
Pięć – siedem – pięć – siedem; jak w tym dowcipie.
Otrząsnął
robaka i schował.
Może
się wysrać? Tak na zaś?
Mył
ręce i ruminował.
Trzynasta
dwadzieścia siedem. Rozprażona lipcowa chwila przeżyta kiedyś i gdzieś. Na
dworcu PKP w wielkim mieście, starym już i zmęczonym kamiennym molochu.
Spoconym, zasapanym tworze oblazłym przez kolorowe insekty wędrujące przez
życie bez celu, lecz z nienawiścią. A pośród nich, ona i on. Ona piękna, on
zaćpany i jakoś nieświeży nieświeżością domniemaną, urojoną.
Złocień
Tycjański, powiedziała, gdy zachwycił się miriadami ni to rozbłysków,
ni półcieni na jej lśniących włosach. Kochali
się, jeszcze nie odkryli, że potrafią nienawidzić, że miłość to wiecznie
nienasycony Uroboros pożerający siebie i wołający: „Jeszcze... jeszcze!”. A
gdy uczucie już pożre, nienawiścią się syci, aż nie zostanie nic, prócz pary
wraków, kiedyś ludzi, którym lata temu rozbłysła w głowie fanaberia kochania. Być
może całe jego życie, marny psychotropowy byt, zamknął się, narodził i
wybrzmiał w miłosnej apoteozie tej jednej chwili, której roztrząsaniu poświęci
całe lata nienawiści, a kiedyś, gdy i ona będzie tylko mglistym wspomnieniem - obumrze
jak liść jesienny, złoty i kruchy – i obojętność się jeno ostanie, roztrwoni i ją, bo cokolwiek
przestanie wybrzmiewać mglistymi retrospekcjami tamtego lata, tamtego roku, i
tamtej chwili, gdy promienie słoneczne przebijające się przez szklane sklepienie
dworca drgały w jej włosach. Rozdrapie ból, jak strupa, i zapomni, pogrzebie to
w ziemi.
Wrócił
do przedziału na nogach miękkich, wacianych.
Piękna
siedziała tak, jak tylko piękne siedzieć potrafią. Zamknięta w pozie szczelnej
i niedostępnej, jak puszka. Nie mówiła nic, bo i nic mówić nie potrzebowała, bo
może wszystko co kiedykolwiek musiała, teraz musi, bądź w przyszłości będzie skłonna nawet nie powiedzieć, lecz zrobić ograniczy się do tej prawej
dłoni - o smukłych paluszkach, a konstrukcji misternej, ażurowej – obejmującej
lewy łokieć ręki spoczywającej wzdłuż ciała, podczas gdy głowa przechylona
lekko, subtelnie na bark też lewy, pozwoli melancholijnemu spojrzeniu oczu lekko
załzawionych, pokrytych błoną łez, błądzić gdzieś w próżni. Prawie zastygła,
ledwie uchwytna mimika jej twarzy kreśliła namiętny wyraz rozpaczy jakby
gorącej i ostatecznej, a usta kryte obficie błyskotką kładzioną prosto na tym
odwiecznym kobiecym przekleństwie, tym piętnie nieśmiało wypełzającym na górną
wargę pod postacią lekkiego wąsika, wrażenie owo tylko podkreślały. Prawie
słyszał bolesny szloch jej duszy.
Łypnął
w innym kierunku. Co za wara?! Wyczekująca, niby łycha koparki na operatora,
który wziął właśnie L4, bo ciałem mu trzącha delirium tremens. No, jakby mu ją
ktoś wywinął obcęgami a potem gwoździem przybił do brody. Zaśliniona, jak pies,
wściekły pies, albo kocia pizda w rui. Siedział w tym skąpym świetle obsranej
przez muchy jarzeniówki i udawał, że czyta, albo udawał, że udaje, że czyta.
Sytuacja
na Lesbos też była stabilna, sprawy miały się dobrze. Kosmata małpka sczesywała
łój z włosów wprawnymi ruchami wyspecjalizowanego zwierzątka. Potem skryła swe
łapki włochate i zwinne - równie chytre co szybkie, a nieco nerwowe – pod skórnym
fałdem opadającym kaskadami na ni to kolana, ni doryckie kolumny, potężne, a odwieczne,
niby lawa pradawna, stworzona tylko po to, by rozlać się po tym fotelu
zapuszczonego przedziału drugiej klasy Intercity skądś - dokądś, i sczeznąć na
wieki, by stanowić fundamenty tego ciała, co ino łypie żabim okiem, i sczesuje,
i łypie, i sczesuje. I tylko od czasu do czasu sięga ręką, nie, łapką
właściwie, pod ów fałd skórny, grzebie w nim niby w ciepłej mufce, i wyciąga kanapki
z masłem i serem, bo zapewne łakocie przeróżne tam skrywa.
Każde
chciało coś powiedzieć – Warga, że chce by Piękna; Piękna, że nie chce by
Warga; a Lesba, że chce, by ktokolwiek, cokolwiek – ale jakoś nikt nie mógł.
Nagle
dzwonek czyjegoś telefonu rozłupał krępującą chwilę na części. Jak kamień
szybę.
„Halo...
to ja! Pędzę do Ciebie...” – znana melodia wypełniła przestrzeń – „...z wielkim
wzwodem.” – dokończył już w myślach. W tych swoich czarnych zwykle myślach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz