W
budce telefonicznej upał był nie do zniesienia, jak w szklarni, w samo
południe. Zadzwonił, spytał o adres i cenę.
Lokal,
spelunka właściwie, mieściła się w centrum miasta, na skrzyżowaniu ulicy
jakiejś z jakąś, nad zakładem pogrzebowym. Może od razu umrze. Śmierć i
pochówek w cenie, w imię Ojca i Syna, i Ducha, koniec dramatu, kurtyna w dół,
amen.
Wszedł
jak do gniazda, do nory. Kurwy wiły się tam jak larwy na padlinie, popiskiwały.
Tanie, nawet nie rubensowskie, zwyczajnie tłuste i żółte, osłonięte niczym, bo nawet wstydu już na sobie nie miały. Chichotały rozchylonymi lubieżnie ustami,
a w każdych niby perła w małży, tkwiła guma do żucia przerzucana z uporem i
nieustannie z jednego kącika ust, w drugi.
Dygotał
wszelkimi emocjami.
-
To którą chcesz, kochasiu? – nie tylko gumę już żuły, lecz słowa.
Wybrał
najmniej brzydką, niby emerytowana piosenkarka R’n’B tam stała. Kobieta po
przejściach i wszelkich chorobach duszy, pomarańczowa, jak kurczak papryką
natarty i wypieczony trochę za bardzo. Ćmiła fajkę - pyk, pyk, pyk - by usta
mieć zawsze gotowe, a mięśnie dobrze rozgrzane. Zaprowadziła go do tej klitki,
celi właściwie, jakieś łóżko tam było, kupione gdziekolwiek i tanio, może na pchlim
targu. Dobre, jak gąbka chłonęło wydzieliny plugawe.
-
Idź, podmyj się, tam obok jest toaleta. – pykała, wypuszczała dym to gębą, to
nosem.
Poszedł,
a potem wrócił. Położył się jak na łożu śmierci, jak w trumnie, ale nie tak
chciałby umierać, upodlony, nikczemny.
To
nie było niebo, ani piekło tym bardziej. Wiedział to, bo w niebo nie wierzył, a
w piekle już bywał. Nie było tam Boga, ni diabła, tylko ten wszechświat w jego
głowie zatrzymany w nieustającej fazie Wielkiego Wybuchu, z obumierającymi
atomami, których protony, neutrony i elektrony buntują się przeciwko trwaniu.
Narodziny i śmierć, może też zmartwychwstanie. Słońce przedzierające się przez
liście. Poranek w ogrodzie, i koncert trzmieli. I charyzmatyczny schizofrenik
wspinający się po wodzie na swój krzyż, by znaleźć ukojenie w śmierci.
Drugi
raz zerżnął ją od tyłu, nie tyle nawet zerżnął, co zerżnąć spróbował, bo
skończył nim zaczął.
-
I co, nie bolało? – zapytała, gdy się ubierał. Słowa opuściły jej usta wraz z
kłębem dymu, a były szydercze.
-
Nie. – wycedził tak jakoś, tak mimo woli to z niego wyszło, bo może coś innego
miał, czy tam chciał powiedzieć.
-
Godzina jeszcze nie minęła... – dalej szydziła.
-
Ale chyba już pójdę... do widzenia. – uciekł.
Wyszedł
na rozprażoną ulicę, w blask, w słońce. Znalazł jakiś winkiel, zwymiotował za
nim.
Stuk,
puk, stuk, puk, pociąg stukał miarowo, taktownie.
Ocknął
się, wytrząsnął z powiek resztki wspomnień. „CHUJ CI W DUPĘ”, nabazgrała jakaś
ręka niewprawna, może pożądaniem z lędźwi płynącym targana, tuż nad mytą w
zeszłym millenium, jakoś przed wojną może nawet, czupryną lesby łypiącej do niego rybim okiem właśnie w tej chwili.
Piękna
tkwiła na swoim miejscu, niby boska Diana gdzieś w Luwrze, zastygła w czasie na
wieki. Wyobraził sobie, że ona i on, że za lat wiele siedzą przy stole. Ona
kroi cebulę. Grube plastry miękko opadają na pajdę. Płacze, łzy drążą nie
obfitą warstwę podkładu Max Factor, lecz bruzdy już starcze, ciężar dni
minionych je wyrył. Oczy też jakieś umęczone latami opłakiwania ran
chrystusowych, choć może jeszcze błysk jakiś – okruch, szczątek ledwie -
w nich mieszka. Usta poruszają się jakoś dziwnie, nie wolą, nie chęcią nawet
już uruchamiane, lecz przyzwyczajeniem jakimś przedziwnym, głęboko wytrawionym
latami kontemplowania ulubionych psalmów.
On
czyta gazetę, „Przegląd Sportowy” niechybnie. Czyta i knuje, oczka świńskie, a
lubieżne i chytre, przebiegają linijki wyników sportowych. Skoro świt pójdzie,
obstawi, i wygra, w końcu musi wygrać, i wtedy powie, powie jej „Z nami koniec
Ty suko!”.
Stuk,
puk, stuk, puk, pociąg wybijał rytm.
Wstał,
te zawsze opadające spodnie podciągnął, bo wzruszenie napłynęło już stolcem
obfitym. A wzruszył się tak, jak tylko neurotyk może się wzruszyć – sam sobą, do
głębi i najbardziej na świecie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz