Odwieczne pytanie

Przez chwil kilka przelewał swoje skarlałe, otłuszczone cielsko - masę dość bezkształtną i miękką, pełną owłosienia wyrastającego raczej chaotycznie wprost z porów i innych zagłębień skórnych wypełnianych obecnie, bądź zamieszkiwanych onegdaj przez wągry i zaskórniki rodzajów wszelakich, a obfitości wielkiej - to na stronę prawą, to znów lewą, ocierając i drażniąc przy tym plamiaste zaczerwienienia i egzemy porastające skórę niby mech korę. Poranne bóle istnienia przyobleczone w subtelną formę stopniowo nasilającego się vibrata myśli, aż do głośnej afirmacji zniechęcenia wyrażonej pod postacią sugestywnego „Kurwa, jakie to życie jest pojebane!”, nie dawały mu spokoju. Nie było to pewne i oczywiste, ale czuł, że śmierdzi mu z gęby. Wstał i wciągnął brzuch. Bardziej z przyzwyczajenia, niż z chęci maskowania nikczemnej, wstydliwej fizjonomii przydzielonej mu na wieki, przypisanej niby krzyż na drogę ku spalonej słońcem Golgocie.

Przy śniadaniu zauważył początkowo nieśmiałe, z czasem nabierające i barw i charakteru fale gniewu pełzające pośród mięśni, pod skórą jej twarzy. Nadchodzi sztorm, to pewne, pomyślał. Wszystko zaczęło się od jakiejś gadki o niczym, wyssanej z powietrza, z palca, a może z dupy. Nie, nawet nie od gadki, gadka była później. Prapoczątkiem było spojrzenie mętne, o ładunku emocjonalnie wątpliwym.

- Co się gapisz? – wypełzło niby żmija z ust kobiecych, jak rozchylona róża powabnych.

- Nie gapię się.

- Przecież widzę, że się gapisz! Jezu, nawet zjeść nie można w spokoju...

- To Ty się gapisz, jesteś kobietą, kobiety się gapią. – zastanawiał się o co jej chodzi, jeśli w ogóle chodzi o cokolwiek innego niż przybranie rzeczywistych emocji w ni to maskę, ni formę mającą zwrócić uwagę na jakiś nie do końca jeszcze uświadomiony problem.

- Zjadłeś cały dżem! – łkała, myśląc przy tym nie tyle o konfiturze utraconej już bezpowrotnie, i nawet nie o herbacie, której jeszcze nie zaczął zaparzać, choć powinien, bo przecież wiedział, że rano jest zawsze tak mocno spragniona, tak do życia niezdolna, co o kardynalnym niezrozumieniu dla problemów skomplikowanej kobiecości.

- To nie ja, to kot. – w ręku miał nóż; pono niekiedy tylko wizja zbrodniczego narzędzia, siekiery, noża, czy tam młotka nawet, szarpiącego ciało pozostaje z miłości odartej uprzednio już ze wszystkiego.

- Jesteś zwykłym chujem!

Jeszcze była szansa, ot, choćby pod postacią lekkiego, dobrego uśmiechu, na który może odpowiedziałaby tym samym. Ważył to przez mikrosekundy, ale wybrał inne rozwiązanie.

- A Ty suką, spierdalaj!

Preludium tu przytoczone jedynie niewinnie zawiązywało utwór na dwa instrumenty wygrywany zawsze w żarliwym fortissimo, bowiem swoje uczucie redefiniowali w erupcjach destrukcyjnego szaleństwa, w amoku kurw i chujów pieniących się na ustach w gniewnym zacietrzewieniu, aż do umęczenia i ciała i ducha, aż do fazy miłosnego plateau wytrawianej w cierpieniu, w której okaleczoną powracającymi konfliktami miłością kochali się znów szalenie, znów najbardziej na świecie, i ledwo chwil kilka po owych „kurwach i chujach”, już nie one, a cedzone w uniesieniu miłosnej apoteozy „ochy i achy” pstrzyły ich wargi, a były nad wyraz okrągłe i gładkie, może nawet słodko kłamliwe.

- Jaką chcesz herbatę? – już po wszystkim napełniał czajnik przy zlewie.

- Pu-Erha. – coś, chichot prawdopodobnie, drgało nieśmiało pomiędzy zgłoskami, a przyjazne to było.

Uśmiechnął się tylko. Niby, a może jakby, a może się jeno wykrzywił.

- Wiesz kocham Cię, nie możemy się tak kłócić, przecież jesteśmy dla siebie stworzeni. – ptasi szczebiot, a słodki jak miód wyfruwał spomiędzy małych ząbków.

- Chyba też wypiję Pu-Erha, jestem za gruby, a to morderca tłuszczu. – powiedział tak jakoś sztucznie, bo chyba trzeba było i wypadało coś powiedzieć.

Wieczorem, siedząc w fotelu, sącząc ciepły napar o zapachu wątpliwym, przedwiecznym i znanym, pogrążony w lekturze strof tyle rytmicznych, co giętkich i żwawych, roztrząsając rzeczy ważne i mniej ważne, jeszcze raz spróbował odpowiedzieć sobie na odwieczne pytanie: Czy to ryba wali pipą, czy pipa rybą?

Kanapka z serem pleśniowym.

Nie tyle nawet pożeraczką łapczywą była, co delektującym się smakoszem tego, co produkowano masowo od wtedy, choć wymyślono to wieki wcześniej, a i to było może – jak chyba wszystko co przypadkowe lub nie – odpryskiem czegoś wcześniejszego, jak na przykład nie tyle stworzenie nawet, co przedwieczny rozbłysk idei wymiona, które można wydoić.

Wgryzała się w kanapkę powoli i metodycznie, żując kęsy tak, jak tylko kobieta żuć potrafi cokolwiek, czy to gniew, czy furię, czy dowolną emocję inną niż miłość, która u niewiasty wybrzmiewa intensywnymi salwami wypowiadanymi bez tchu, szybko i w afekcie. No dobrze... zatem wgryzała się w kanapkę, a była to kanapka, jak zauważył, z camembertem, tym - zmajstrowanym gdzieś w Wielkopolsce, najpewniej w mieście Turek - odbiciem powstałego wedle sekretnej receptury z roku pańskiego 1791, francuskiego sera, któren to znowu – jak wszystko, o czym już wspominaliśmy – jest ledwie pewnym powtórzeniem zdarzeń z roku być może 8845 przed Chrystusem, kiedy to komuś tam spleśniały kęs twarogu spożyty w ciemnej piwnicy w obecności posążka Molocha, utkwił w gębie wypełniając dziury w tych dwóch jeszcze tkwiących w dziąśle, ale już spróchniałych zębach, a na kubkach smakowych wybrzmiały gamą doznań eony przyszłych dni uplecione z takich samych wieczorów i ranków, co i tak – przecież to wiemy! – było jeszcze mniejszym odpryskiem zdarzeń sprzed połaci czasu co najmniej mierzonych w tysiącach nie dni, lat nawet, a wieków, a miało miejsce długo po tym, jak homo sapiens po raz pierwszy pociągnął krowę za cycek i trysnęło mleko, czyli od momentu pojawienia się w Jego głowie idei stworzenia, które za coś i w jakimś celu pociągać będzie można, a nawet trzeba minęły lat miliardy. Tak, było to dawno, a nie wyrzucił tego ino zjadł, żeby nie wnerwić baby.

LEGENDA – bohaterowie, miejsca, zdarzenia, itepe:

Narrator:

Patrzy jak jakaś „ona” je w komunikacji miejskiej, być może w pociągu.

Ona:

Je kanapkę z camembertem, być może w pociągu, albo autobusie, albo gdzieś tam, gdziekolwiek.

Pasterz, czyli ten, któremu ser utkwił w gębie:

Nie miał neostrady i cyfrowego Polsatu to dużo czasu spędzał na powietrzu tucząc pańskie oko widokiem obfitości trzód rozmaitych – bo i krowy i kozy, ale też owiec mnogość tam była – skubiących źdźbła soczyste u podnóży wielkiej góry, być może Horebu, a wiatr zawsze taki sam, pachnący czymś szarym, gorzkim i minionym drażnił nozdrza zapachem tymianku, rozmarynu i szałwi, które lubił rozcierać na dłoni, gdy patrzył na góry skąpane lazurowym słońcem zachodu. Życie stawiało przed nim liczne przeszkody i wymagania, którym sprostać się starał i sprostać umiał. Prócz trzód miał też dzieci i żonę. Zastanawiał się często o co jej chodzi, a właściwie o co jej kurwa chodzi?

Żona:

Ona, ta żona, jak prawie każda kobieta - przedchrystusowa pramatka czy tam prababka z Judei czy Synaju, czy jakiegokolwiek innego miejsca osadzonego w czasie - nakłuwała męża, czy po prostu partnera, drzazgami jego dawno rozłupanych wizji kobiecości tak subtelnej. Drzemał w niej jakiś niszczycielski potencjał wywodzący się z owego adamowego boku, który ha-Elohim rozłupał ku utrapieniu mężczyzny, czyli lubiła wkurwiać się o byle co. Prócz trzech zębów i wąsika miała też dzieci, palenisko na którym piekła mace, i męża. Zastanawiała się często o co mu chodzi, a właściwie o co mu kurwa chodzi?

Krowa:

Była jedynie konsekwencją, bladym echem doniosłego aktu tworzenia spomiędzy dnia trzeciego, a piątego, choć niekoniecznie oczywista zdaje się Jego, Starego Pana, pewność, że idea jej, tej krowy, niosła ze sobą prócz przyszłej pewności dojenia, również przyszły, a dla nas już przeszły, fakt pojawienia się pewnego nalotu, na pewnym serze, co miało następstwa zatrważające.

Ser:

Spleśniał przez przypadek w piwnicy pasterza, w roku 8845 przed Chrystusem. Został zjedzony, pono był smaczny.

To, co stało się w izbie pasterskiego domu, nad piwnicą:

Do ciemnej izby wszedł smutny i wystraszony. Stała przy palenisku przewracając macę to na bok jeden, to znów drugi. Zastanawiał się, czy powiedzieć prawdę, czy może skłamać. Rozpaczliwie próbował oblec zdarzenie w słowa giętkie i ładne by wyłuskać jej nie tyle swój żal z powodu utraconego sera i oczekiwać empatycznego zrozumienia, co w ogóle odważyć się o jakimś serze jej wspomnieć, bowiem u niej, tej kobieciny, każda błahostka urastała do rangi dramatu.

Nim zapłodnione i zrodzone w jej umyśle pytanie „Jakiś smutny, o co mu kurwa chodzi?” wybrzmiało, on już powiedział, zdradził sam siebie, bo zarówno nienarodzonym jeszcze Chrystusem, jak i Judaszem był w tamtej chwili.

Cisza jak makiem zasiał. Niby Adam i Ewa pod drzewem poznania dobra i zła, stoją tam, w tej izbie poprzecinanej zakurzonymi nitkami słońca przenicowanymi poprzez szpary w belkach chaty, a wszelkie dostępne człowiekowi emocje wprowadzają w ruch mięśnie ich twarzy.

I wtedy ona, ten odprysk pramatki Ewy, łapie go za chuja i odzywa się tymi słowy: „Jak nie zjesz, to puszczę!”. To co on miał, czy tam mógł zrobić?