Odwieczne pytanie

Przez chwil kilka przelewał swoje skarlałe, otłuszczone cielsko - masę dość bezkształtną i miękką, pełną owłosienia wyrastającego raczej chaotycznie wprost z porów i innych zagłębień skórnych wypełnianych obecnie, bądź zamieszkiwanych onegdaj przez wągry i zaskórniki rodzajów wszelakich, a obfitości wielkiej - to na stronę prawą, to znów lewą, ocierając i drażniąc przy tym plamiaste zaczerwienienia i egzemy porastające skórę niby mech korę. Poranne bóle istnienia przyobleczone w subtelną formę stopniowo nasilającego się vibrata myśli, aż do głośnej afirmacji zniechęcenia wyrażonej pod postacią sugestywnego „Kurwa, jakie to życie jest pojebane!”, nie dawały mu spokoju. Nie było to pewne i oczywiste, ale czuł, że śmierdzi mu z gęby. Wstał i wciągnął brzuch. Bardziej z przyzwyczajenia, niż z chęci maskowania nikczemnej, wstydliwej fizjonomii przydzielonej mu na wieki, przypisanej niby krzyż na drogę ku spalonej słońcem Golgocie.

Przy śniadaniu zauważył początkowo nieśmiałe, z czasem nabierające i barw i charakteru fale gniewu pełzające pośród mięśni, pod skórą jej twarzy. Nadchodzi sztorm, to pewne, pomyślał. Wszystko zaczęło się od jakiejś gadki o niczym, wyssanej z powietrza, z palca, a może z dupy. Nie, nawet nie od gadki, gadka była później. Prapoczątkiem było spojrzenie mętne, o ładunku emocjonalnie wątpliwym.

- Co się gapisz? – wypełzło niby żmija z ust kobiecych, jak rozchylona róża powabnych.

- Nie gapię się.

- Przecież widzę, że się gapisz! Jezu, nawet zjeść nie można w spokoju...

- To Ty się gapisz, jesteś kobietą, kobiety się gapią. – zastanawiał się o co jej chodzi, jeśli w ogóle chodzi o cokolwiek innego niż przybranie rzeczywistych emocji w ni to maskę, ni formę mającą zwrócić uwagę na jakiś nie do końca jeszcze uświadomiony problem.

- Zjadłeś cały dżem! – łkała, myśląc przy tym nie tyle o konfiturze utraconej już bezpowrotnie, i nawet nie o herbacie, której jeszcze nie zaczął zaparzać, choć powinien, bo przecież wiedział, że rano jest zawsze tak mocno spragniona, tak do życia niezdolna, co o kardynalnym niezrozumieniu dla problemów skomplikowanej kobiecości.

- To nie ja, to kot. – w ręku miał nóż; pono niekiedy tylko wizja zbrodniczego narzędzia, siekiery, noża, czy tam młotka nawet, szarpiącego ciało pozostaje z miłości odartej uprzednio już ze wszystkiego.

- Jesteś zwykłym chujem!

Jeszcze była szansa, ot, choćby pod postacią lekkiego, dobrego uśmiechu, na który może odpowiedziałaby tym samym. Ważył to przez mikrosekundy, ale wybrał inne rozwiązanie.

- A Ty suką, spierdalaj!

Preludium tu przytoczone jedynie niewinnie zawiązywało utwór na dwa instrumenty wygrywany zawsze w żarliwym fortissimo, bowiem swoje uczucie redefiniowali w erupcjach destrukcyjnego szaleństwa, w amoku kurw i chujów pieniących się na ustach w gniewnym zacietrzewieniu, aż do umęczenia i ciała i ducha, aż do fazy miłosnego plateau wytrawianej w cierpieniu, w której okaleczoną powracającymi konfliktami miłością kochali się znów szalenie, znów najbardziej na świecie, i ledwo chwil kilka po owych „kurwach i chujach”, już nie one, a cedzone w uniesieniu miłosnej apoteozy „ochy i achy” pstrzyły ich wargi, a były nad wyraz okrągłe i gładkie, może nawet słodko kłamliwe.

- Jaką chcesz herbatę? – już po wszystkim napełniał czajnik przy zlewie.

- Pu-Erha. – coś, chichot prawdopodobnie, drgało nieśmiało pomiędzy zgłoskami, a przyjazne to było.

Uśmiechnął się tylko. Niby, a może jakby, a może się jeno wykrzywił.

- Wiesz kocham Cię, nie możemy się tak kłócić, przecież jesteśmy dla siebie stworzeni. – ptasi szczebiot, a słodki jak miód wyfruwał spomiędzy małych ząbków.

- Chyba też wypiję Pu-Erha, jestem za gruby, a to morderca tłuszczu. – powiedział tak jakoś sztucznie, bo chyba trzeba było i wypadało coś powiedzieć.

Wieczorem, siedząc w fotelu, sącząc ciepły napar o zapachu wątpliwym, przedwiecznym i znanym, pogrążony w lekturze strof tyle rytmicznych, co giętkich i żwawych, roztrząsając rzeczy ważne i mniej ważne, jeszcze raz spróbował odpowiedzieć sobie na odwieczne pytanie: Czy to ryba wali pipą, czy pipa rybą?