Kanapka z serem pleśniowym.

Nie tyle nawet pożeraczką łapczywą była, co delektującym się smakoszem tego, co produkowano masowo od wtedy, choć wymyślono to wieki wcześniej, a i to było może – jak chyba wszystko co przypadkowe lub nie – odpryskiem czegoś wcześniejszego, jak na przykład nie tyle stworzenie nawet, co przedwieczny rozbłysk idei wymiona, które można wydoić.

Wgryzała się w kanapkę powoli i metodycznie, żując kęsy tak, jak tylko kobieta żuć potrafi cokolwiek, czy to gniew, czy furię, czy dowolną emocję inną niż miłość, która u niewiasty wybrzmiewa intensywnymi salwami wypowiadanymi bez tchu, szybko i w afekcie. No dobrze... zatem wgryzała się w kanapkę, a była to kanapka, jak zauważył, z camembertem, tym - zmajstrowanym gdzieś w Wielkopolsce, najpewniej w mieście Turek - odbiciem powstałego wedle sekretnej receptury z roku pańskiego 1791, francuskiego sera, któren to znowu – jak wszystko, o czym już wspominaliśmy – jest ledwie pewnym powtórzeniem zdarzeń z roku być może 8845 przed Chrystusem, kiedy to komuś tam spleśniały kęs twarogu spożyty w ciemnej piwnicy w obecności posążka Molocha, utkwił w gębie wypełniając dziury w tych dwóch jeszcze tkwiących w dziąśle, ale już spróchniałych zębach, a na kubkach smakowych wybrzmiały gamą doznań eony przyszłych dni uplecione z takich samych wieczorów i ranków, co i tak – przecież to wiemy! – było jeszcze mniejszym odpryskiem zdarzeń sprzed połaci czasu co najmniej mierzonych w tysiącach nie dni, lat nawet, a wieków, a miało miejsce długo po tym, jak homo sapiens po raz pierwszy pociągnął krowę za cycek i trysnęło mleko, czyli od momentu pojawienia się w Jego głowie idei stworzenia, które za coś i w jakimś celu pociągać będzie można, a nawet trzeba minęły lat miliardy. Tak, było to dawno, a nie wyrzucił tego ino zjadł, żeby nie wnerwić baby.

LEGENDA – bohaterowie, miejsca, zdarzenia, itepe:

Narrator:

Patrzy jak jakaś „ona” je w komunikacji miejskiej, być może w pociągu.

Ona:

Je kanapkę z camembertem, być może w pociągu, albo autobusie, albo gdzieś tam, gdziekolwiek.

Pasterz, czyli ten, któremu ser utkwił w gębie:

Nie miał neostrady i cyfrowego Polsatu to dużo czasu spędzał na powietrzu tucząc pańskie oko widokiem obfitości trzód rozmaitych – bo i krowy i kozy, ale też owiec mnogość tam była – skubiących źdźbła soczyste u podnóży wielkiej góry, być może Horebu, a wiatr zawsze taki sam, pachnący czymś szarym, gorzkim i minionym drażnił nozdrza zapachem tymianku, rozmarynu i szałwi, które lubił rozcierać na dłoni, gdy patrzył na góry skąpane lazurowym słońcem zachodu. Życie stawiało przed nim liczne przeszkody i wymagania, którym sprostać się starał i sprostać umiał. Prócz trzód miał też dzieci i żonę. Zastanawiał się często o co jej chodzi, a właściwie o co jej kurwa chodzi?

Żona:

Ona, ta żona, jak prawie każda kobieta - przedchrystusowa pramatka czy tam prababka z Judei czy Synaju, czy jakiegokolwiek innego miejsca osadzonego w czasie - nakłuwała męża, czy po prostu partnera, drzazgami jego dawno rozłupanych wizji kobiecości tak subtelnej. Drzemał w niej jakiś niszczycielski potencjał wywodzący się z owego adamowego boku, który ha-Elohim rozłupał ku utrapieniu mężczyzny, czyli lubiła wkurwiać się o byle co. Prócz trzech zębów i wąsika miała też dzieci, palenisko na którym piekła mace, i męża. Zastanawiała się często o co mu chodzi, a właściwie o co mu kurwa chodzi?

Krowa:

Była jedynie konsekwencją, bladym echem doniosłego aktu tworzenia spomiędzy dnia trzeciego, a piątego, choć niekoniecznie oczywista zdaje się Jego, Starego Pana, pewność, że idea jej, tej krowy, niosła ze sobą prócz przyszłej pewności dojenia, również przyszły, a dla nas już przeszły, fakt pojawienia się pewnego nalotu, na pewnym serze, co miało następstwa zatrważające.

Ser:

Spleśniał przez przypadek w piwnicy pasterza, w roku 8845 przed Chrystusem. Został zjedzony, pono był smaczny.

To, co stało się w izbie pasterskiego domu, nad piwnicą:

Do ciemnej izby wszedł smutny i wystraszony. Stała przy palenisku przewracając macę to na bok jeden, to znów drugi. Zastanawiał się, czy powiedzieć prawdę, czy może skłamać. Rozpaczliwie próbował oblec zdarzenie w słowa giętkie i ładne by wyłuskać jej nie tyle swój żal z powodu utraconego sera i oczekiwać empatycznego zrozumienia, co w ogóle odważyć się o jakimś serze jej wspomnieć, bowiem u niej, tej kobieciny, każda błahostka urastała do rangi dramatu.

Nim zapłodnione i zrodzone w jej umyśle pytanie „Jakiś smutny, o co mu kurwa chodzi?” wybrzmiało, on już powiedział, zdradził sam siebie, bo zarówno nienarodzonym jeszcze Chrystusem, jak i Judaszem był w tamtej chwili.

Cisza jak makiem zasiał. Niby Adam i Ewa pod drzewem poznania dobra i zła, stoją tam, w tej izbie poprzecinanej zakurzonymi nitkami słońca przenicowanymi poprzez szpary w belkach chaty, a wszelkie dostępne człowiekowi emocje wprowadzają w ruch mięśnie ich twarzy.

I wtedy ona, ten odprysk pramatki Ewy, łapie go za chuja i odzywa się tymi słowy: „Jak nie zjesz, to puszczę!”. To co on miał, czy tam mógł zrobić?