Obsesja

(Wariacja na temat tekstu, który już kiedyś publikowałem w formie uboższej.)

„Obsesja”

...czyli jednoaktowa sztuka jeszcze mniej śmieszna niż dramatyczna, a filozoficzna wyjelce.

Miejsce akcji: Warszawa Śródmieście, prywatny gabinet psychiatryczny.

Czas akcji: Dzień nad wyraz ciepły otulał ostatnimi podrygami babiego lata pogrążoną w popołudniowym ferworze środka tygodnia stolicę. Słońce wisiało nad miastem niby wielkie, nabrzmiałe clitoris ulegające w walce z siłami ciążenia. Przeglądając świeżą korespondencję Pani Doktór natknęła się na ów, jakże przemiły, choć tak prostacki w formie bilecik, notatkę krótką, a wymowną o treści:

Serdeczne pozdrowienia i całusy zasyłam

W wyśmienitej formie, już szczupła

a zafsze wdzięczna bardziej niż bardzo...

                                      Twoja P. (pacyjentka)

                                     P.S. Mam chłopaka.

„Co za ordynarna ortografia. Nawet beznadziejne przypadki miewają słodki epilog...”, pomyślała zgniatając kartkę i wraz z bukietem słodko pachnących goździków wrzuciła całość do kosza.

Pacjent: Podstarzały intelektualista, stary kawaler z kwitnącą na twarzy, jakąś nieznoszącą sprzeciwu stanowczością i brakiem empatii dla poczynań, też trosk bliźniego, owym trafiającym się nie tak znów rzadko szczególnym połączeniem katolickiego neofityzmu z jakimś latami wytrawianym dziewictwem. Wszelka cielesność budziła w nim lęk. Głęboko uzależniony od autoerotyzmu konstruuje w domowym zaciszu misterne twory z pierzyny. Wiecznie spragniony ruchu, a niezdolny, bo sparaliżowany lękiem, do opuszczenia pokoju, zwykł zapamiętale molestować cążkami krwawiące, obgryzione paznokcie, a nieświadomie przy tym, to otwierał, to znów zamykał usta, niby karp wigilijny oczekujący w wannie na śmierć. Taki tik. Zwykł był mawiać kompulsywno-obsesyjnym, nie pozbawionym jednak subtelnego uroku, strumieniem świadomości.

Pani Doktór: czasem skuteczna, a czasem nie.

Akt pierwszy i jedyny!

Pacjent

(zaczął z grubej rury zakładając nogę na nogę, a pulchne paluszki rąk splatając na wyżej umieszczonym kolanie...)

Szanowna pani, oddzielenie ażurowej struktury myśli od cielesnego zewłoka zajęło mi całe życie, a i tak spóźniłem się o lat multum, dni tysiące, sekund już niezliczone eony, a gdy skończyłem pozostało mi jeno spędzanie bezsennych nocy na liczeniu odnóży sinych robaków wijących się w brunatnej ziemi pod powiekami drżącymi czasem afektem, czasem zaś kompulsją, najczęściej zaś jednym i drugim, i czymś gorszym jeszcze, bo później płaczę w poduchę.

Pani Doktór

(misternie mości osypaną pudrem Max Factor brodę pomiędzy palcem wskazującym a kciukiem...)

Pacjent

Pamiętam, już prababka, stara jędza, pół-Niemra, co nie wylewała za kołnierz, mawiała zawsze na rauszu: „Mein Gott, das Geld und rozpusta, und Menschen w automobilach... To życie ist zupełnie unverständlich...!”, i pociągała obfity łyk z flaszki, a jabłko praojca Adama drgało przy tym potężnie na wychudłej, ptasiej szyi starowinki wiotkiej i kruchej niby susz z polnych kwiatów. Wtedy, brzdącem będąc ledwie wyrastającym ponad skoszone rżysko, a zapatrzonym w ojca, cukrzyka bez nogi i sąsiada, przesiadujących godzinami w bezmyślnym, rozprażonym słońcem, milczeniu przerywanym akcydentalnymi erupcjami filozoficznych prawd rozchylających szpary w męskich brodach, dwoma, czy tam trzema słowy, co brzmiały może tak: „Te baby... te kozy...”, nie rozumiałem, o co bezzębnej jędzy chodziło.

Pani Doktór

Tak, mhm... (wzdycha... środkowym paluszkiem przyodzianym w spektakularnego tipsa, pieści wole...) proszę kontynuować...

Pacjent

Potem, przez lata tłumaczyłem sobie babcine majaki na sposobów wiele. Wreszcie, szarpany obsesją na temat jednego zdania, rzucanego na tyle często, by je zapamiętać, a będąc nie na tyle dorosłym, by je zrozumieć, wypisywałem gdzie popadło - bo i na studenckiej ławie, też na blacie domowego biurka, ale i skrupulatnie wytrawiałem cyrklem na ściankach konfesjonału oczekując księdza – słów wiele raczej bezładnych, które w czterdziestym czwartym roku życia urosły do epistoły otwierającej filozoficzną, a demaskatorską, powiastkę, nad którą pracuję.

(wyciąga z kieszeni lepki świstek...)

Brzmią one: „Dawnymi czasy, zanim Elohim przyszedł stamtąd i słowy - Okryjcie swój wstyd! - przykazał ludziom egzystować w niezbrukanej cnocie, istnienie wiosny rozbuchanej sokami wrzącymi febris vitae może i miało jakiś sens, ale...”

Pani Doktór

(opanowując ziewanie wyłuskuje siebie z sennego milczenia...)

Czy to wszystko naprawdę istotne?

Pacjent

W sumie nie, ale myślałem, że potrzebny pani mój portret psychologiczny osadzony jakoś w młodości, dzieciństwie, a według mnie wspomniane wyżej zdarzenia jakoś mnie...

(uśmiecha się raczej nieśmiało...)

Pani Doktór

(lekko poirytowana...)

Dobrze, dobrze, do rzeczy.

Pacjent

(...prawie naturalny grymas przechodzi płynnie w zastanowienie, które z kolei eksploduje po chwili...)

Widzi pani wciąż mam przed oczami  rolnika, któren w trudzie i znoju, a jednak z uśmiechem na ustach zwleka każdego ranka o brzasku ciało z drewnianej pryczy, by walczyć z Matką Ziemią przez lata i lata, i pory roku, i miesiące, i dni, sekundy nawet, bo zmaganie z życiodajną materią nie ustaje nigdy. I to jest mój sen, a w nim on, ten rolnik - połączony z ziemią jakąś więzią mieniąca się odcieniami wszelkich emocji, ograniczonych jedynie zdolnością odczuwania na jednym skraju doznań furii zaciekłej nieurodzaju czasu posuchy, na drugim zaś miłości bezgranicznej żniw obfitych - gestami siewu umieszcza pomiędzy skibami i żyto, i pszenicę, i coś tam jeszcze na pewno, a wszystko ozime, by wykiełkować to mogło na wiosnę zielonymi źdźbłami, wprost ku obłoczkom nanizanym na słoneczne promyki, a układającym się na lazurze prawie letniego już nieba w gloryfikującą strofę „Jestem Miłością!”. A to nie jest prawda, bo on... bo oni... niekoniecznie to przewidzieli, bo może nie zaplanowali niczego... (próbuje opanować drżenie rąk...)

Pani Doktór

Jaki „on”, jacy „oni”? Pana ojciec był rolnikiem?

Pacjent

Cukrzykiem... ale... ale nie, nie do tego dążę. Współczesny człowiek, homo, nie bardziej ofiarą jest Jamesa Watta, któren w twórczym szale potwora buchającego parą dał światu, co praczłowieka obrośniętego jeszcze futrem, z insektami na nim, owego trogloditi umorusanego kałem, a stukającego w leśnych ostępach środkowego czwartorzędu kamieniem o kamień, iżby wykrzesać zeń iskrę wzniecającą płomień, a i jedno i drugie, i potwór z gorącą pary plwociną u stalowej paszczy, i kamienie stukające o się, są ledwie klamrą – dosyć wyrazistą i oczywistą, nie przeczę – spinającą w ramy inne doniosłe wydarzenia ze świata nauki, będące niczym innym, jak przyczynkami oddalającymi nas, tak, zgadzam się, hominidae, ale jeszcze bardziej animalia, od szczęśliwego trwania w kulturze jeśli nie zbieracko łowieckiej już nawet, to w kulcie siejby z pewnością, która winna być stadium nieprzekraczalnym rozwoju człowieka rozumnego, a na tyle bezpiecznym, że nie powodującym definitywnego rozdźwięku między ciałem a umysłem. Dzisiaj zastanawiamy się, to nie ulega już wątpliwości, jak od nowa połączyć ciało, powłokę chrzęszczącą kośćmi, miękką delikatnością skóry, z pięknem galaktyk plecionych neuronami, synapsami łączonych, a kiedyś, dajmy na to lat temu dwadzieścia tysięcy, nikomu nie przyszło do głowy, że to można rozdzielić.

(myśli bardziej, niż bardzo...)

Reasumując... może po prostu przeznaczeniem człowieka jest siejba, rola, a nie pomnażanie kapitału i zapychanie kabzy postimperialistycznym świniom okupującym w arcyfiluternych pozach stołki na n-tych piętrach korporacyjnych molochów budowanych na krwawicy wylanej z żył prostego człowieka, toteż może już wtedy on, przedpotopowy trogloditi creatura, stukając kamieniem o kamień, co było zarzewiem postępu, poszedł o krok za daleko po owej drodze prowadzącej od jednokomórkowego pantofelka zanurzonego w odżywczej praplazmie, poprzez mamuty i homo sapiens sapiens, aż do, to pewne, tak myślę, finalnego punktu ewolucji, czyli homo scientist scientist ze spuchniętą głową, co zakończy się oddzieleniem ciała od umysłu i śmiercią wszelkiej nadziei.

(zrozpaczony...)

Nie potrafię oderwać myśli od nieustannie podrygującej w głowie obsesji, czy świat doczesny to jedynie konsekwencja, może symbol lat miliardów liczonych ziarnkami piasku sypanymi nieustannie z góry na dół w tej wielkiej klepsydrze, którą oni tuż po tym, a wciąż, i po dziś dzień tam siedząc, ustawili sobie na stole, od którego jeszcze nie wstali nawet żeby odcedzić kartofelki, gdy w tym czasie na ziemskim łez padole dinozaury wyewoluowały z ameby, potem pomarły, homo neandertalis został wykończony przez homo sapiens, a i ten ulegnie rozpuszczeniu, bo jak wspomniałem nadchodzi może era homo scien... (urywa i płacze...)

Pani Doktór

(teraz już wyraźnie skonfudowana...)

Spokojnie, tylko spokojnie. Nie jestem pewna o czym pan mówi?

Pacjent

O nich, o tym zakładzie, o tej partii nie tyle pokera, tylko czegoś tam. I o...

Pani Doktór

(...a nawet wytrącona z równowagi...)

Ale...

Pacjent

To, o czym mówię było dawno, przed Adamem i Ewą, przed czasem, przed wszystkim. Bo to przez nich, te całe kłopoty, przez to ich znudzenie. Bo to było tak, słucha pani. Siedzą przy czymś, załóżmy, że stole, bo jakoś to nic nazwać musimy, i grają, oni – nikt z nikim – w coś, najpewniej też w nic. Możliwe, że jeden z nich coś powiedział, coś szepnął do ucha drugiemu, kilka cichych słów pewnie, z których prawie wszystkie, bo jedno ze względu na wrodzone poczucie taktu przemilczę, brzmiały może tak: „Nie dasz ... rady”, a uśmiechnął się przy tym krzywo, może cynicznie. Drugi zapienił się, dziś to wiemy, zupełnie niepotrzebnie, i wziął to bardzo na serio, może nawet zdziwił się, może zastanowił, a unosząc w zadumie brwi, których nie miał, przemilczał coś, co i tak, mimo, że niewypowiedziane, zabrzmiało jak sugestywne, nerwowe: „Nie wiem, co do mnie ... ?”, i tu znów ostatnie słowo wypada kurtuazyjnie okryć zasłoną milczenia. Nawet nie musieli ustalać, że to jest zakład, bo to było wiadome od początku, i że tak powiem a priori, tyle i jeden i drugi miał, i honoru i zacietrzewienia.

Pani Doktór

(robi wielkie oczy, jak sowa, albo wystraszony kot...)

O czym pan mówi?

Pacjent

(w amoku...)

O wszystkim, o bezmyślnym oszustwie zwanym wolnością wyboru, o zdolności kreacji, o dumie, ale nie uprzedzeniu, również o tym, że on nie przewidział, że pstryknięcie środkowym palcem o kciuk będzie miało tak daleko idące konsekwencje, ale też o tym, że pierwszy humanista, kontestator, odwieczny opozycjonista podłożył mu świnię już wtedy. To komu mam ufać?

Pani Doktór

Jest pan w ciężkim stanie, powinien pan brać leki, które zniwelują obs...

Pacjent

(bardzo zdenerwowany, naprawdę bardzo... wchodzi w słowo...)

Leki? Tu nie pomogą żadne, niech się pani lepiej za mnie do nich pomodli.

Pani Doktór

(równie zdenerwowana...)

Dobrze, proszę mi tylko powiedzieć, kim są „oni”, na Boga?

Pacjent

Tak, zgadła pani, Bóg. Też Szatan. Naprawdę proszę się pomodlić, może posłuchają, i tak nie mają nic do roboty... Podobno wciąż siedzą przy tym stole.

(pierdnął, z emocji...)

 

KURTYNA (zapada, jak zawsze... i w końcu...)

Byt nieuzasadniony - wersja poprawiona

Dzień był słoneczny. Dzień w jaki warto umrzeć. Wytrząsnął z powiek resztki snu próbując nadać nocnym marom racjonalną strukturę jawy, logicznie jednolitą całość, która jednak bez charakterystycznego dla snu, surrealistycznego spoiwa anturażu objęć Morfeusza, niby ta zmurszała skamielina, przedwieczna a rozsypana w kontakcie z powietrzem, przeciekała mu przez rozczapierzone palce rozumu.

We śnie M2 w budynku z prefabrykatów. Zagłębiał się w pomieszczenia pachnące późnym socrealizmem, bo i kaflowy piec w kuchni, z którego co bardziej śmiałe węgielki wyskoczyły na sraczkowate linoleum nadpalając je to tu, to tam, i łazienka z niedomykającymi się drzwiami i obłażącą lamperią, tam były. Gdzieś w kątach, pod meblami i w innych zaułkach czaiły się kłęby kurzu, zwinięte w kule, jak wata cukrowa, a wszędzie czyhał lęk zupełnie irracjonalny, a może tylko ten atawistyczny i suchy prakościec zwierzęcego bólu, strachu przed śmiercią, który wyewoluował z jednokomórkowego mikroba w sieć karmiących się nim, bólem i strachem, a zbitych w półkule neuronów zbuntowanych już ostatecznie przeciw trwaniu, a smakowany, nieustannie pod postacią cierpkiej krwi na ustach umęczonego człowieka, który i żalu, i miłości skosztował do syta, też gniewu, nawet skrajnej wściekłości, a w żadnej z owych, nawet malowanych jedynie w czerni i bieli, a tak wyrazistych emocji archetypicznych nie odnalazł spełnienia, mogącego jeszcze poruszyć w nim chęć przedłużenia bytu stłamszonego odwieczną egzystencją w zamknięciu ciemnej piwnicy uczuć, którym nie wolno było nigdy ujrzeć światła dziennego.

Dzień piękny. Dzień w jaki warto umrzeć. Pierdnął intensywnie, z donośnym pogłosem. Wydłubując brud z pępka rozmyślał o sprawach rozmaitych. Prawdopodobnie będzie ostatnim o tym nazwisku. Ostatnia popłuczyna rodu poczętego, krew z krwi, ale nie światłość ze światłości, tam, lat temu dwieście albo i trzysta, on, rozrzedzony odprysk płynu ustrojowego sprzed wieków, kiedy to jakiś kmieć z ilomaś tam „pra” z przodu, a jednym „dziad” z tyłu, oderwany od pługa atakiem buzującej w trzewiach tasiemczycy, biegnie szybkim truchcikiem zrogowaciałych mocno podeszw brudnych stóp tam, za stodołę, a wypróżniając się z plugawości ciała widzi w blasku poranka przezierającego przez nitki lekkiej, rozsnutej już prawie zupełnie mgły jak ona - ileś tam „pra” z przodu, a jedno „babka” z tyłu - ciągnie za dzyndzel, co budzi w nim pożądanie, którym szarpany może podtarł się chybcikiem liściem rosnącego na wyciągnięcie ręki rabarbaru i napełnij ją, dojarkę chichoczącą nieśmiało przy nabrzmiałym mlekiem wymieniu, a oderwaną natenczas i gwałtownie od roboty przez niego, prakmiecia, ku uciesze obojga, a powinności siejby podtrzymującej życie.

To powtórzyło się jeszcze parę razy w konfiguracjach rozmaitych, to tłem się różniących, to czymś tam jeszcze innym, ino płyn zawsze ten sam, tylko za każdym razem bardziej rozrzedzony w kolejne byty marne i stłamszone. Ojciec miał być sprytny i inteligentny, a był tylko bystry i chamski, a w chamstwie swym bezlitosny. Zapewne też uczuciowy ową neurotyczną uczuciowością skierowaną do wewnątrz, a objawiającą się czasem jakimś nabrzmiałym melancholią grymasem, piętnującym twarz pod wpływem filmu, obrazu, muzyki, czy czegokolwiek zawierającego żywy pierwiastek ludzki, nie na tyle jeszcze znany, by warto nim gardzić. To co znane, pozbawione woalu słodkiej tajemnicy, łamał skutecznie i z wprawą, a w pogardzie i strachu bezcześcił melancholią obrosłą nagłym - niby nieoczekiwany powiew sztormu - szałem agresji, nim ktokolwiek - syn, czy też miękka, schowana w psychozie matka - gestem czy słowem przypomną ciężką rękę rodziciela, a może krzyk rozdzierający ciche zakamarki dzieciństwa i podwórka pełnego kolegów, którzy ranili tak sugestywnym „Salceson, salceson, tłusty salceson!”. Po dziadku cios miał szybki i mocny, a słowo bystre niezwykle, ciął nim jak brzytwą. Może tylko bezmyślnie, a może nawet wbrew sobie.

Wreszcie on, bezrobotny nikt rozrzedzony zupełnie, a nieuzasadniony tym bardziej. Byt, który może nie powinien się zdarzyć, bo może jego przeznaczeniem był zużyty podczas wiejskiej zabawy kondon, żółty i rozciągnięty, a potem rzucony gdzieś do rynsztoka za remizą, porwany przez wygłodniałe kury tego sąsiada, lumpa zza miedzy i łacha, któren widząc jak one, kury, trząchają nim, kondonem, na prawo i lewo, w te i we wte, wypluł jeno spod tego wąsa moczonego we właśnie ugotowanym, a dopiero co postawionym przez pulchną żonkę na stole  krupniku, tylko trzy słowa, z których do wypowiedzenia głośno w pobliżu parafii Najświętszej Marii Panny Niepokalanego Poczęcia nadawały się tylko dwa, a brzmiały one „...jego mać!”.

Może też – skoro nie skończył w kondonie, albo wiaderku ze skrobanką - tylko brak bożka prastarego, mamony, umożliwiającej zamknięcie ostatniej stronicy z godnością, utrzymuje jeszcze jego nikczemny żywot w fazie trwania, bo gdy zdobędzie forsę, odejdzie, a nim to zrobi, zamówi profesjonalną ekipę wyposażoną we wszystko prócz chęci i kompetencji, i ona, ekipa pełna chłopa prostego (takiego co to jak jeden mąż, każdy i wszyscy, trzyma peta w ustach, a on, pet, swoim istnieniem przeczy nie tylko sile grawitacji – bo nawet nie usta go trzymają, nie ślina nawet, a jakieś przyciąganie atomów widoczne tylko w laboratorium, a i to pod mocnym mikroskopem – ale i wszelkim prawom Newtona, Einsteina, a nawet teoriom nienarodzonych jeszcze fizyków, którzy dopiero kiedyś, w nocnej euforii tworzenia zapiszą na skrawkach taniego papieru z recyklingu swoje wiekopomne teorie nie-do-podważenia) przeprowadzi najsampierw albo przód deratyzację, deinsektyzację, czy jakiekolwiek inne "de" przygotowujące tę jego norę do zasypania toną wapna, a najlepiej napalmu, który zetrze jakikolwiek ślad jego marnego bytu z powierzchni ziemi, a potem na Publicznym Prywatnym Cmentarzu wykopie mu grób, ale z kijem zamiast krzyża, i z tabliczką na nim, tym kiju, głoszącą ni mniej, ni więcej, tylko: tu leży ten, co żył od wtedy do wtedy. I może na skraju tabliczki, zamiast „Pokój jego duszy...” widniało będzie nieśmiałe „Homo sapiens”, które kiedyś jakiś z jego kolegów - śmietnikowych lumpów, ręką nienawykłą do trzymania ołówka, długopisu, czy nawet widelca, bo nienawykłą do trzymania czegokolwiek innego niż butelka, pismem niewprawnym a właściwie bazgrołem przy odrobinie dobrej woli mogącym w oczach obserwatora uchodzić za coś w rodzaju słowa - trochę poprawi, w miejsce zamazanego „SAPIENS” wstawiając drżące, bolesne „SACER”.

Dzień był słoneczny. Dzień w jaki warto umrzeć. „Pieprzyć kasę!” – pomyślał wydłubując z nosa kozę, a palec wycierając o ścianę. Potem już tylko wstał, poszedł do łazienki, umościł się w wannie z gorącą wodą i żyletką otworzył sobie żyły.

Psychoterapia

Chorowała od zawsze, ona, istota wiecznie drążąca, odsłaniająca kolejne karty – od wtedy, do wstecz – tego dziewięciomiesięcznego kalendarza fazy prenatalnej swego nikczemnego trwania w poszukiwaniu traumy niezidentyfikowanej, a jak uparcie wierzyła dla przeszłych, teraźniejszych jak również przyszłych faz życia, swego tego jedynego, i na wieki wieków, kluczowej. Nawet podczas rozprasowywania kartonów po mleku, snując przy tym wizję zbawiania ciemiężonej postępującą industrializacją, też intelektualną i emocjonalną atrofią człowieka, ziemi, czuła stale towarzyszący jej lęk przed nieznanym doświadczeniem, które zdeterminowało jej byt, a które każdej nocy nawiedzało ją w powracających pod wpływem obsesji koszmarach. Spędzane głównie w domowych pieleszach życie przerywane było jedynie akcydentalnymi erupcjami szaleńczej wiary w siebie, kiedy to po niewinnym preludium pod postacią mizdrzenia się topless do lustra osiągała apoteozę samoakceptacji wybrzmiewającą w pełnych euforii, a bywało, że i skandalizująco bluźnierczych okrzykach „Jesteś do zerżnięcia, suko!”; po czym wychodziła do ludzi, co i tak zawsze kończyło się porażką, bo oni tak jakoś na nią patrzyli, tak krzywo. Zapętlona w cyklach ruminacji, odseparowana od siebie i świata, jeszcze w trzydziestym trzecim roku życia sądziła, że nawet żołądź jest owłosiony. Ten stan trwał lata, w końcu utyła.

„Boże, co za zapuszczone dziewczę...” – pomyślała Pani Doktór, gdy zobaczyła nową pacjentkę.

Po standardowym wstępie, ustaleniu personaliów, może wypełnieniu jakiegoś druczka, a może nie, rozwiązaniu kilku nic nie wnoszących testów, oglądaniu jakichś plam i tak dalej, chora spróbowała ustalić źródło swoich problemów:

- Próbowałam już psychodynamicznej, behawioralno-poznawczej, systemowej, ale ciągle nie mogę doświadczyć pełni siebie celem poszerzenia do optymalnych rozmiarów, obwarowanych tylko przypisaną mi w genach zdolnością absorpcyjną mojego bezczasowego „ja”, samoświadomości jednostkowego, wyodrębnionego istnienia. Sprzężenia zwrotne drgające swobodnie pomiędzy Id a Ego powodują, że tracę kontakt z wyższą świadomością, co powoduje, że nasuwają mi się kolejne, wciąż pozbawione klucza, wizje zgrzytów w podsystemach, do których należę, i to nie tylko dlatego, że nie mogę wejść do tego, co przede mną zamknięte, nie bardziej niż wyjść z tego, co przede mną otwarte, ale i dlatego, że nie mogę już pragnąć bardziej niż chcę, a nie chcę bardziej niż mogę brnąć ślepo po tej kamienistej, ciernistej drodze ku samoświadomości w szczególe, a świadomości ludzkiego bytu w ogóle, dochodząc przy tym z pewnością i nieuniknienie do wniosku, że wszelkie działania są zbędne, niszczące, wybory pozorne, bo i tak niosą ze sobą jedynie cierpienie związane z niewiadomą co do kształtującej mnie, a traumatycznej empirii z fazy prenatalnej. Myśli pani, że to ma sens? – prawie wyszlochała ostatnie zdanie.

- Myślę, że tak. – skłamała, myśląc, że nie, a starała przy tym otrząsnąć się już zupełnie ze słodkiego letargu pełnego i włoskich kalafiorów po dwa dziewięćdziesiąt dziewięć w promocji, i pachnących słońcem, różowych malinówek, i oliwy z ryżem na niej skwierczącym, a oprószonym lekko kurkumą, osypanym pachnącymi listkami bazylii, które on zerwał dla...

- ...damy radę, prawda? – pacjentka wbiła się w kluczowy fragment resztki podskórnych rozważań psycholożki akcentując pytanie otarciem jednorazową chusteczką perlącej się w kąciku oka łzy, a cofając przy tym, jakby chciała je wtopić w piersi, swoje liczne brody, i pierwszą, i drugą, też trzecią, która również mogła uchodzić za wole.

- Może jedynie...

- Ma pani rację, może jedynie w umysłowo upośledzonych, niezdolnych do zamykania swojego „ja” w cyklach wyświechtanych póz, są jeszcze jakieś resztki prawdy wynikające z braku pretensji do bycia kimś więcej, niż pohukująca, zarośnięta małpa? – roztargniona gubiła się w myślach skacząc swobodnie pomiędzy strumieniami trosk splątanymi w jej głowie.

- Chciałabyś być niepełnosprawna umysłowo?

- Nie, ale może brak kończyny, nogi, najlepiej obu nóg, nadałby mojej marnej egzystencji wciąż zgłaszającej pretensje do bycia jeśli nawet nie kimś, to chociaż czymś, czymś więcej niż tłuste zero, jakieś realne, odarte z przerostu ambicji ramy?

- Może... – zastanawiała się, przemykała też dyskretnym spojrzeniem po butach pacjentki, zauważając: „Boże, może sobie pozwolić na kaprys łażenia w zdezelowanych tenisówkach, bo i tak wszyscy wiedzą, że w domu ma i adidasy, i najki.” – ...może opowiem ci o pewnym człowieku. Gdy go poznałam, karłem był już zupełnie zdezelowanym. Wszędzie są tacy ludzie, niedostosowani menele, których przeznaczeniem jest pełznąć przez życie bez celu, wysysać ból ze szpiku własnych kości aż do końca, aż świadomość zgaśnie. Rodzą się słabi, a życie trzaska ich po pysku, i zmiękcza jeszcze bardziej. Niektórzy z nich, w tej swojej wszechogarniającej brzydocie ciała, w tej biedzie, w braku perspektyw i obycia, mają jedną przerażającą wadę, inteligencję, a może wrażliwość, które – choć sukcesywnie obumierające – bywa, że budzą się do życia pod wpływem chwili, kiedy to oni, menele, gdzieś pomiędzy tym jednym a drugim pociągnięciem parchatymi usty łyka z brudnej flaszki, obserwują może słońce gasnące w szybach ciepłych domostw, co objawia im jakiś przedziwnie ulotny sens istnienia, życia, a może kruchą wizję szczęścia. Wtedy próbują znaleźć odpowiedź na prastare pytanie: „Co by było gdyby?”

- Ale co to ma do rzeczy? Ja cierpię, rozumie pani, mam nierozwiązane sytuacje z fazy... z różnych faz, ale głównie z tej fazy, i... i też zadaję sobie różne pytania, o miłość, o bankructwo wszelkich idei, o konające wieloryby, i o to, że może Pan Jezus przeganiając kupczyków ze świątyni osiągnął sukces tylko krótkotrwały, ponieważ dzisiaj, po dwu tysiącach lat, to nie Bóg jest istotą, a pieniądz jest Bogiem, co powoduje, że pierwiastek ludzki wtapiany niegdyś w ziemski krajobraz traci swój sens, bo...

- Dręczy mnie jedno pytanie, naprawdę mnie dręczy.

- Może odnośnie tej fazy prenatalnej?

- Nie, nie... zastanawiam się tylko, jak ci to powiedzieć.

- Myśli pani, że też jestem zdezelowaną karlicą? - westchnęła.

- Nie, myślę, że jesteś gruba i zapuszczona. Zastanawiam się co by było, gdybyś schudła, znalazła sobie chłopa, mnie przestała zadręczać sobą, a siebie pierdołami.