Dzieje stworzenia, a może stwarzania.

Miejsce akcji: prywatny gabinet psychiatryczny na Manhattanie. Gawędzą, czasem namiętnie, a czasem nie.

Czas akcji: dzień nad wyraz ciepły, jesienny, ostatnie podrygi babiego lata, słońce wisi nad miastem niby wielkie, nabrzmiałe clitoris ulegające w walce z siłami ciążenia.

Bohaterowie:

Pacjent: Odwieczny stulejarz, krypto gej, kręcił wały z kołdry pół wieku przed tym, nim stało się to modne. Molestując w zapamiętaniu cążkami krwawiące, obgryzione paznokcie, nieświadomie to otwierał, to znów zamykał usta, jak karp wigilijny oczekujący w wannie na śmierć. Taki tik. Zaś chadzając po domu, na golasa, w samych japonkach, miał zwyczaj szczególnego, charakteryzującego się pewną namiętnością, zdeptywania podeszwy klapka, aż do obnażenia dużego palucha, i szorowani nim, paluchem, po... No, nieważne, ale to też taki tik.

Lekarka:  Stara panna z kwitnącą na twarzy, jakąś nieznoszącą sprzeciwu stanowczością i brakiem empatii dla poczynań i trosk bliźniego, owym trafiającym się nie tak znów rzadko szczególnym połączeniem katolickiego neofityzmu z jakimś latami wytrawianym dziewictwem. Wszelka cielesność budziła w niej lęk, co było nie do końca zrozumiałym kontrapunktem dla, czy aby na pewno pochłanianych z lubością ogórków szklarniowych kupowanych w warzywniaku za winklem?

- To już tak długo, a ja, ja tak bardzo go kochałem, a on, on po prostu rozjebał się, głowa pękła mu, jak to mówią, na pół, ale trochę nierówno, a mózg rozlał się jak ciepły, różowy, przenicowany krwistymi nitkami budyń po nagrzanym ostatnimi podrygami październikowego słońca bruku Wall Street, jakoś zeszłej jesieni, czyli od wydarzeń, których rąbka tajemnicy zamierzam tu pani uchylić minęły czasu eony, bowiem choć mówią o tym wszyscy, prawdy nie zna może nikt, tak dawno to było, tak dawno, że nigdy. Potem, gdy leżał, leżał taki biedny, rozłupany, w krtani tłumu zadrgało jeszcze przez chwilę trwożne „och...”, też „ach...”, i gapie rozeszli się do domów, a kto wie, może niektórzy po powrocie do własnych pieleszy ukoili się łykiem laudanum spod lady i nawet mikro przebłysk myśli nie uświadomił im, że wspomniany upadek to była konsekwencja, symbol lat miliardów liczonych ziarnkami piasku sypanymi nieustannie z góry na dół w tej wielkiej klepsydrze, którą oni tuż po tym, a wciąż, i po dziś dzień tam siedząc, ustawili sobie na stole, od którego jeszcze nie wstali nawet żeby odcedzić kartofelki, gdy w tym czasie na ziemskim łez padole dinozaury wyewoluowały z ameby i pantofelka, potem pomarły, homo neandertalis został wykończony przez homo sapiens, a ów ostatni liczy już sobie pokoleń tysiące.

- Ale o czym pan gada?

- Ja? O nich, o tym zakładzie, o tej partii nie tyle pokera, tylko czegoś tam. I o...

- Przegrał na giełdzie duże pieniądze, i skoczył? Jest kryzys, ale wszystko... ale życie trwa, choć przynosi nam wiele cierpienia, ale, proszę pamiętać, czas leczy rany, koi zmysły, czas jest lekarstwem, a cierpienie nieodzowną...

- Nie, nie, to nawet nie chodzi o pieniądze, w każdym razie nie tylko, on przegrał życie, a i to było tylko z góry ustaloną opłatą za ten weksel, wystawiony na Adama i Ewę, a mówią, że oni, prarodzice, podobnież coś podpisali, jakieś zobowiązanie. Może nawet postawili na nim, na tym świstku, jakiś krzyżyk, albo i dwa, najpewniej trzy. I może każdy nowo narodzony dostaje kopię tego zobowiązania, ten weksel płatny na okaziciela, a wystawiony wedle tej umowy podpisanej przez rajskich nygusów, spogląda na papierek, a tam stoi jak byk: „Zapłacisz swoim cierpieniem.” I to jest nieunikniona zapłata, i to jest dusza.

- Jest pan zdenerwowany, musi pan odnaleźć spokój, wyciszenie, proszę oddychać głęboko. Proszę napiąć mięśnie i poluzować, i napiąć i poluzować, i tak parę razy, i czekać, aż otworzą się energetyczne czakramy.

- Sramy!

- Co?

- Gówno, nie rozumie pani? To, o czym mówię było dawno, przed Adamem i Ewą, przed czasem, przed wszystkim. Bo to przez nich, przez Empatę i Kłamcę, te całe kłopoty, przez to ich znudzenie. Bo to było tak, słucha pani. Siedzą przy czymś, załóżmy, że stole, bo jakoś to nic nazwać musimy, i grają, oni – nikt z nikim – w coś, najpewniej też w nic. Możliwe, że jeden z nich coś powiedział, coś szepnął do ucha drugiemu, kilka cichych słów pewnie, z których prawie wszystkie, bo jedno ze względu na wrodzone poczucie taktu przemilczę, brzmiały może tak: „Nie dasz ... rady”, a uśmiechnął się przy tym krzywo, może cynicznie. Drugi zapienił się, dziś to wiemy, zupełnie niepotrzebnie, i wziął to bardzo na serio, może nawet zdziwił się, może zastanowił, a unosząc w zadumie brwi, których nie miał, przemilczał coś, co i tak, mimo, że niewypowiedziane, zabrzmiało jak sugestywne, nerwowe: „Nie wiem, co do mnie ... ?”, i tu znów ostatnie słowo wypada kurtuazyjnie okryć zasłoną milczenia. Nawet nie musieli ustalać, że to jest zakład, bo to było wiadome od początku, i że tak powiem a priori, tyle i jeden i drugi miał, i honoru i zacietrzewienia.

- Ale o co panu chodzi?

- O wszystko, o zdolność kreacji, o dumę, ale nie uprzedzenie, o to, że On nie przewidział, że pstryknięcie środkowym palcem o kciuk będzie miało tak daleko idące konsekwencje, ale też o to, że pierwszy humanista, kontestator, odwieczny opozycjonista podłożył mu świnię już wtedy. To komu mam ufać?

- Jest pan w złym stanie, dam panu...

- Leki? Tu nie pomogą żadne leki. Niech pani idzie, pomodli się, może On akurat posłucha, i tak nie ma nic do roboty, podobno wciąż siedzi przy tym stole.