Rybę, szklaną, mieniącą się złotymi
refleksami, odkrywała jakby dziewiczo za każdym razem, kiedy to, pacholęciem
będąc gmerała pulchnymi łapkami pośród zakamarków babcinej komódki. Cuda znajdowała
tam rozmaite. Napęczniały półwieczem pożerania kruchych paluszków, rzucanych w
szklaną gardziel przez kilka pokoleń, brzuch wodnego stworka atrakcją był nie
lada, stojącą dumnie na tle ponurych tomów o grzbietach oprószonych kurzem, a
złoconych frymuśną czcionką ułożoną w słowa tajemne, które, gdy nauczyła się
czytać, zabrzmiały „Lenin, działa zebrane – tomy 1-50”. Zrazu, po latach
odwiedzając dziadków, a dziewczęciem już będąc kwitnącym, wertowała księgi, trącając
przy tym nieuważnym łokciem rybkę, a ta na pokrytej parkietem podłodze rozsypała
się w drobny mak. Pośród szklanych ziaren leżała pożółkła karteczka o
przedziwnej treści.
***
Upalny wieczór słał się nad dachami
niby dywan wtkany ciepłymi rękoma niebiańskiej prządki - o licach miłych, a
pastelowych - w śliskie potem zaułki oddychającego z trudem miasta. Siedzieli
na patio. Pąsowy
rumieniec wykwitł na dziadkowym licu, w oku zaś pojawił się niby błysk wiedzy i
pewności, co do zdarzeń, które dotąd skryte w niebycie, właśnie rozbłysły jak
obumierająca gwiazda. Stary filut gawędziarz przesunął, przez lata szlifowanym,
a szybkim gestem, wągrowaty nos pomiędzy palcem wskazującym a kciukiem,
oferując przy tym zapodzianej tu, na podłodze, przez przypadek biedronce,
obfite bukkake pod postacią zielonego smarka, po czym snuć zaczął pewną
opowieść, której nie słyszał chyba nikt jeszcze:
-
Kundlem był może z matki co nie bardziej wiedziała kim jest ojciec, co nie
wiedziała, kiedy to było - plamy wątrobowe, na rękach próbujących
wydobyć z szorstkiej faktury papieru szczątki wspomnień, lśniły w blasku
letniego wieczoru
- Zawieszał się wlepiając wzrok w nic, w próżnię, może śpiącą muchę, tam, po
drugiej stronie białego pokoju, on, czerwony ryj archetypicznie procentami
przesiąknięty nikt z kupą w majtkach, bo zwykł był popuszczać jakoś nerwowo,
lekutką niby tchnienie smugą, a następnie łapą śmierdzącą cebulą, o paznokciach
poobgryzanych, wlepioną w zawszone kołtuny, wyszukiwał może dojrzałe czyraki
pomiędzy nimi, potem je gniótł, wtedy strzelały.
To
było już potem, pod koniec, a pokój podnajmował u nas około roku. Dziwny
człowiek. Zjawił się dnia pewnego, wychynął z jesiennej słoty, a coś z
umęczonego razami Hioba w nim było. Pozbawionej mimiki twarzy zdawała się nie
rzeźbić żadna istotna troska, co oczywiści prawdą nie było, gdyż każdą
substancję żywą lub nie – a wiedz, że swymi rozważaniami obejmował zarówno
pulsującą ciepłem krwi materię rozumną, jaki i byle grudę ziemi wilgotną, czy
też dostrzegalnego jeno pod specjalistycznym sprzętem atoma – wpisywał w
alegoryczny, ale spójny kontekst kreślony wyraziście sprawiedliwą dłonią
boskiej ingerencji. Kompleksową teorię określającą byt wszechczasowy nosił
zawsze na końcu języka, przerzucając ją, bywało, pomiędzy dolnymi zębami
mądrości, co wybrzmiewało czasem jak ą-ę, czasem jak ę-ą, ale częściej jak
bzyczenie much gżących się w nosie. Często siadał przy biurku by wyłuskać nieco
głębi, wylatującej zeń, czasem – a czasem nie, szalonym strumieniem zdań
podrzędnie złożonych w liczbie dwóch, bywało, że trzech, choć, co szczyptę smutne,
najczęściej jednego. Tuż po wystrzelaniu dziennej porcji geniuszu czuł się, co
mogło być, a najpewniej bywało złudzeniem, jakby lepiej. Trochę puchł, zaś
dotychczas skarlałe ciało rozprężało się pod działaniem jakiejś siły
wewnętrznej, a niezbadanej. „Jeszcze pięć
tysięcy dziewięćset czterdzieści osiem stron, czyli osiem tysięcy trzysta
pięćdziesiąt cztery zdania, w tym wieńcząca całość kropka jakże wymowna, a moja
odpowiedź na „W poszukiwaniu straconego czasu” będzie kompletna...”, i
takie myśli przewalały się pewnie, wiły niby glisty pod czaszką oderwanego od
rzeczywistości szaleńca, a usta wykrzywiał grymas niedookreślony, bo i szczyptę
cyniczny, ale też odcienie lęku podszytego głębszymi kompleksami zawierał. Majtki
rozpierał może wzwód, źródło przyszłych problemów.
Kiedyś,
sprzątając pokój jegomościa, babka zobaczyła na biurku otwarty pamiętnik, a w
nim notkę takiej mniej więcej treści: „To
nie tak miało być. Nie do końca wiem jak, ale tak nie, nie tak z pewnością.
Może miała być kobieta, może żona, a może nie, ale ładna być miała na pewno.
Zgrabna, krągła i proporcjonalna, niby dwulitrowa butelka Coli, którą leję w
mordę na kaca.”
Zapewne
zastanawiasz się gdzie owa kobieta? I czy w ogóle była jakaś kobieta? A jeśli była, to kim była? Otóż tak, była.
Skąd ją wyłuskał, nie wiem, po prostu zaczęła się u niego pojawiać. Miękka,
pachnąca, a usta choć sklepione w powabnie pulchny owal serca, łyskający, tak,
przyznaję, uroczo, bielą równych ząbków, nosiły jakieś szydercze piętno
prostactwa. Żuła gumę w sposób nie pozbawiony ordynarnej namiętności, ale nie
sądzę by była w owym geście jakaś premedytacja, raczej przekazywany od pokoleń
w kwasie rybonukleinowym, wyssany z mlekiem matki nawyk, może obietnica, a
najpewniej niedwuznaczna niewiadoma zdająca się obwieszczać: „Nie musisz pytać
czy połknę, bo nigdy nawet nie pomyślałam, że nie połknąć mogę...”. Górną wargę
umoszczoną zgrabnie pod prostym noskiem pstrzył ciemny wąsik. Kim była? Nie
wiem. Czym była? Jego zgubą, to pewne.
Antidotum
z założenia, okazało się pradawnie złowróżbną kometą przyodzianą w złocisty
warkocz, wieńczącą kres pewnych dni, a budzącą trwogę. Kochali się całkiem
namiętnie, bo może jeszcze nie odkryli, że potrafią nienawidzić, że miłość to
wiecznie nienasycony Uroboros pożerający siebie i wołający o jeszcze, a gdy
uczucie już pożre, nienawiścią się syci, aż nie zostanie nic, prócz pary
wraków, kiedyś ludzi, którym rozbłysła w głowie fanaberia kochania.
W
końcu, jakby z dnia na dzień, posmutniał, zaś dziewczyna pojawiała się jeszcze
przez czas jakiś, rzadziej i rzadziej, w końcu odeszła. Nigdy nie powiedział
dlaczego, nawet nie oczekiwaliśmy wyznań, zbyt był na to milczący. Stopniowo i
nieuniknienie, wyrwany z owej nabytej, wyuczonej, a następnie wytrawionej
głęboko samotności, zaczął popadać w dwubiegunowe szaleństwo. Bywało, że
skrupulatnie, warstwa po warstwie, nanosił na trawione grzybicą pazury stóp,
lśniący, wyzywający lakier, coś mrucząc przy tym cichutko, prawie po ludzku,
prawie słowami zaopatrzonymi w sylaby, zgłoski, co jakże kontrastowało z małpią
fizjonomią tej siermiężnej paszczęki. Kiedy indziej, w zapamiętaniu, on, karzeł
obkurczony nie bardziej niedoborem hormonu, co wieczną egzystencją w lęku i
niespełnieniu, łapał własną głowę, odziedziczonymi, pożyłkowanymi dłońmi, wręcz
łapami, despoty, i wyklinając przy tym niebiosa oraz jego, którego chciał zabić
w sobie, tłukł nią o ścianę, co może było ledwie przebłyskiem wizji wyzwolenia
z osnowy przypuszczeń i domysłów tkanych latami w zaciszu ojcowizny o kilku
pomieszczeniach, w których od wszelkich innych odgłosów zawsze intensywniej
wybrzmiewała kwestia seksualności tak wątpliwej. Pił co raz częściej i więcej,
a babka raz jeszcze, tym razem pod biurkiem, znalazła dziwną notatkę: „Jest pewien problem, a trapi mnie tak
bardzo, tak bardzo, że muszę pogrążać się w desperackich i kompulsywnych
czynnościach, które prócz zdawkowych erupcji cielesnego szaleństwa, przynoszą
też, rzadko niestety kojącą, odpowiedź na zadawane sobie wonczas, a tak dla
mnie ważne pytanie: „Jeszcze tak, czy już nie?”
Pewnego
ranka zastaliśmy pusty pokój, po prostu spakował się i odszedł. Być może całe
jego życie, marny skarlały byt, zamknął się, narodził i wybrzmiał w miłosnej
apoteozie jednej chwili - szeptu „Kocham...” wyzierającego spomiędzy głośnych
mlaśnięć. Może odszedł, by roztrząsaniu owego wspomnienia poświęcić całe lata
goryczy, a kiedyś, gdy i żal będzie tylko mglistą marą – strupem bólu
rozdrapanym, zapomnianym i pogrzebanym – zatopi się w obojętności, ale i ją roztrwoni,
bo cokolwiek przestanie wybrzmiewać mglistymi retrospekcjami tamtego lata,
tamtego roku, i tamtej gumy przerzucanej przez nią, kobietę frywolną, tak
kunsztownie pomiędzy dziurawiącymi dziąsła aftami.
-
Naprawdę myślisz, że tak to było dziadku?
Zapadło
milczenie rzeźbiąc w pamięci ową historię spokojnym dłutem ciszy. Dziadek,
płynnymi ruchami cierpliwej starości nabił cybuch fajki wiśniowym tytoniem,
potem otarł zapałkę o zrogowaciały i żółty paznokieć kciuka. Płomień łyskał w
ciemnościach. Starzec dokończył ceremonii paroma pyknięciami aromatyzującymi
przestrzeń nikłym, przyjemnym zapachem. Do popielniczki wrzucił stary, powoli
nadpalający się świstek, dotąd skryty w rybiej gardzieli, a dziś wieszczący
światu rozpaczliwe życzenie o treści: „No
stań, stań. Na zawsze i wreszcie!”
-
Któż to może wiedzieć, któż może wiedzieć, drogie dziecko. – odpowiedział
dziadek tajemniczo.
***
Zapadała
już noc co raz głębsza. Sprzątając szkliste kruszyny walające się po podłodze, rozważała,
czy nie przetopić ich może, co nada tak mało wzniosłej, ohydnej historii, jakiś
wszechczasowy rys wieczności zamkniętej w tysiącach kruszyn wędrujących w
tysiąc kierunków pod postacią molekuł dryfujących w pęcherzykach powietrza
zatopionych w zielonych, też brązowych, butelkach, z których będą pić piwo,
oni, mężczyźni. Ach, jak pozbawieni romantyzmu, jak trywialni i bezbronni w
konfrontacji z rozbuchaną kobiecością.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz