Samotność

Ding – dong.

„Dziewczyny z sąsiedztwa potrzebują kutasa. Odpisz na numer 74268 podając w treści smsa nazwę swojego miasta.” Wiadomość tej treści ściągnęła go z wyra grubo po piątej wieczorem tamując przy tym fale pożądania rozpierające lędźwia błyskiem wspomnienia wzmacniającej morale mężczyzny reabsorpcji przez organizm ludzki niezużytego nasienia, o której to wspominał w swych owych bełkotach wąsaty Nietzsche. Z podłogi łypał załzawionym okiem smutny Jezus przykuty na wieki wieków do nadpalonego wczorajszym szałem krzyża. Może Bóg jest tylko aurą rozsnutą niewidocznym woalem, świadomych lub nie, pragnień rozmodlonych tłumów o ustach bezzębnych wykrzywionych cierpieniem. Może Szatan jest aurą tą samą, niby rysą na niej, humorem złym jeno, co - jak dziecięcy kaprys na widok ropuchy cichym szeptem kusi „Rozdepcz, rozdepcz... sukę!” - każe niewidocznemu czołu wszechwiedzy przeorać się zmarszczką kapryśną, usta mądrości wykrzywić i pomyśleć, rzec nawet: „Pomrzecie w cierpieniu, robale!”

Wstał. Przewertował „Tele Tydzień”. Nic – nic – gówno – obyczajowy – nic – gówno – teleturniej – nic - gówno - gówno... O! Po dzienniku Rambo zrobi na jedynce rozpierdol. Wszystko zaczęło się układać.

Ding – dong.

Otworzył. Za drzwiami, znad wąsa i pijackiego nosa łypał badawczo cieć. Czego kurwa? – pomyślał konformistycznie wstrzeliwując się w ramy społecznie przyjętej kurtuazji:

- Dzień dobry sąsiedzie, co słychać?

- Wie pan, że zaczęliśmy dziś sezon grzewczy? Proszę ustawić wszystkie kaloryfery na maksymalne grzanie, czyli pozycję „5”, żeby się nie...

- Dzięki, dzięki.

- ...zapowietrzyły.

Spierdalaj złamasie.

Wymienili jeszcze jakieś uprzejmości i zamknął drzwi. Głupi chuj.

Poszedł do kibla. Wyciągnął fiuta. Waliło śledziem. Stara twarz w lustrze przypominała placek. Poziomkowy zakalec. Jednorazówką zeskrobywał brud i zarost z pozbawionej już wyrazu, obojętnej maski. Ta moja wegetacja tyleż mająca wspólnego z życiem, co wykręcony z kołdry wał z kobietą, a słonina w kaloryferze...

...ding – dong.

Wysrać też się nie dadzą?

Domofon okazał się jakimś fałszywym alarmem. Wrócił do łazienki. Nad umywalką ochlapał twarz zimną wodą, umył pachy, zęby. Odświeżony ubrał spodnie, koszulę, sweter. Z szuflady wyjął listek medykamentu, dwa ziarna z niego wydłubał, na dłoni zważył.

- Czerwona, czy niebieska pigułka, Neo?

- Wezmę dwie – powiedział Neo, stary ćpun.

Połknął lek.

Trzasnął drzwiami, zbiegł po schodach, prosto z ciemności w ciemność. Wiatr z nord-nord-westu smagnął po licach całkiem ciepłym dustem, co było może jak na tę porę roku zupełnie unverständlich, bo winien smagać wiatrem i deszczem. Jął tedy rozmyślać o tym i owym, o wszystkim i niczym, czepiając się myśli to tej, to znów innej, która wbijając się w pierwszą dekonstruowała ją zupełnie absorbując całą uwagę, i już w trwodze na trzecią, swą niszczycielkę czekała.

Ludzie, lemingi bezwolne, powiązane siecią tajemnych interesów, konotacji pełnych absurdu, podążali skądś dokądś za chlebem, też winem może, Pan bowiem na krzyżu rozpięty na zanik sił twórczych cierpiał od dwóch ponad mileniów. Non stop online, w chuj jakichś przepisów, cudów, podatków srakich takich i owakich, myślące pasty do zębów, depilowane odbyty, i tak dalej etcetera. Szał ciał. Kiedyś człowiek po prostu mniej musiał, a jeśli coś musiał było to prostsze, niż to co musi teraz. Teraz człowiek musi być ładny, bogaty, przebojowy i walić w kakao co najmniej tak, jak Rocco. No i te tetrabajty danych masakrujące mózg każdego dnia. Kiedyś, tak ze sto tysiączków lat temu, człowiek może musiał tylko zebrać ze trzy bulwy dziennie, jedną na śniadanie, drugą na obiad, a trzecią wrzucał do wykopanej w ziemi dziury, robiącej za spiżarnię. Czasem ubijał mamuta. Więcej nie musiał, mógł mieć brudne pachy, a że nie było wirtualnego matrixa, to leżał pod liściem i grzebał palcem w zębach, albo dupie. Szare miasto, jak po apokalipsie Świętego Jana, a może tylko po wybuchu bomby neutronowej. Jakiś stary co wypełzł skądś, ze śmietnika pewnikiem, stał przed mięsnym i dłubał zapałką pod paznokciem.

Wlazł. Sklepowa wizualnie plasowała się gdzieś pomiędzy Wenus z Milo, a Wenus z Willendorfu, czyli boksowała w junior ciężkiej. Mięsiste cyce, niby dwa rumiane bochny podwieszone u szyi, rozłaziły się – zależnie od pozycji obranej przez ich właścicielką względem biegunów ziemskich – to na wschód-zachód, to znów północ-południe, a czasami ustawiały się w jakiejś kombinacji owych kierunków, ale zawsze, podkreślmy to – zawsze! – każdy z cyców, niby wystraszony struś ładujący łeb w piach, pragnął swoje zwieńczenie pod postacią sutka skryć pod najbliższą mu pachą. Pachniała ładnie, świeżo i drogo, spojrzenie miała brązowe, przejrzyste, a kasztanowe loki kunsztownymi falami opadały na spoczywające na ladzie szynki, po których szarmancko przechadzały się muchy waląc kupy wprost między włókna mięśniowe. Była chętna raczej zawsze i prawie wszędzie. Mlaskała, jakże ona mlaskał, jakże międliła coś w ustach.

- Cześć, coś słabo wyglądasz.

- Bo, bo... jestem taki samotny. Grube z grubymi, brzydcy z brzydkimi, śmierdzący ze śmierdzącymi, bogate z bogatymi... a ja z nikim. Nawet nie mam przyjaciółki, o której mógłbym myśleć waląc konia. Same sąsiadki, jedna brzydsza od drugiej, a z żadną nie jestem nawet na „dzień dobry”.

- Musisz wyjść do ludzi, czerpać przyjemność z życia, z czegoś, z...

- ...z remisji cierpienia. Moja świadomość zasupłana niby w kokonie, w matni absurdalnych powiązań blokuje mnie przed czerpaniem z życia jakiejkolwiek przyjemności. Jestem marionetką reinterpretującą wciąż siebie w wielu zmieniających się, jak w kalejdoskopie, kontekstach przedziwnych układów pozornie logicznych niestety tylko w chwili, gdy sobie je uświadamiam, właściwie wymyślam, gdyż one nie istnieją. Dodam, że jako typ kompulsywny dysponuję ograniczoną zdolnością przeżywania zbliżeń, gdyż w trakcie nachodzi mnie czasem refleksja, czy może to mydło w łazience, na którym nie daj Boże został po kąpieli włos - i żeby tylko nie łoniak...- nie miało czasem magicznego wpływu na jakość potencji.

- Boże...

- Nie, to nawet nie chodzi o Boga, w każdym razie nie tylko o niego, a właściwie nie tylko o nienawiść do Niego, ów azyl, w który się wtapiam, gdy nie zostaje już nic. Może to jak plucie w lustro?

- Może...

- Może też fakt, że ani ty, ani ja, nie jesteśmy tym, czym być byśmy mogli, gdybyśmy jeszcze być czymkolwiek innym, niż jesteśmy chcieli, nie bardziej...

- ...niż nie robimy tego, co byśmy razem robić mogli, gdybyśmy na przykład robić chcieli, to czego teraz nie robimy...

- ...bo nie możemy, nie chcemy, albo się wstydzimy, blokuje... Jezu, jesteś ideałem! Czy... czy ty naprawdę pokochasz mnie, emocjonalnego bankruta?

- Tak... tak... tak... Tak, słucham? Halo, halo! Proszę pana?

- Przepraszam, zamyśliłem się.

- Co podać? Zdecyduj się pan wreszcie.

- Podwawelską, trzydzieści deko pasztetowej i może – wpadł na pewien pomysł - ...i może jeszcze tak z kilo tej ładnej słoninki.

Wrócił do domu po szóstej. Grubo po szóstej. Rzucił na stół połać słoniny i nastawił herbatę. Czarną, z miodem. Kręcąc się koło lodówki musnął opuszkiem żeberko kaloryfera. Ciepłe, za godzinę będzie gorące. Pieprzyć reabsorpcję. Pieprzyć Nietzschego. Pieprzyć... Zerknął czule na blat stołu. Życie. Jak solenie otwartej rany podczas tkwienia w stanie wiecznego „nie rozumiem”, gdzie my charczymy, wy charczycie, a oni charczą. Wszyscy o czym innym, a każdy o niczym. Zostaje może tylko rozedrzeć się na strzępy garściami kilku zebranych na przestrzeni lat, ulotnych wspomnień, wymieszanych z gównem.

Tenisista - fraszka (?)

Pewien znany mistrz tenisa, co zwykł był serwować asy
raz w przypływie namiętności wyznał: "Lubię ssać kutasy."
"PUDEL" wnet podłapał temat: "As się wysmarował kałem!"
To był coming out po polsku, tyle rzec w tej sprawie chciałem.

Dziewictwo

Znów praca na pewnej małej notatce już publikowanej.

"Dziewictwo"

Przed
W średniowieczu i wcześniej takich jak oni zostawiali odartych w polu lub lesie, a wrony dziobały im oczy. Siedzieli rzędem na tle białych ścian. Krzywe postacie z obrazów Boscha, ale smutne jakoś głębiej. Coś pierwotnego było w owej trzeciej od lewej gębie, wręcz mordzie troglodyty o zębach łatanych resztkami kiełbasy, o wardze opadającej jakimś pulchnym, zaślinionym łukiem w kierunku kolan, a niezdolnej – bo tak obfitej – sprostać sile ciążenia. Złośliwy Stwórca wywinął ją obcęgami a potem gwoździem przybił do brody mokrej i lepkiej, jakby nie zdążyła obeschnąć z resztek wód płodowych, w których wymoczyła się w życiu prawie poprzednim, tym lepszym. Na widok pielęgniarek przechadzających się co i rusz, w te i we wte, ślinił się jakoś dziwnie, może jak pies do kości, a świdrujące oczka uważnej ropuchy obserwującej owada, ten jedyny posiłek, ledwie przypadek czasu posuchy, wyrażały nie tylko niemy podziw, chorą fascynację, co nawet pragnienie, absurdalną nadzieję, że jakakolwiek piękna, gdziekolwiek spotkana, ulegnie pokusie, muśnie mu uszko i szepnie: „Chodźmy do kibla...”. A może to po prostu był smutek, albo drżąca samotność szukająca uwagi, minimalnego zadowolenia tlących się jeszcze szczątków jądra człowieczeństwa. Kto to może wiedzieć.
- To chyba w nerwach wytrawiłem dziewictwo. Pamiętam, kuliłem się, jak pies, a przelewałem jak woda. Pod wpływem czegoś, bodźców jakichkolwiek, zwłaszcza ludzi, szczególnie matki i ojca. Siadywała w kuchni, przy odrapanym stole i nerwowo skubiąc lewą, krwawiącą już, bo tak wyeksploatowaną brew, szukała może odpowiedzi na najbardziej neurotyczne pytanie: „Co powiedzą ludzie?”. Tkwiła godzinami w owym śnie, może półśnie. Z kołaczącym sercem, duszą na ramieniu, próbowałem czasem, mimo matczynej obecności, wśliznąć się do kuchni po szklankę wody, albo kawałek chleba. Wtedy zawsze budziła się z letargu i niby niewinnie, ale z jakimś przykrym uśmiechem, zadawała to pytanie, które miało w sobie coś z węszenia. Byłem wtedy cały rozdygotany, cały w nerwach, rozważałem, czy może wziąć szklankę i rzucić nią o ścianę. Czasem zaś wyobrażałem sobie, że trzema, czterema susami pokonuję niewielką odległość, raptem paręnaście schodków, jedno piętro, pomiędzy mieszkaniem, a piwnicą, wracam z siekierą i... Wie pani, nawet nigdy nie starczyło czasu na walnięcie szklanką o ścianę, bo on przeważnie wtedy już był w kuchni. Materializował się znikąd w najmniej spodziewanych momentach. Kucał w przepierdzianych gaciach przy otwartej lodówce i coś tam grzebał, a pewnie też słuchał, bo potem mówił: „Zostaw go, jest miętkim chujem zrobiony, nigdy nie interesowały go pizdy!”. Stwierdzenie zawsze trochę wisiało w powietrzu, akurat tyle bym zdążył zastanowić się, czy rozwalić mu mordę. Ale to się nigdy nie stało, miałem... mam za mało charyzmy.
- Może... – Pani Doktór patrzyła na ową targaną delirium tremens wargę – może dam ci jakieś leki? Uspokoisz się trochę.
- Uspokoję się trochę... Dobrze, mogę uspokoić się trochę.
„Jakieś leki... Chemiczny plaster na kaleką duszę, kurwa! Wesołość w pakiecie za jedyne sto złotych w promocji.”, coś błysnęło w chorej głowie, zmiął receptę i wyrzucił do kosza.
W domu nie miał nic do roboty, to połknął sześćdziesiąt miligramów chlorowodorku mianseryny i poszedł spać.

***

Po
Kupił lokalną gazetę. Wszedł do budki telefonicznej, gdzie upał był nie do zniesienia, jak w szklarni, w samo południe. Zadzwonił, spytał o adres i cenę. Lokal, spelunka właściwie, mieściła się w centrum miasta, na skrzyżowaniu ulicy jakiejś z jakąś, nad zakładem pogrzebowym. Może od razu umrze. Śmierć i pochówek w cenie, w imię Ojca i Syna, też Ducha, koniec dramatu, kurtyna w dół, amen.
Wszedł jak do gniazda, do nory. Kurwy wiły się tam jak larwy na padlinie, popiskiwały. Tanie, nawet nie rubensowskie, zwyczajnie tłuste i żółte, osłonięte niczym, bo nie miały na sobie już nawet wstydu. Chichotały rozchylonymi lubieżnie ustami, a w każdych niby perła w małży, tkwiła guma do żucia przerzucana z uporem i nieustannie z jednego kącika ust, w drugi.
Dygotał wszelkimi emocjami.
- To którą chcesz, kochasiu? – nie tylko gumę już żuły, też słowa.
Wybrał najmniej brzydką. Kobietę po przejściach i wszelkich chorobach duszy, pomarańczową, jak kurczak papryką natarty i wypieczony trochę za bardzo. Kosmata niby małpka, sczesywała łój z włosów wprawnymi ruchami wyspecjalizowanego zwierzątka, ćmiąc przy tym peta - pyk, pyk, pyk - by usta mieć zawsze gotowe, a mięśnie dobrze rozgrzane. Zaprowadziła go do tej klitki, celi właściwie, jakieś łóżko tam było, kupione gdziekolwiek i tanio, może na pchlim targu. Dobre, jak gąbka chłonęło wydzieliny plugawe.
- Idź, podmyj się, tam obok jest toaleta. – pykała, wypuszczała dym to gębą, to nosem.
Poszedł, a potem wrócił. Położył się jak na łożu śmierci, jak w trumnie, ale nie tak chciałby umierać, upodlony, nikczemny.
To nie było niebo, ani tym bardziej piekło. Wiedział to, bo w niebo nie wierzył, a w piekle już bywał. Nie było tam Boga, ni diabła, tylko ten wszechświat w jego głowie zatrzymany w nieustającej fazie Wielkiego Wybuchu, z obumierającymi atomami, których protony, neutrony i elektrony buntują się przeciwko trwaniu. Narodziny i śmierć, może też zmartwychwstanie. Słońce przedzierające się przez liście. Poranek w ogrodzie i koncert trzmieli. I charyzmatyczny schizofrenik wspinający się po wodzie na swój krzyż, by znaleźć ukojenie w śmierci.
Drugi raz zerżnął ją od tyłu, nie tyle nawet zerżnął, co zerżnąć spróbował, bo skończył nim zaczął.
- I co, nie bolało? – zapytała, gdy się ubierał. Słowa opuściły jej usta wraz z kłębem dymu, a były szydercze.
- Nie – wycedził tak jakoś, tak mimo woli to z niego wyszło, bo może coś innego miał, czy tam chciał powiedzieć.
- Godzina jeszcze nie minęła...
- Ale chyba już pójdę... do widzenia. – uciekł.
Wyszedł na rozprażoną ulicę, w blask, w słońce. „CHUJ CI W DUPĘ”, nabazgrała jakaś ręka niewprawna tuż nad przepełnionym śmietnikiem. Znalazł jakiś winkiel, zwymiotował za nim. Myśląc może o zmarnowanej recepcie starł z wargi resztkę rzygowin.

Arimar i Tristania

Taka tam przeróbka piardnięć własnych.

 "Arimar i Tristania"

Cierpieć umiała wielce kunsztownie, toteż nawet na sprawiające ból, akcydentalne już zbliżenia z nim, gnomem, zwykła była oczekiwać, dlatego, a może nawet mimo to, jakby w pełnym gracji rozwarciu kąta podświadomej siły pobudzającej ów elektrostatyczny szum pragnień niespełnionych, a licznych, niby wypustki nakrapiające skórę dotychczas brzoskwiniową, czyniąc ją podczas owych szałów zupełnie pozbawionych lubieżności, a równie nielicznych, szorstką na kształt gęsiej.
Spoczywała skulona w kątku ogromnego okna komnaty, spowita woalem sukiennych fałd. Zniewalająca, samotna, bo i intelektu bystrość nadmierna, ale i piękno ciała nie tyle z samego powabu fizys płynące, co niby zamczysko prastare, na fundamentach nad wyraz stabilnych, na serca dobroci wsparte, inkrustowały, trawiły może te lica rumiane, a gładkie, jakimś głęboko rytym piętnem niezrozumienia dla rozterek jej duszy. Ni to w poszukiwaniu nieobecnego wisiora, ni to czegoś innego, niewiadomego, gmerała łapką zgrabną, o konstrukcji misternego ażuru a pulchną lekutko i należycie, po dekolcie swym nie bardziej alabastrowym, co pruderyjnym, ale nieznacznie.
Wokół wdzięcznych stópek rozsypała stare, pożółkłe już nieco pergaminy listów. Jakże to z nimi było, jakże było. Zaszemrała jednym ze zwojów wyłuskując przy tym z pamięci zdarzenie ledwie zeszłoroczne.

***

Najdroższa...

...a słodka łakoci z owej jamki nabłonkiem wyściełanej, za której lubieżne zwiedzanie, stary poczciwiec, Jehowa, spalił jakieś miasto, a może nawet dwa, wiedz, że nie bardziej pragnę być w Tobie, niż obok Ciebie luba, zaś w owej chwili, gdy gęsie pióro skrzypi kreśląc na papierze słowa niniejsze, do Cię, miła, wizja pewna, a frywolna wyjelce, nie daje mi spokoju. Wiedz, że nie tyle pukle Twe kasztanowe pragnę owijać wokół palców dłoni, co być tam, w głębi Twej najgłębszej. Nic nie powiem więcej. Kocham sercem całym, całusów bezlik zasyłam, o muszelko wytęskniona, wyczekująca.

Zawsze Twój!
Arimar

Ach, jak krzepło uczucie w plątaninie listów zasyłanych systematycznie, tam i z powrotem, w namiętności nie cierpiącej zwłoki.

Najdroższy...

Tak oto siedzę i rozmyślam o Tobie, mój miły, kosztując z dzbana ciepłej, a słodkiej śmietany, którą regularnie, co wieczór dostarcza mi służka, dziewka prosta nad wyraz i ordynarna. Słucham, jak wosk z cicha opada ze świecy odmierzając takt czasu liczonego w sekundach, minutach, godzinach, a może i miesiącach, jakie przyjdzie mi spędzić samej, nim ujrzę Twe oblicze ogorzałe trudami wojny. Wracaj, niczego bardziej nie pragnę, niż być Twoją na wieki.

Zawsze Twoja!
Tristania

Mnogość była tych listów. Wreszcie poznanie i ślub piękny, bogaty nad wyraz, pełen dam dworu frywolnych i rycerzy męskich, się był okazał. Suto zastawione stoły uginało jadło tłuste, a obfite, rodzajów wszelakich. Gąsiory tryskały napitkiem znamienitym, dobytym na ową okazję z najbardziej zakurzonych czeluści zamkowych piwniczek. Pląsy i swawole nie miały końca, ale i one z biegiem dni ucichły wprowadzając młodych czujnie i spokojnie w prozę życia.
W początkowo udane, pełne cielesnych rozkoszy pożycie, z czasem począł wkradać się, jakbyśmy to dzisiaj powiedzieli, element rutyny. Arimar zafascynowany cielesnymi przymiotami oblubienicy, rzec można, okrzepł w pożądaniu w okolicznościach przedziwnych, zatracał też zapał do zgłębiania tajemnic małżeńskiej alkowy. W serce niewiasty, niby nieśmiało, wkradał się smutek, z czasem coraz głębszy, bowiem winy, jak każda kobieta, biedna Tristania szukała w sobie, czy to w domniemanym, a niewłaściwym zachowaniu wobec męża, czy znów w rzekomo tracących powab, choć, co oczywiste, tak pięknych krągłościach swego ciała. Nikła w oczach. Ten i ów z okolicznych kmieci i parobków, nieraz opowiadał przy kielichu z miodem, że widuje często panią zamkniętą jakby w niedostępnej pozie smukłego posągu o prawej dłoni obejmującej lewy łokieć spoczywającej wzdłuż ciała ręki, podczas gdy głowa przechylona lekko, subtelnie na lewy bark, pozwala melancholijnemu spojrzeniu oczu mocno rozognionych, pokrytych błoną łez, błądzić gdzieś w próżni, zaś prawie zastygła, ledwie uchwytna mimika jej twarzy kreśli namiętny wyraz rozpaczy jakby gorącej i ostatecznej.
Gdzie wonczas podziewał się tak rycerski onegdaj Arimar? Pono regularnie, od czasu jakiegoś, znikał to tu, to tam, to znów zupełnie gdzie indziej, a najczęściej widywany bywał gdzieś w ciemnych rubieżach gospodarskich pomieszczeń. Uściślijmy – stał się częstym gościem chlewu i stajni. Co tam porabiał? Tego jeszcze nie wiemy.
W myśl maksymy „Przez żołądek do serca!”, dziewczyna postanowiła dotrzeć do oziębłego męża z pomocą zacnej strawy, toteż upichciwszy pysznego gulaszu, z dodatkiem młodych ziemniaczków oprószonych pachnącym koperkiem, poszła w towarzystwie służki niosącej ów pożywny zestaw na pięknych półmiskach, szukać lubego. Tuż przed chlewem poprosiła dziewkę o kosz z misami pełnymi jadła, po czym ją odprawiła. Próg chlewu przekroczyła pełna obaw.
- Czego tu, kurwa, chcesz? – zaskoczony wycharczał nakładając portki w pośpiechu.
Trwoga, niby mgła, gwałtownymi oparami rodzącego się gdzieś na granicy prawego przedsionka, a lewej komory smutku, smutku, który skrapla się w kąciku ust drgających afektownymi falami gniewu, i przeobraża aż do postaci lepkiej plwociny, która oderwawszy się od wargi opada na ziemię, spowiła jej oczy mokrym woalem.
- Dlaczego... – półmiski wypadły z drżących rąk, a świnie dobrały się do rozsypanych mięsiw i warzyw.
- Wynocha! – wrzasnął, kopiąc skamlącego prosiaka, który pałętał się jeszcze między nimi.
- ...już mnie nie kochasz? – upadła na kolana z wybrzmiewającym na ustach pytaniem. I łkała, łkała szalenie, i może ten płacz to już nie był wyraz jej dezaprobaty dla jego plugawych poczynań, do których nigdy nie będzie w stanie się przyzwyczaić, i nawet nie troska o to, że chciał, ale o to, że nawet nie spróbował nie chcieć tak, jakby nie pragnął tego, do czego zawsze dążył, gdyby już nie mógł. Tak, była to czysta, pierwotna rozpacz bezdenna.

***

Ach, jakże samotna była nasza Tristania, tu i teraz, w oknie, które uchyliła nieco unosząc przy tym bochny słodkich piersi, celem zaczerpnięcia tchu, ale też tam i wtedy, w każdą z owych chwil pozbawionych towarzystwa ukochanego mężczyzny. Słotny dzień skrapiał ziemię lekutkimi łzami. Tam w dole lud prosty – trawiony guzem, parchem i rakiem - rozbijał się o znoje codzienności, adorował czerstwe już bochny i zgniłe ziemniaki, które w końcu spoczną na językach twardych twardością obola, z każdym kęsem zbliżając ich, krzywusów koszmarnych, do bram raju, gdzie Pan czeka, może już nie tak łasy na gniew o ten owoc, bo tysiącem lat go stłumił. Pośród zgrai też on, niby rycerz, w jej oczach zaś gnom już oślizły. Polerował zbroję wieprzowym tłuszczem. Podpaliła pergaminy. Chłopy, zwyczajna banda chuja.

Ryba

Rybę, szklaną, mieniącą się złotymi refleksami, odkrywała jakby dziewiczo za każdym razem, kiedy to, pacholęciem będąc gmerała pulchnymi łapkami pośród zakamarków babcinej komódki. Cuda znajdowała tam rozmaite. Napęczniały półwieczem pożerania kruchych paluszków, rzucanych w szklaną gardziel przez kilka pokoleń, brzuch wodnego stworka atrakcją był nie lada, stojącą dumnie na tle ponurych tomów o grzbietach oprószonych kurzem, a złoconych frymuśną czcionką ułożoną w słowa tajemne, które, gdy nauczyła się czytać, zabrzmiały „Lenin, działa zebrane – tomy 1-50”. Zrazu, po latach odwiedzając dziadków, a dziewczęciem już będąc kwitnącym, wertowała księgi, trącając przy tym nieuważnym łokciem rybkę, a ta na pokrytej parkietem podłodze rozsypała się w drobny mak. Pośród szklanych ziaren leżała pożółkła karteczka o przedziwnej treści.

***

Upalny wieczór słał się nad dachami niby dywan wtkany ciepłymi rękoma niebiańskiej prządki - o licach miłych, a pastelowych - w śliskie potem zaułki oddychającego z trudem miasta. Siedzieli na patio. Pąsowy rumieniec wykwitł na dziadkowym licu, w oku zaś pojawił się niby błysk wiedzy i pewności, co do zdarzeń, które dotąd skryte w niebycie, właśnie rozbłysły jak obumierająca gwiazda. Stary filut gawędziarz przesunął, przez lata szlifowanym, a szybkim gestem, wągrowaty nos pomiędzy palcem wskazującym a kciukiem, oferując przy tym zapodzianej tu, na podłodze, przez przypadek biedronce, obfite bukkake pod postacią zielonego smarka, po czym snuć zaczął pewną opowieść, której nie słyszał chyba nikt jeszcze:

- Kundlem był może z matki co nie bardziej wiedziała kim jest ojciec, co nie wiedziała, kiedy to było - plamy wątrobowe, na rękach próbujących wydobyć z szorstkiej faktury papieru szczątki wspomnień, lśniły w blasku letniego wieczoru - Zawieszał się wlepiając wzrok w nic, w próżnię, może śpiącą muchę, tam, po drugiej stronie białego pokoju, on, czerwony ryj archetypicznie procentami przesiąknięty nikt z kupą w majtkach, bo zwykł był popuszczać jakoś nerwowo, lekutką niby tchnienie smugą, a następnie łapą śmierdzącą cebulą, o paznokciach poobgryzanych, wlepioną w zawszone kołtuny, wyszukiwał może dojrzałe czyraki pomiędzy nimi, potem je gniótł, wtedy strzelały.

To było już potem, pod koniec, a pokój podnajmował u nas około roku. Dziwny człowiek. Zjawił się dnia pewnego, wychynął z jesiennej słoty, a coś z umęczonego razami Hioba w nim było. Pozbawionej mimiki twarzy zdawała się nie rzeźbić żadna istotna troska, co oczywiści prawdą nie było, gdyż każdą substancję żywą lub nie – a wiedz, że swymi rozważaniami obejmował zarówno pulsującą ciepłem krwi materię rozumną, jaki i byle grudę ziemi wilgotną, czy też dostrzegalnego jeno pod specjalistycznym sprzętem atoma – wpisywał w alegoryczny, ale spójny kontekst kreślony wyraziście sprawiedliwą dłonią boskiej ingerencji. Kompleksową teorię określającą byt wszechczasowy nosił zawsze na końcu języka, przerzucając ją, bywało, pomiędzy dolnymi zębami mądrości, co wybrzmiewało czasem jak ą-ę, czasem jak ę-ą, ale częściej jak bzyczenie much gżących się w nosie. Często siadał przy biurku by wyłuskać nieco głębi, wylatującej zeń, czasem – a czasem nie, szalonym strumieniem zdań podrzędnie złożonych w liczbie dwóch, bywało, że trzech, choć, co szczyptę smutne, najczęściej jednego. Tuż po wystrzelaniu dziennej porcji geniuszu czuł się, co mogło być, a najpewniej bywało złudzeniem, jakby lepiej. Trochę puchł, zaś dotychczas skarlałe ciało rozprężało się pod działaniem jakiejś siły wewnętrznej, a niezbadanej. „Jeszcze pięć tysięcy dziewięćset czterdzieści osiem stron, czyli osiem tysięcy trzysta pięćdziesiąt cztery zdania, w tym wieńcząca całość kropka jakże wymowna, a moja odpowiedź na „W poszukiwaniu straconego czasu” będzie kompletna...”, i takie myśli przewalały się pewnie, wiły niby glisty pod czaszką oderwanego od rzeczywistości szaleńca, a usta wykrzywiał grymas niedookreślony, bo i szczyptę cyniczny, ale też odcienie lęku podszytego głębszymi kompleksami zawierał. Majtki rozpierał może wzwód, źródło przyszłych problemów.

Kiedyś, sprzątając pokój jegomościa, babka zobaczyła na biurku otwarty pamiętnik, a w nim notkę takiej mniej więcej treści: „To nie tak miało być. Nie do końca wiem jak, ale tak nie, nie tak z pewnością. Może miała być kobieta, może żona, a może nie, ale ładna być miała na pewno. Zgrabna, krągła i proporcjonalna, niby dwulitrowa butelka Coli, którą leję w mordę na kaca.”

Zapewne zastanawiasz się gdzie owa kobieta? I czy w ogóle była jakaś kobieta?  A jeśli była, to kim była? Otóż tak, była. Skąd ją wyłuskał, nie wiem, po prostu zaczęła się u niego pojawiać. Miękka, pachnąca, a usta choć sklepione w powabnie pulchny owal serca, łyskający, tak, przyznaję, uroczo, bielą równych ząbków, nosiły jakieś szydercze piętno prostactwa. Żuła gumę w sposób nie pozbawiony ordynarnej namiętności, ale nie sądzę by była w owym geście jakaś premedytacja, raczej przekazywany od pokoleń w kwasie rybonukleinowym, wyssany z mlekiem matki nawyk, może obietnica, a najpewniej niedwuznaczna niewiadoma zdająca się obwieszczać: „Nie musisz pytać czy połknę, bo nigdy nawet nie pomyślałam, że nie połknąć mogę...”. Górną wargę umoszczoną zgrabnie pod prostym noskiem pstrzył ciemny wąsik. Kim była? Nie wiem. Czym była? Jego zgubą, to pewne.

Antidotum z założenia, okazało się pradawnie złowróżbną kometą przyodzianą w złocisty warkocz, wieńczącą kres pewnych dni, a budzącą trwogę. Kochali się całkiem namiętnie, bo może jeszcze nie odkryli, że potrafią nienawidzić, że miłość to wiecznie nienasycony Uroboros pożerający siebie i wołający o jeszcze, a gdy uczucie już pożre, nienawiścią się syci, aż nie zostanie nic, prócz pary wraków, kiedyś ludzi, którym rozbłysła w głowie fanaberia kochania.

W końcu, jakby z dnia na dzień, posmutniał, zaś dziewczyna pojawiała się jeszcze przez czas jakiś, rzadziej i rzadziej, w końcu odeszła. Nigdy nie powiedział dlaczego, nawet nie oczekiwaliśmy wyznań, zbyt był na to milczący. Stopniowo i nieuniknienie, wyrwany z owej nabytej, wyuczonej, a następnie wytrawionej głęboko samotności, zaczął popadać w dwubiegunowe szaleństwo. Bywało, że skrupulatnie, warstwa po warstwie, nanosił na trawione grzybicą pazury stóp, lśniący, wyzywający lakier, coś mrucząc przy tym cichutko, prawie po ludzku, prawie słowami zaopatrzonymi w sylaby, zgłoski, co jakże kontrastowało z małpią fizjonomią tej siermiężnej paszczęki. Kiedy indziej, w zapamiętaniu, on, karzeł obkurczony nie bardziej niedoborem hormonu, co wieczną egzystencją w lęku i niespełnieniu, łapał własną głowę, odziedziczonymi, pożyłkowanymi dłońmi, wręcz łapami, despoty, i wyklinając przy tym niebiosa oraz jego, którego chciał zabić w sobie, tłukł nią o ścianę, co może było ledwie przebłyskiem wizji wyzwolenia z osnowy przypuszczeń i domysłów tkanych latami w zaciszu ojcowizny o kilku pomieszczeniach, w których od wszelkich innych odgłosów zawsze intensywniej wybrzmiewała kwestia seksualności tak wątpliwej. Pił co raz częściej i więcej, a babka raz jeszcze, tym razem pod biurkiem, znalazła dziwną notatkę: „Jest pewien problem, a trapi mnie tak bardzo, tak bardzo, że muszę pogrążać się w desperackich i kompulsywnych czynnościach, które prócz zdawkowych erupcji cielesnego szaleństwa, przynoszą też, rzadko niestety kojącą, odpowiedź na zadawane sobie wonczas, a tak dla mnie ważne pytanie: „Jeszcze tak, czy już nie?”

Pewnego ranka zastaliśmy pusty pokój, po prostu spakował się i odszedł. Być może całe jego życie, marny skarlały byt, zamknął się, narodził i wybrzmiał w miłosnej apoteozie jednej chwili - szeptu „Kocham...” wyzierającego spomiędzy głośnych mlaśnięć. Może odszedł, by roztrząsaniu owego wspomnienia poświęcić całe lata goryczy, a kiedyś, gdy i żal będzie tylko mglistą marą – strupem bólu rozdrapanym, zapomnianym i pogrzebanym – zatopi się w obojętności, ale i ją roztrwoni, bo cokolwiek przestanie wybrzmiewać mglistymi retrospekcjami tamtego lata, tamtego roku, i tamtej gumy przerzucanej przez nią, kobietę frywolną, tak kunsztownie pomiędzy dziurawiącymi dziąsła aftami.

- Naprawdę myślisz, że tak to było dziadku?

Zapadło milczenie rzeźbiąc w pamięci ową historię spokojnym dłutem ciszy. Dziadek, płynnymi ruchami cierpliwej starości nabił cybuch fajki wiśniowym tytoniem, potem otarł zapałkę o zrogowaciały i żółty paznokieć kciuka. Płomień łyskał w ciemnościach. Starzec dokończył ceremonii paroma pyknięciami aromatyzującymi przestrzeń nikłym, przyjemnym zapachem. Do popielniczki wrzucił stary, powoli nadpalający się świstek, dotąd skryty w rybiej gardzieli, a dziś wieszczący światu rozpaczliwe życzenie o treści: „No stań, stań. Na zawsze i wreszcie!”

- Któż to może wiedzieć, któż może wiedzieć, drogie dziecko. – odpowiedział dziadek tajemniczo.

***

Zapadała już noc co raz głębsza. Sprzątając szkliste kruszyny walające się po podłodze, rozważała, czy nie przetopić ich może, co nada tak mało wzniosłej, ohydnej historii, jakiś wszechczasowy rys wieczności zamkniętej w tysiącach kruszyn wędrujących w tysiąc kierunków pod postacią molekuł dryfujących w pęcherzykach powietrza zatopionych w zielonych, też brązowych, butelkach, z których będą pić piwo, oni, mężczyźni. Ach, jak pozbawieni romantyzmu, jak trywialni i bezbronni w konfrontacji z rozbuchaną kobiecością.

Obsesja

(Wariacja na temat tekstu, który już kiedyś publikowałem w formie uboższej.)

„Obsesja”

...czyli jednoaktowa sztuka jeszcze mniej śmieszna niż dramatyczna, a filozoficzna wyjelce.

Miejsce akcji: Warszawa Śródmieście, prywatny gabinet psychiatryczny.

Czas akcji: Dzień nad wyraz ciepły otulał ostatnimi podrygami babiego lata pogrążoną w popołudniowym ferworze środka tygodnia stolicę. Słońce wisiało nad miastem niby wielkie, nabrzmiałe clitoris ulegające w walce z siłami ciążenia. Przeglądając świeżą korespondencję Pani Doktór natknęła się na ów, jakże przemiły, choć tak prostacki w formie bilecik, notatkę krótką, a wymowną o treści:

Serdeczne pozdrowienia i całusy zasyłam

W wyśmienitej formie, już szczupła

a zafsze wdzięczna bardziej niż bardzo...

                                      Twoja P. (pacyjentka)

                                     P.S. Mam chłopaka.

„Co za ordynarna ortografia. Nawet beznadziejne przypadki miewają słodki epilog...”, pomyślała zgniatając kartkę i wraz z bukietem słodko pachnących goździków wrzuciła całość do kosza.

Pacjent: Podstarzały intelektualista, stary kawaler z kwitnącą na twarzy, jakąś nieznoszącą sprzeciwu stanowczością i brakiem empatii dla poczynań, też trosk bliźniego, owym trafiającym się nie tak znów rzadko szczególnym połączeniem katolickiego neofityzmu z jakimś latami wytrawianym dziewictwem. Wszelka cielesność budziła w nim lęk. Głęboko uzależniony od autoerotyzmu konstruuje w domowym zaciszu misterne twory z pierzyny. Wiecznie spragniony ruchu, a niezdolny, bo sparaliżowany lękiem, do opuszczenia pokoju, zwykł zapamiętale molestować cążkami krwawiące, obgryzione paznokcie, a nieświadomie przy tym, to otwierał, to znów zamykał usta, niby karp wigilijny oczekujący w wannie na śmierć. Taki tik. Zwykł był mawiać kompulsywno-obsesyjnym, nie pozbawionym jednak subtelnego uroku, strumieniem świadomości.

Pani Doktór: czasem skuteczna, a czasem nie.

Akt pierwszy i jedyny!

Pacjent

(zaczął z grubej rury zakładając nogę na nogę, a pulchne paluszki rąk splatając na wyżej umieszczonym kolanie...)

Szanowna pani, oddzielenie ażurowej struktury myśli od cielesnego zewłoka zajęło mi całe życie, a i tak spóźniłem się o lat multum, dni tysiące, sekund już niezliczone eony, a gdy skończyłem pozostało mi jeno spędzanie bezsennych nocy na liczeniu odnóży sinych robaków wijących się w brunatnej ziemi pod powiekami drżącymi czasem afektem, czasem zaś kompulsją, najczęściej zaś jednym i drugim, i czymś gorszym jeszcze, bo później płaczę w poduchę.

Pani Doktór

(misternie mości osypaną pudrem Max Factor brodę pomiędzy palcem wskazującym a kciukiem...)

Pacjent

Pamiętam, już prababka, stara jędza, pół-Niemra, co nie wylewała za kołnierz, mawiała zawsze na rauszu: „Mein Gott, das Geld und rozpusta, und Menschen w automobilach... To życie ist zupełnie unverständlich...!”, i pociągała obfity łyk z flaszki, a jabłko praojca Adama drgało przy tym potężnie na wychudłej, ptasiej szyi starowinki wiotkiej i kruchej niby susz z polnych kwiatów. Wtedy, brzdącem będąc ledwie wyrastającym ponad skoszone rżysko, a zapatrzonym w ojca, cukrzyka bez nogi i sąsiada, przesiadujących godzinami w bezmyślnym, rozprażonym słońcem, milczeniu przerywanym akcydentalnymi erupcjami filozoficznych prawd rozchylających szpary w męskich brodach, dwoma, czy tam trzema słowy, co brzmiały może tak: „Te baby... te kozy...”, nie rozumiałem, o co bezzębnej jędzy chodziło.

Pani Doktór

Tak, mhm... (wzdycha... środkowym paluszkiem przyodzianym w spektakularnego tipsa, pieści wole...) proszę kontynuować...

Pacjent

Potem, przez lata tłumaczyłem sobie babcine majaki na sposobów wiele. Wreszcie, szarpany obsesją na temat jednego zdania, rzucanego na tyle często, by je zapamiętać, a będąc nie na tyle dorosłym, by je zrozumieć, wypisywałem gdzie popadło - bo i na studenckiej ławie, też na blacie domowego biurka, ale i skrupulatnie wytrawiałem cyrklem na ściankach konfesjonału oczekując księdza – słów wiele raczej bezładnych, które w czterdziestym czwartym roku życia urosły do epistoły otwierającej filozoficzną, a demaskatorską, powiastkę, nad którą pracuję.

(wyciąga z kieszeni lepki świstek...)

Brzmią one: „Dawnymi czasy, zanim Elohim przyszedł stamtąd i słowy - Okryjcie swój wstyd! - przykazał ludziom egzystować w niezbrukanej cnocie, istnienie wiosny rozbuchanej sokami wrzącymi febris vitae może i miało jakiś sens, ale...”

Pani Doktór

(opanowując ziewanie wyłuskuje siebie z sennego milczenia...)

Czy to wszystko naprawdę istotne?

Pacjent

W sumie nie, ale myślałem, że potrzebny pani mój portret psychologiczny osadzony jakoś w młodości, dzieciństwie, a według mnie wspomniane wyżej zdarzenia jakoś mnie...

(uśmiecha się raczej nieśmiało...)

Pani Doktór

(lekko poirytowana...)

Dobrze, dobrze, do rzeczy.

Pacjent

(...prawie naturalny grymas przechodzi płynnie w zastanowienie, które z kolei eksploduje po chwili...)

Widzi pani wciąż mam przed oczami  rolnika, któren w trudzie i znoju, a jednak z uśmiechem na ustach zwleka każdego ranka o brzasku ciało z drewnianej pryczy, by walczyć z Matką Ziemią przez lata i lata, i pory roku, i miesiące, i dni, sekundy nawet, bo zmaganie z życiodajną materią nie ustaje nigdy. I to jest mój sen, a w nim on, ten rolnik - połączony z ziemią jakąś więzią mieniąca się odcieniami wszelkich emocji, ograniczonych jedynie zdolnością odczuwania na jednym skraju doznań furii zaciekłej nieurodzaju czasu posuchy, na drugim zaś miłości bezgranicznej żniw obfitych - gestami siewu umieszcza pomiędzy skibami i żyto, i pszenicę, i coś tam jeszcze na pewno, a wszystko ozime, by wykiełkować to mogło na wiosnę zielonymi źdźbłami, wprost ku obłoczkom nanizanym na słoneczne promyki, a układającym się na lazurze prawie letniego już nieba w gloryfikującą strofę „Jestem Miłością!”. A to nie jest prawda, bo on... bo oni... niekoniecznie to przewidzieli, bo może nie zaplanowali niczego... (próbuje opanować drżenie rąk...)

Pani Doktór

Jaki „on”, jacy „oni”? Pana ojciec był rolnikiem?

Pacjent

Cukrzykiem... ale... ale nie, nie do tego dążę. Współczesny człowiek, homo, nie bardziej ofiarą jest Jamesa Watta, któren w twórczym szale potwora buchającego parą dał światu, co praczłowieka obrośniętego jeszcze futrem, z insektami na nim, owego trogloditi umorusanego kałem, a stukającego w leśnych ostępach środkowego czwartorzędu kamieniem o kamień, iżby wykrzesać zeń iskrę wzniecającą płomień, a i jedno i drugie, i potwór z gorącą pary plwociną u stalowej paszczy, i kamienie stukające o się, są ledwie klamrą – dosyć wyrazistą i oczywistą, nie przeczę – spinającą w ramy inne doniosłe wydarzenia ze świata nauki, będące niczym innym, jak przyczynkami oddalającymi nas, tak, zgadzam się, hominidae, ale jeszcze bardziej animalia, od szczęśliwego trwania w kulturze jeśli nie zbieracko łowieckiej już nawet, to w kulcie siejby z pewnością, która winna być stadium nieprzekraczalnym rozwoju człowieka rozumnego, a na tyle bezpiecznym, że nie powodującym definitywnego rozdźwięku między ciałem a umysłem. Dzisiaj zastanawiamy się, to nie ulega już wątpliwości, jak od nowa połączyć ciało, powłokę chrzęszczącą kośćmi, miękką delikatnością skóry, z pięknem galaktyk plecionych neuronami, synapsami łączonych, a kiedyś, dajmy na to lat temu dwadzieścia tysięcy, nikomu nie przyszło do głowy, że to można rozdzielić.

(myśli bardziej, niż bardzo...)

Reasumując... może po prostu przeznaczeniem człowieka jest siejba, rola, a nie pomnażanie kapitału i zapychanie kabzy postimperialistycznym świniom okupującym w arcyfiluternych pozach stołki na n-tych piętrach korporacyjnych molochów budowanych na krwawicy wylanej z żył prostego człowieka, toteż może już wtedy on, przedpotopowy trogloditi creatura, stukając kamieniem o kamień, co było zarzewiem postępu, poszedł o krok za daleko po owej drodze prowadzącej od jednokomórkowego pantofelka zanurzonego w odżywczej praplazmie, poprzez mamuty i homo sapiens sapiens, aż do, to pewne, tak myślę, finalnego punktu ewolucji, czyli homo scientist scientist ze spuchniętą głową, co zakończy się oddzieleniem ciała od umysłu i śmiercią wszelkiej nadziei.

(zrozpaczony...)

Nie potrafię oderwać myśli od nieustannie podrygującej w głowie obsesji, czy świat doczesny to jedynie konsekwencja, może symbol lat miliardów liczonych ziarnkami piasku sypanymi nieustannie z góry na dół w tej wielkiej klepsydrze, którą oni tuż po tym, a wciąż, i po dziś dzień tam siedząc, ustawili sobie na stole, od którego jeszcze nie wstali nawet żeby odcedzić kartofelki, gdy w tym czasie na ziemskim łez padole dinozaury wyewoluowały z ameby, potem pomarły, homo neandertalis został wykończony przez homo sapiens, a i ten ulegnie rozpuszczeniu, bo jak wspomniałem nadchodzi może era homo scien... (urywa i płacze...)

Pani Doktór

(teraz już wyraźnie skonfudowana...)

Spokojnie, tylko spokojnie. Nie jestem pewna o czym pan mówi?

Pacjent

O nich, o tym zakładzie, o tej partii nie tyle pokera, tylko czegoś tam. I o...

Pani Doktór

(...a nawet wytrącona z równowagi...)

Ale...

Pacjent

To, o czym mówię było dawno, przed Adamem i Ewą, przed czasem, przed wszystkim. Bo to przez nich, te całe kłopoty, przez to ich znudzenie. Bo to było tak, słucha pani. Siedzą przy czymś, załóżmy, że stole, bo jakoś to nic nazwać musimy, i grają, oni – nikt z nikim – w coś, najpewniej też w nic. Możliwe, że jeden z nich coś powiedział, coś szepnął do ucha drugiemu, kilka cichych słów pewnie, z których prawie wszystkie, bo jedno ze względu na wrodzone poczucie taktu przemilczę, brzmiały może tak: „Nie dasz ... rady”, a uśmiechnął się przy tym krzywo, może cynicznie. Drugi zapienił się, dziś to wiemy, zupełnie niepotrzebnie, i wziął to bardzo na serio, może nawet zdziwił się, może zastanowił, a unosząc w zadumie brwi, których nie miał, przemilczał coś, co i tak, mimo, że niewypowiedziane, zabrzmiało jak sugestywne, nerwowe: „Nie wiem, co do mnie ... ?”, i tu znów ostatnie słowo wypada kurtuazyjnie okryć zasłoną milczenia. Nawet nie musieli ustalać, że to jest zakład, bo to było wiadome od początku, i że tak powiem a priori, tyle i jeden i drugi miał, i honoru i zacietrzewienia.

Pani Doktór

(robi wielkie oczy, jak sowa, albo wystraszony kot...)

O czym pan mówi?

Pacjent

(w amoku...)

O wszystkim, o bezmyślnym oszustwie zwanym wolnością wyboru, o zdolności kreacji, o dumie, ale nie uprzedzeniu, również o tym, że on nie przewidział, że pstryknięcie środkowym palcem o kciuk będzie miało tak daleko idące konsekwencje, ale też o tym, że pierwszy humanista, kontestator, odwieczny opozycjonista podłożył mu świnię już wtedy. To komu mam ufać?

Pani Doktór

Jest pan w ciężkim stanie, powinien pan brać leki, które zniwelują obs...

Pacjent

(bardzo zdenerwowany, naprawdę bardzo... wchodzi w słowo...)

Leki? Tu nie pomogą żadne, niech się pani lepiej za mnie do nich pomodli.

Pani Doktór

(równie zdenerwowana...)

Dobrze, proszę mi tylko powiedzieć, kim są „oni”, na Boga?

Pacjent

Tak, zgadła pani, Bóg. Też Szatan. Naprawdę proszę się pomodlić, może posłuchają, i tak nie mają nic do roboty... Podobno wciąż siedzą przy tym stole.

(pierdnął, z emocji...)

 

KURTYNA (zapada, jak zawsze... i w końcu...)