W konfesjonale

- Proszę księdza, proszę księdza!

- Tak?

- System rucha nas w dupę!

- Ależ synu!

- Bo widzi ksiądz, nigdy nie rozumiałem życia, siebie też nie, ani tego nawet, że teraz nie on z pełnego wytrysku duma tatusia, a ja miękkim zrobiony, klęczę tu niby bogaty, bo jeszcze jest parę złotych na koncie, na dwa obiady, a może i trzy, a jednak przegraniec starymi portkami o kolanach wyświechtanych do konfesjonału przylepiony i rozmyślam o tym, co zawsze mnie bolało: dlaczego pieniądz jest Bogiem?

- Ale...

- W telewizorze był wczoraj jakiś ekonomista pod krawatem i mówił, że trzeba się rozmnażać, bo PKB spadnie i pan premier nie będzie miał natenczas za co kupić sukienki dla żony, a to już byłoby skurwysyństwo, bo...

- Synu!

- Ksiądz wybaczy, kurewstwo, bo...

- Synu!

- ...bo może to nawet nie był jego pomysł. Może siedział, oglądał mecz albo gołe baby w internecie, podczas gdy ona w pokoju obok skrzypiała w tę i z powrotem drzwiami garderobianej szafy, a coraz większy nerw zdobił jej czoło. Wreszcie po godzinie, albo i dwóch mówi mu: Nie mam się w co ubrać!, a on, może odruchowo-bezwarunkowo, żeby tylko nie spojrzeć jej w oczy sięga do szuflady po portfel, wyciąga partyjną kartę i myśląc: „Kurwa, dzieci głodują w Afryce!”, podaje jej kawałek plastiku.

- Kto to wie...

- ...kto wie? Tyle, że ja nie o tym nawet chciałem, nie o tym, a o zwykłym człowieku, jak ja, on, czy ona, oni, ale nie ksiądz ani pan premier. Chodzi o to, że wszędzie, ale to wszędzie leją wodę. Wszystko uwadniają. Mięso, pasztety. Pasztety to zwłaszcza. Jak raz ktoś coś chyci od wielkiego dzwonu w dobrej cenie i bez wody to jest wniebowzięty.

- Ale...

- I dajmy na to, że jest jakaś kobieta: ona może żona, której całe dorosłe życie nie polegało na czymś bardziej wykwintnym niż rozlać, by potem zetrzeć, nawet nie dlatego, że ukończyła ledwie podstawówkę, a bardziej z powodu owej wrodzonej nieśmiałości, jakby braku przekonania, że to głęboko osadzone – gdzieś między oczami może – „ja”, które jest nią, a które winna pielęgnować w ogóle istnieje. Taka zaszczuta. Nie dla miłości szoruje i nie z jej braku nawet – bo może nikt nigdy nie pofatygował się, by nauczyć albo pokazać jej, że miłość to jednak zupełnie coś innego niż kwaśny oddech na twarzy i ciężkie lędźwia wbijające ją w fotel – a dla paru groszy, za które można nabyć to, czy tamto, ale raczej nic dla smaku, i nic co nawet będąc na świni, czy kurze, zasługiwałoby na miano mięsa, bo było najwyżej kiedyś dziąsłem, bądź ścięgnem - potem od kopyta lub łapy - oderwanym nożem rzeźnika.

- No i?

- No i wchodzi do domu.

- Kto?

- Ona może żona.

- Może...

- ...może i nie, ale raczej tak. Zatem wchodzi. Jest jakoś po dwudziestej, załóżmy dwudziesta piętnaście. Wraca z roboty. Przyłapujemy ją akurat w momencie przejścia z lipcowego wieczoru mieniącego się ostatnimi blaskami dogasającego słońca uwypuklonego w drobinach kurzu tak rozedrganego i pomarańczowego teraz na tle zielonych, młodych drzew, w czeluść domostwa naznaczonego piętnem traum, krwi i łez, też krzyków „Kurwa pizdo suko gdzie są ziemniaki, którymi zapcham mordę?!” W jakimś cichym kątku dzielny pająk chwat tka talerz pod wieczorny posiłek, a jaskółki na gzymsach otrzepują pyłek z piór. Widzi ksiądz?

- Widzę.

- A pasztetową ksiądz widzi?

- Co?

- Tą, którą on ojebał z bułą i musztardą tuż przed jej...

- Synu!

- Zjadł, wybaczy ksiądz, zjadł. Nerwy. To była piękna, wysokobudżetowa pasztetowa. Zero MOM-u, high artistic quality wędliniarstwa. Rozumie pan?

- Ksiądz!

- Rozumie ksiądz?

- Chyba.

- Wchodzi i widzi, jak siedzi.

- Kto?

- On.

- A on to?

- On to zero, null. Prawdopodobnie oswoił już strach przed śmiercią, a może i nawet gdy ją poznawał miał już za sobą parę kroków w tym kierunku.

- No i?

- Wchodzi, a on siedzi na kanapie biedny, gotów na zgon, jakby to było „zjem bułkę z masłem”. Może to rośnie w człowieku przez lata, warstwami doświadczeń, nabiera smaku jak wino. Potem już wszystko jest obojętne, bo zsunął się w otchłań na tyle, że żadne egzystencjalne A czy B nie przyniesie wyboru niosącego pewne cierpienie, bo żadnego A i B nawet nie ma, pozostała tylko prośba o pewną śmierć bez bólu.

- I może tam już był?

- Może tam dążył od zawsze, nawet nie wskutek grzechu pierworodnego tak irracjonalnego w swym prostym makiawelizmie, a jakiegoś zrządzenia niepozornych przypadków.

- To życie...

- Tak, to się życie nazywa.

- A kobieta?

- Patrząc na starego wtłoczonego w dziurę w kanapie być może zwątpiła już zupełnie w jakikolwiek sens trwania w fazie, w której zastygła niby w stężałym szlamie z wszelkich wydzielin wydalanych z ciała tego co żywe, a potem martwe. Odarta z nadziei, że pozna kogoś, przy kim nie będzie musiała udawać, że nie chce, tak jak przy nim – starym – musi udawać, że chce.

- A mężczyzna?

- Pewnie nawet jej nie zauważył, tak był skupiony na sobie, chuj-małpiak zapamiętale trwoniący każdą sekundę własnego życia na uprawianie intelektualnego autoerotyzmu, który zawęża jego kiełbasiano-musztardową percepcję jedynie do czubka własnego nosa, gdzie zagnieżdżony tkwił, tkwi i tkwić będzie, to pewne, wielki, stary, otoczony pijackimi żyłkami wągr. Wreszcie odwraca głowę od telewizora. "O, przyszła..." - myśli tak, jakby chciał powiedzieć: Każda chce possać mi druta, zrozum to wreszcie panienko!; wciąż myśli, ale teraz już ona – „W szczelinie moich ciepłych piersi mogłeś odnaleźć zagubiony żar domowego ogniska, a scałowując perły potu z wąsika nad pełnymi wargami zapomnieć o traumach dzieciństwa, zaczerwienionej skórce, która nie schodziła nawet gdy w maniakalnych konwulsjach śliniąc dłoń, i odliczając, i machając prawicą pięć-siedem-pięć-siedem-pięć-siedem pociłeś się zupełnie na próżno walcząc z cielesnym defektem... bo... bo nawet gotowam była poświęcić nie dla czego innego, lecz dlatego właśnie, wszystkie nadaremnie przez miesiące szukane orgazmy, tak mocno skryte w cieniu twej bolącej stulejki..." – i wzbiera... - "Pojeb skretyniały samiec ciupciacz!" - w niej gniew oraz rządza mordu.

- Tak od razu?

- Możliwe, a może dopiero gdy weszła do kuchni. Wchodzi, patrzy, a na stole leżą okruchy, nóż i resztki flaka po pasz...

- ...pasztetowej?

- ...którą ojebał z bułą i musztardą tuż przed jej przyjściem ten, który nosił swoje obłe, tłuste i blade ciało zupełnie bez godności, ale w okularach. A to była piękna pasztetowa. Zero procent MOM-u, high artistic quality wędliniarstwa. Mięsko, podroby, mało kaszy i bez uwadniania.

- Pewnie droga.

- Pewnie kupiona za ostatnie pięć złotych przeznaczonych na coś innego niż czynsz i opłaty.

- No i?

- Ściska głowę, masuje skronie, a w środku ciągle jest wrzask. Nie ustępuje, drażni jak niechciany wrzód pęczniejący pomiędzy pośladkami rozchylonymi ledwie na centymetr od paru miesięcy wzrastającym hemoroidem. „On tam jest...” – myśli – „na kanapie, gapi się w telewizor, potrząsa kutasem na widok kobiet!” Bierze do ręki kuchenny nóż i wchodzi do pokoju.

Literatura rozrywkowa

Ot, zwykły dzień pośrodku niczego. Jesień, pada, grube krople lądują miękko w kurzu pokrywającym ulice małego miasteczka położnego gdzie-bądź, tam a może i wtedy, ale raczej na północy tegoż sracza, o którym De zwykł mawiać na antenie tej lub owej: „Tu jest super, PKB rośnie!”

Biblioteka, bo każda dziura ma bibliotekę, a w niej dziewczęta na etacie, lekkie i zwiewne, czterdzieści pięć plus, subtelnym klekotem obcasów nabijają senny rytm czasu, który jakby stanął, a – bywa że – wyrwane z letargu nieśmiałymi prośbami znikąd wertują macanymi na językach opuszkami księgi stare i nowe, by potem wrócić do lektury „Pani Domu” – brand new, jeszcze pachnie farbą – przerwanej w kluczowym momencie swej apoteozy, a może i – kto to wie, kto wie – do pałaszowania smażonych ziemniaczków ważnych do wczoraj, ale odgrzanych dopiero dziś na konto jutrzejszego obiadu. Oczywiście z Vegetą.

- Dzień... – przyłapałem je w połowie artykułu o sekretach nieodpadających panierek na bazie świeżego jajka, i pewnie dlatego...

- ...dobry.

- Czy...

- ...tak, może pan. - ...poszło tak gładko. Jeszcze tylko lekki uśmiech na mojej twarzy, żeby wiedziały, że ja wiem, że one tu intelektualnie dają dupy.

Dlaczego zawsze buszując pośród regałów tak bardzo się pocę? To te neurozy stary, zluzuj cycki – głos z wnętrza bywa taki kojący.

Szukam, przeglądam, szperam. Kolorowe okładki, szumne tytuły, spektakularne wyrywki entuzjastycznych recenzji z gazet, o których nikt nigdy nie słyszał. „Esencja męskiej literatury sensacyjnej” wieści Northern Ohio Journal, a ja myślę: ale to musi być gówno. „Gdyby Hemingway miał więcej testosteronu, mógłby napisać właśnie coś takiego!” recenzent Fifth Avenue Magazine zdaje się tkwić w stanie permanentnej erekcji, a ja myślę: co to za brukowiec? Pryszczata nastolatka, na wolontariacie, rozdaje to bezdomnym koczującym na obrzeżach Central Parku, żeby mieli w co zawinąć wyszperany ze śmietnika salceson?

Otwieram. O komandosach. Będą gdzieś szli, na tajną misję. Jednym pstryknięciem wypuszczam strony spod kciuka – przyjemny powiew wiatru. Prawie same dialogi, czyli będą chodzić, mieć super przygody i gadać, dużo gadać. Zero opisów, żeby jakiś debil, co będzie to trzymał w łapie dusząc ciężkiego kloca na reklamach drugiego filmu z Van Damme’m – po raz n-ty na Polsacie – nie usnął w trakcie lektury.

Półkę wyżej trafiam na kolejną tajną misję. Dżungla, góry, pustynia? Jest renoma, „Wall Street Journal” mówi, że w pytę, recenzent prawie się zesrał, czyli mamy tu jakieś high artistic quality literatury przygodowej: prócz dialogów będą rozkminki. Akurat przyłapałem ich, cały tajny oddział, na wspinaczce. Jest dramatycznie, bo akurat jednemu spadły buty, sypie śnieg, a wicher dmie jak sam Jancio Wodnik w dudy. Pięć stron dalej wciąż się wspinają? Czyżby zeszli po buty? A gdzie tam. Okazało się, że jeden, ten wrażliwiec – gołowąs, w połowie góry przeżył załamanie, a przed oczami stanęły mu wszystkie traumy z dzieciństwa. Ojciec, matka, brat troglodyta i kundel sąsiadów dymający zuchwale małą suczkę cocker-spaniel, którą dostał trzy gwiazdki temu od świętej pamięci babci Klementyny, tej co to zawsze robiła mu płucka na kwaśno z ryżem na sypko i sezonową surówką, gdy po lekcjach przychodził taki smutny do domu. Ale wszystko skończy się dobrze. Złamaną w dwóch miejscach nogę jakoś posklejają, w poruczniku odnajdzie ojcowską empatię, a na przedostatniej stronie wreszcie zarucha najpiękniejszą z branek – to właśnie ją uwalniali przez 234 strony! – by na naszych oczach przejść metamorfozę z chłopca w mężczyznę.

Nie, dziękuję, idę dalej. Wyciągam smutnego detektywa po czterdziestce. Gość chodzi we mgle, od zawsze. Patrzę na ponurą, granatową okładkę – tak, chyba wiem, jak to się skończy. Strona dziewiąta. Dzwonią po typa, a on jest zalany w cztery dupy, bo zalał się w drugiej części cyklu (trzymam piątą!), gdy mu stara uciekła o dwie przecznice dalej z jakimś prokuratorem wypsikanym pod pachami najnowszym smrodkiem od Armaniego, ponieważ podczas ich ostatniej kłótni, kiedy to cedząc słowy: „Ty... ty nigdy mnie nie rozumiałeś... Zawsze jesteś taki nieobecny, obcy...”, nie okazał się na tyle przenikliwie sprytnym by złapać ją w talii, rzucić łapczywie na stół i rzetelnie wydymać, co zawsze tak uspokaja kobiece nerwy napięte jak postronki, ino na odlew strzelił jej w papę. Zatem dzwonią, a on jest zalany. Było morderstwo, stary! W podkoszulku, przepierdzianych gaciach i jednej dziurawej na pięcie skarpetce zwleka się z wyra i idzie do lodówki, a tam tylko pół śliskiej kiełbasy, samotna pieczarka w zalewie octowej i resztki spleśniałej musztardy na dnie słoiczka. Tak, zjem coś na mieście, myśli. Detektywi zawsze jedzą na mieście.

Po drugiej stronie regału trafiam na kolejną melancholijną okładkę. Szósta część cyklu. Patrzę, a zdziwienie poszerza źrenice. Inny autor, ale jakby to samo, bo znów chodzą we mgle. Okładka: zgniła zieleń, zalesiona góra, jakiś krzyż, a może i nie. Autorka szuka, kombinuje, może dlatego, że to kobieta, a wiadomo jak to z babami – inny pułap, inna wrażliwość. Na stronie dwudziestej ósmej okazuje się, że jest głęboko maskowanym intelektualistą, rzec można post-post-post epikurejczykiem szytym na miarę XXI wieku. Stoi w jątrzącej spokój sumienia opozycji do samego siebie, a uściślając wnętrza samego siebie, bo walenie osadzonych po mordzie burzy chwiejną harmonię chwilowych stanów plateau, które odnalazł w sobie za pomocą długiej, metodycznej i bolesnej terapii - dała mu wszystko, a zabrała jedynie poczucie humoru. Przerobił to z panią psycholog w poprzednim tomie. Była fajna, ruda, ale nie chciała się dymać.

Powoli tracę nadzieję, ale szperam dalej, plamy pod pachami co raz większe, a w dupie Niagara. Jakaś pani mecenas na sto pięćdziesiątej pierwszej stronie nowego cyklu, powieść roku, itede, itepe, Grisham w spódnicy, jak mówią z okładki, wyznaje po kilku drinkach koleżance, że jest lesbijką i nie, wcale nie chce – o mój boże! - jej wylizać, ale tak miło jest się do kogoś przytulić. Potem idą rozprażonymi uliczkami Madrytu, krok chwiejny, a słońce dogasa za horyzontem. Moja córka też jest lesbijką, czy to po mnie, to geny? – zdaje się rozpaczliwie rzucać w przestrzeń miasta i noc, i w powoli pogrążające się w uśpieniu domostwa.

Wreszcie dramatyczny skok o pięć regałów w prawo, na drugą stronę bibliotecznej alejki. „Przegląd wybranych technik garncarskich starożytnej Mezopotamii”. Autor, jakiś nikt po uniwerku. Doktor albo i nie. Sporo zdjęć w HaDe, wydanie albumowe. To jest to! Biorę w ciemno, jak ofertę last minute: „Pójdziesz do raju złamasie” rzuconą omyłkowo przez Świętego Piotra na bad tripie, co chciał po złości dogryźć Staremu i wściubił nosa między wódkę, a zakąskę.

Wychodzę. Z szacunkiem i uznaniem spoglądam na bibliotekarki wertujące „Panią Domu”, albowiem już wieki temu zorientowały się, że nie ma, po prostu nie ma rozrywkowych książek dla ludzi po trzydziestce.