Ot,
zwykły dzień pośrodku niczego. Jesień, pada, grube krople lądują miękko w kurzu
pokrywającym ulice małego miasteczka położnego gdzie-bądź, tam a może i wtedy,
ale raczej na północy tegoż sracza, o którym De zwykł mawiać na antenie tej lub
owej: „Tu jest super, PKB rośnie!”
Biblioteka,
bo każda dziura ma bibliotekę, a w niej dziewczęta na etacie, lekkie i zwiewne,
czterdzieści pięć plus, subtelnym klekotem obcasów nabijają senny rytm czasu,
który jakby stanął, a – bywa że – wyrwane z letargu nieśmiałymi prośbami znikąd
wertują macanymi na językach opuszkami księgi stare i nowe, by potem wrócić do
lektury „Pani Domu” – brand new, jeszcze pachnie farbą – przerwanej w kluczowym
momencie swej apoteozy, a może i – kto to wie, kto wie – do pałaszowania
smażonych ziemniaczków ważnych do wczoraj, ale odgrzanych dopiero dziś na konto
jutrzejszego obiadu. Oczywiście z Vegetą.
-
Dzień... – przyłapałem je w połowie artykułu o sekretach nieodpadających
panierek na bazie świeżego jajka, i pewnie dlatego...
-
...dobry.
-
Czy...
-
...tak, może pan. - ...poszło tak gładko. Jeszcze tylko lekki uśmiech na mojej
twarzy, żeby wiedziały, że ja wiem, że one tu intelektualnie dają dupy.
Dlaczego
zawsze buszując pośród regałów tak bardzo się pocę? To te neurozy stary, zluzuj
cycki – głos z wnętrza bywa taki kojący.
Szukam,
przeglądam, szperam. Kolorowe okładki, szumne tytuły, spektakularne wyrywki
entuzjastycznych recenzji z gazet, o których nikt nigdy nie słyszał. „Esencja
męskiej literatury sensacyjnej” wieści Northern Ohio Journal, a ja myślę: ale
to musi być gówno. „Gdyby Hemingway miał więcej testosteronu, mógłby napisać
właśnie coś takiego!” recenzent Fifth Avenue Magazine zdaje się tkwić w stanie
permanentnej erekcji, a ja myślę: co to za brukowiec? Pryszczata nastolatka, na
wolontariacie, rozdaje to bezdomnym koczującym na obrzeżach Central Parku, żeby
mieli w co zawinąć wyszperany ze śmietnika salceson?
Otwieram.
O komandosach. Będą gdzieś szli, na tajną misję. Jednym pstryknięciem wypuszczam
strony spod kciuka – przyjemny powiew wiatru. Prawie same dialogi, czyli będą
chodzić, mieć super przygody i gadać, dużo gadać. Zero opisów, żeby jakiś
debil, co będzie to trzymał w łapie dusząc ciężkiego kloca na reklamach
drugiego filmu z Van Damme’m – po raz n-ty na Polsacie – nie usnął w trakcie
lektury.
Półkę
wyżej trafiam na kolejną tajną misję. Dżungla, góry, pustynia? Jest renoma,
„Wall Street Journal” mówi, że w pytę, recenzent prawie się zesrał, czyli mamy
tu jakieś high artistic quality literatury przygodowej: prócz dialogów będą
rozkminki. Akurat przyłapałem ich, cały tajny oddział, na wspinaczce. Jest
dramatycznie, bo akurat jednemu spadły buty, sypie śnieg, a wicher dmie jak sam
Jancio Wodnik w dudy. Pięć stron dalej wciąż się wspinają? Czyżby zeszli po
buty? A gdzie tam. Okazało się, że jeden, ten wrażliwiec – gołowąs, w połowie
góry przeżył załamanie, a przed oczami stanęły mu wszystkie traumy z
dzieciństwa. Ojciec, matka, brat troglodyta i kundel sąsiadów dymający zuchwale
małą suczkę cocker-spaniel, którą dostał trzy gwiazdki temu od świętej pamięci
babci Klementyny, tej co to zawsze robiła mu płucka na kwaśno z ryżem na sypko
i sezonową surówką, gdy po lekcjach przychodził taki smutny do domu. Ale
wszystko skończy się dobrze. Złamaną w dwóch miejscach nogę jakoś posklejają, w
poruczniku odnajdzie ojcowską empatię, a na przedostatniej stronie wreszcie
zarucha najpiękniejszą z branek – to właśnie ją uwalniali przez 234 strony! –
by na naszych oczach przejść metamorfozę z chłopca w mężczyznę.
Nie,
dziękuję, idę dalej. Wyciągam smutnego detektywa po czterdziestce. Gość chodzi
we mgle, od zawsze. Patrzę na ponurą, granatową okładkę – tak, chyba wiem, jak
to się skończy. Strona dziewiąta. Dzwonią po typa, a on jest zalany w cztery
dupy, bo zalał się w drugiej części cyklu (trzymam piątą!), gdy mu stara
uciekła o dwie przecznice dalej z jakimś prokuratorem wypsikanym pod pachami
najnowszym smrodkiem od Armaniego, ponieważ podczas ich ostatniej kłótni, kiedy
to cedząc słowy: „Ty... ty nigdy mnie nie rozumiałeś... Zawsze jesteś taki
nieobecny, obcy...”, nie okazał się na tyle przenikliwie sprytnym by złapać ją
w talii, rzucić łapczywie na stół i rzetelnie wydymać, co zawsze tak uspokaja
kobiece nerwy napięte jak postronki, ino na odlew strzelił jej w papę. Zatem
dzwonią, a on jest zalany. Było morderstwo, stary! W podkoszulku,
przepierdzianych gaciach i jednej dziurawej na pięcie skarpetce zwleka się z
wyra i idzie do lodówki, a tam tylko pół śliskiej kiełbasy, samotna pieczarka w
zalewie octowej i resztki spleśniałej musztardy na dnie słoiczka. Tak, zjem coś
na mieście, myśli. Detektywi zawsze jedzą na mieście.
Po
drugiej stronie regału trafiam na kolejną melancholijną okładkę. Szósta część
cyklu. Patrzę, a zdziwienie poszerza źrenice. Inny autor, ale jakby to samo, bo
znów chodzą we mgle. Okładka: zgniła zieleń, zalesiona góra, jakiś krzyż, a
może i nie. Autorka szuka, kombinuje, może dlatego, że to kobieta, a wiadomo
jak to z babami – inny pułap, inna wrażliwość. Na stronie dwudziestej ósmej
okazuje się, że jest głęboko maskowanym intelektualistą, rzec można
post-post-post epikurejczykiem szytym na miarę XXI wieku. Stoi w jątrzącej
spokój sumienia opozycji do samego siebie, a uściślając wnętrza samego siebie,
bo walenie osadzonych po mordzie burzy chwiejną harmonię chwilowych stanów
plateau, które odnalazł w sobie za pomocą długiej, metodycznej i bolesnej
terapii - dała mu wszystko, a zabrała jedynie poczucie humoru. Przerobił to z
panią psycholog w poprzednim tomie. Była fajna, ruda, ale nie chciała się
dymać.
Powoli
tracę nadzieję, ale szperam dalej, plamy pod pachami co raz większe, a w dupie
Niagara. Jakaś pani mecenas na sto pięćdziesiątej pierwszej stronie nowego
cyklu, powieść roku, itede, itepe, Grisham w spódnicy, jak mówią z okładki,
wyznaje po kilku drinkach koleżance, że jest lesbijką i nie, wcale nie chce – o
mój boże! - jej wylizać, ale tak miło jest się do kogoś przytulić. Potem idą
rozprażonymi uliczkami Madrytu, krok chwiejny, a słońce dogasa za horyzontem.
Moja córka też jest lesbijką, czy to po mnie, to geny? – zdaje się rozpaczliwie
rzucać w przestrzeń miasta i noc, i w powoli pogrążające się w uśpieniu
domostwa.
Wreszcie
dramatyczny skok o pięć regałów w prawo, na drugą stronę bibliotecznej alejki.
„Przegląd wybranych technik garncarskich starożytnej Mezopotamii”. Autor, jakiś
nikt po uniwerku. Doktor albo i nie. Sporo zdjęć w HaDe, wydanie albumowe. To
jest to! Biorę w ciemno, jak ofertę last minute: „Pójdziesz do raju złamasie”
rzuconą omyłkowo przez Świętego Piotra na bad tripie, co chciał po złości
dogryźć Staremu i wściubił nosa między wódkę, a zakąskę.
Wychodzę.
Z szacunkiem i uznaniem spoglądam na bibliotekarki wertujące „Panią Domu”,
albowiem już wieki temu zorientowały się, że nie ma, po prostu nie ma
rozrywkowych książek dla ludzi po trzydziestce.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz