Jestem nim o poranku

Nie mam już siły – żyć, trwać, łez ronić. Daj mi pistolet, odejdę z nadzieją, że nie będzie bolało. Czasem rozdziera mi trzewia, a oczy wilgną od łez. Szybko i kompulsywnie wrzuciłem do jej – tej z góry, tej grubej z popękanymi piętami – skrzynki na listy, niewinną, odręcznie zdobioną frymuśnymi zawijasami karteczkę jakże błahej treści: „Czuję się bardzo samotny, może wypije pani ze mną herbatę? – i opierdoli mi laskę... pomyślałem nieśmiało... 555 432 123. Sąsiad.” Przed oczami zamajaczyła wyraźna wizja kanciastych brwi, które walnęła sobie mazakiem, ot tak, całkiem niewinnie. Przeszył mnie dreszcz, gwałtowny skurcz poniżej pasa. Pięć minut później widziałem przez judasza, jak krząta się wokół skrzynki na listy, a pulchne cycki falują płynnie. Obietnica wielkiego wytrysku. 

Pół godziny wcześniej był ranek. Obudziłem się z bólem kości, z jednego z owych snów psychotropowo – alkoholowych, podczas którego śniło mi się, że popuściłem w białe majtki z najwyższej półki. Tak się nie stało. Popuściłem w majtki z najniższej półki, właściwie to w gacie, w starą szmatę w zasadzie, która w zamierzchłych czasach majtki być może przypominała. Senne problemy ze stolcem. Co na to Pan Zygmunt?

Wieczór też nie był miękki. Pojebany prawie jak kuzyn Dell z "Dzikości serca". Pierdoła, ale tak mniej więcej czułem się wczoraj od około 21.15. Filmowy Dell przez całą noc smarował kanapki, potem wpychał sobie karaluchy w dupę - mnie jedynie prześladowała intensywna wizja kotletów sojowych w sosie śmietanowo-szpinakowym zagęszczonym lekutko topionym "Gouda" z Biedronki za złoty piętnaście. Za gęsty, albo za rzadki, to znów za gęsty, to znów za rzadki. Trudna sprawa, po północy miałem już ochotę na spotkanie głowy ze ścianę. Wertowanie ostatniego wydania "Pani Domu", na sraczu, wśród nocnej ciszy, nie przyniosło poprawy. "To tylko twój mózg, to tylko twój mózg, ty jebany złamasie...!", też nie. Około 2.36 przypichciłem ten sos. Był dobry. Zasnąłem w spokoju. Ament! 

Wrak, tylko tyle zostaje z człowieka. Jeśli zadzwoni, się chyba popłaczę. Wrak, co rozmyśla o grobach bliskich, nie znanych, zawsze tak obcych. Suche liście, wiatr, słońce, w tle krajobrazy z dzieciństwa – układają się na subtelnej tkance emocji bolesnych mozaiką naiwnych planów szczęścia, które nie nadeszło. Dom – żona – dzieci. Dobra praca – wycieczki nad morze. Ciepły rosół u teściów, a na drugie schabowy – potem kawa i ciasto. Sznur, na nim w końcu zawisnę. 

Towarzyszu kiedyś nikt, a teraz Jezus, wschodziłeś i zachodziłeś - ty, bóg, idea dobra w ciało obleczona po raz pierwszy w otchłani plejstocenu - gdy jeszcze nie człowiek, nie jaszczur też raczej, a coś-ktoś w pół drogi pomiędzy nimi, przyczajon za głazem obserwował wciąż bezimiennego potem Ra toczącego pomarańczem płonące lica nad brzegiem rwących wód, które po tysiącach lat zwać będą się Hapi. Towarzyszu, melduję, że nie wykonałem zadania, przegrałem, zatem nie spoglądaj tak na mnie ze ściany, bom to nie ja twą dupą boleściwie w bąble upstrzoną, wygarbowaną na kościstym grzbiecie osła albinosa kwiczącego w pierwszy dzień tygodnia na gruzach zwiędłych liści palmowych. Tyleż w tobie prawdy, co w Chnumie Garncarzu dziergającym ludzi ze szlamu na kole. Chuju. 

Towarzyszu ojcze, zapewniam o nie podlegającym zastrzeżeń umiłowaniu waszej świętojebliwości pod wpływem strachu. 

- Nie musisz mnie lubić, musisz się mnie bać – zwykł był mawiać trzymając gniew w ręku szybkim i ciężkim.

Szukałem uwagi ojca czujnie, jak pies wzroku właściciela, zawsze uważny, zawsze gotów odczytać każdą dobrze maskowaną intencję, nawet zarys jeno ledwie uśmiechu, jako życzliwą aprobatę dla siebie, syna. Czasami okazywał mi łaskę poświęcając swój cenny czas na oglądanie wideo. Patrzył w ciszy, surowo, a twarz niekiedy marszczył mu cynizm. Podczas seansów w moim gardle rosła ciężka kula, psychosomatoza strachu. Instynktownie próbowałem wyczuć sceny mogące poruszyć ojca, rozbawić. Często wychodził na papierosa. Pytałem wtedy, czy zatrzymać taśmą, żeby nie uronił nic z cennej chwili, kadru, sensu obrazu. Zbywał mnie drwiną, był ponad to, ponad mnie, jak monument. Na koniec zawsze miał celną pointę, cedzoną wyszukanym tonem już w drzwiach, przez zęby: 

- To dla pedałów. Nie proponuj mi więcej takich filmów. 

Marazm i zbydlęcenie było codziennością. Moja postawa – myślę, że to ta miękkość zbitego psa – budziła agresję. Bijesz psa, a on się kuli, skamle, więc bijesz go jeszcze bardziej, bo uległość podnieca oprawcę. Bijesz, żeby sprawdzić, czy pies wreszcie przełamie się i zareaguje, czy tylko będzie się kulił. Pieprzę cię, chuju. 

Pada. Wychodzę na balkon, głaszczę kota. Tępe stworzenie, dlatego tak dobre, ufne i miłe. Krople spływają po liściach, a potem ziemia je chłonie, łapczywie, jak gąbka. Życiem nie rządzi nic prócz przypadków wyłaniających się z rozwrzeszczanego chaosu pragnień, z których każde uzurpuje sobie prawo do bycia spełnionym. Nieliczni doświadczają może pewnej formy długoterminowego szczęścia, emocjonalnej stabilizacji wolnej od łez. Pozostali to mięso oddzielone mechanicznie od pragnień i kości. Czekają na raka.

- Stary wchodził ci do wanny? 

- Nie. 

- A zachowujesz się, jakby wchodził. 

Możliwe. Patrzę czasem na ludzi. Są brzydcy, zamknięci w fizjonomiach nie zdradzających krzty rozumu. Zero przebłysków. Matowe spojrzenia, opadające, pulchne wargi. 

Patrzę w lustro. Nie widzę żadnego przebłysku. Nic. Tylko stary. Stworzyciel i kat. 

- Dlaczego mnie nienawidzisz tato? – pytam w sennych koszmarach i czekam, aż obudzą mnie łzy. 

Jestem już nim. Sapię, szuram stopami, pstrykam palcem o palec. Poczekam na śmierć, albo sam rozedrę się w końcu na strzępy.