Jabłuszko? Smacznego...

Zrazu, a było to w 1736, a może 1845, albo i nie, mentor i uczeń, obaj w końcu znani – pierwszy jako drugi, drugi jako czternasty, jeden już wtedy słynny, kolejny jeszcze nie – przeprowadzili taką oto rozmowę; a prawdę wam powiadam, choć mówią, żem Kłamca.

***

- Czyli, że z kości?

- My tu nie o tym.

- Czyli, że...

- ...to od początku był, podszyty głęboko skrywanym od eonów homoseksualizmem, makiawelizm rozkapryszonego bachora, który tupie nóżką, zaciska piąstki, a jeśli nawet nie robi tego, o czym tu wspomniałem, to przynajmniej siedzi w piasku, lewą ręką kompulsywnie klepie babki mrucząc może nawet pod osnutym gilami nosem: „Kurwa, kurwa, kurwa... pozabijam!”; prawą zaś – a wszystko jakby w tym samym momencie – wydłubuje owsiki z dupy i podsuwa je kotu sąsiadki pod pyszczek...

- Ale...

- ...potem dorasta, dorabia się własnego zwierzaka i wytrząsa mu żarło, jak resztki kupy z lichego garnka, zawsze do dwóch miseczek: jedna niby świeża, ale wymieszana z opiłkami, druga bez wkładki, ale już nieomal spleśniała.

- No i?

- Podsuwa kocmołuchowi strawę i nawet nie tyle szepce przy tym cicho, ze łzami w oczach: „Jedz mały puszku...”, choć i taki scenariusz jest możliwy, co ostentacyjnie i z nerwem wykrzywiającym facjatę całkiem kurwiszońską, rozkazuje: „Wpierdalaj, ale wybierz dobrze!”

- Ale co to ma wspólnego z nami?

- Przy założeniu, że Stary jest, kim jest, jest tym, za kogo Go bierzemy, musiał wiedzieć jak to się skończy. Jeśli nie wiedział, jest prawie nikim. Stary nie człowiek, człowiek nie kot, ale twarz sadyzmu jakby taka sama, ino rozmach większy. Pewnie...

- Co?

- Pewnie z miłości.

- Jak to?

- Operując samotnością na poziomie zupełnej abstrakcji, wypalonej dodatkowo przymusem trwania przez wieki, w oderwaniu od pozwolenia na możliwość emocjonalnych zawirowań, w końcu pęka. Cierpi, łka, pragnie, a nawet nie może się zabić.

- No i?

- No i lepi człowieka, jak stulejarz wał z kołdry.

- Czyli najgorsze jest to, że...?

- Nie, nie to.

- Więc co?

- To, że wiedział, jak to się skończy, zanim to wymyślił.

- A wąż?

- Może nie było węża.

- To jak to było?

- Może...

- Mów!

- Z pewnej odległości Stary po prostu wydawał się śliski, młody zaś – pierwszy z pierwszych, ale już bez żebra – jakiś taki, nijaki, jak cieć, co nie dozbierał jeszcze wszystkich petów spod śmietnika i właśnie zamierza to zrobić. Świeciło słońce. Nabrzmiałe owoce wisiały nad ich głowami, czekały by spłynąć sokiem na lica zatopione w nieśmiałym homo-uczuciu zaraz odrzuconym, rozdarte tysiącem zmarszczek potem polepionych z grubych mitów w postać jaką znamy, która zlizując może robaka z sinej wargi, powiedziała tylko słowo, albo dwa, rozwinięte po odmowie młodego, w krótką wymianę myśli pewnie tej postaci:

„Pomrzecie.

Co?

Nic.

Co?

Pomrzecie.”

I to było tyle, tylko tyle. Młody pewnie nie mógł nawet zaprotestować, nawet rzucić spod wąsa, którego nie miał i znad miski nieistniejącej zupy: „Twoja stara ciągnie druta za włosy łonowe!”, bo przecież nie było nie tyle starej, co nawet zalążka jej idei w głowie człowieka, któremu dopiero co wyciągnęli spod pachy kogoś, komu nie umiał jeszcze powiedzieć „żono”, nie wspominając już o lżeniu jak konkubiny tego, który chciał zostać jego kochankiem. Więc tylko się gapił. Patrzył i starał się wyłuskać coś z miny Starego, coś więcej niż: „Co on pierdoli?!”, a zobaczył jedynie spojrzenie poskładane z cyklu min taniego alfonsa wykłócającego się z dziwką o ostatnie dwadzieścia groszy. Usta rozsnute, a w nich robaki i wszystko, co teraz, potem i co na wieki, rozpełza się, rozleje jako dzieje pokoleń, w żrących jęzorach ognia, któren strawić musi i zasklepić w strupa rozoraną bruzdę pokalanej odmową dumy. „To będzie jak masturbacja młotkiem...” – myśli. W końcu zrozumiał: „Muszę wydymać sam siebie. Wydymać za cenę tego, o czym tu mówimy, a odsetki zapłacą wszyscy.”

***

Tak. Tak to było, powiadam, jakem Kłamca.

Kloaka

- Tak jak dupa jest od srania, tak ty jesteś od słuchania.

- Co?

- Nic, psie – a potem w mordę.

Mówili też „żyj!”, ale z czasem po prostu zapomniał, co to znaczy, a tym bardziej, jak to się robi. Może nigdy nie wiedział? Wciąż młody, lat naście, bo dopiero czterdzieści, ot, pierwsza faza dziecięctwa mężczyzny, jeszcze nieomal różowy i pulchny, emocjonalnie jakby dziewiczy, a w środku jednak coś pełza i cuchnie jak robaki na ścierwie, jak ścierwo. Być może to jakaś forma melancholii wpisana w rysy twarzy zupełnie nijakie, w ciało bezkształtne, które potem, po latach – jeśli dotrwa osiemdziesiątki, czasu dojrzewania – nosić będzie uniform konformisty pożeracza chleba, a po kieszeniach rozkruszone drobiny głęboko maskowanej choroby afektu.

Oswajanie śmierci to proces powolny, ryty w człowieku dłutem czasu mozolnie, płaczem wiotkich liści opadających zawsze, rok za rokiem, tak samo, z odwiecznym pytaniem „Czy pizda jest grą wartą świeczki?” rodzącym się pośród  neuronów oduczonych czucia tak bardzo, że nigdy nie uświadamiały sobie niczego, prócz własnej obecności i neuroz wybijających spod skorupy wypaczonego bytu. I wieczne drążenie siebie, przede wszystkim siebie, tylko siebie, podczas defekacji, na kiblu.  W tę i z powrotem, trwoniona, wiotka myśl gubiła się, by potem wracać, wracała, by znów ginąć w supłach przerośniętych intelektualizmów, w vibratto, których nawet, zdawałoby się atonalne z natury pryknięcia, wpisywały się z gładko synkopowanym wdziękiem muzyki świata. Nieustannie nizał słowa w wyświechtane klisze czczych frazesów, by wreszcie w obrazie łazienkowych kafli odnajdywać przedziwną symetrię, boski wzór, a może odpowiedzi na pytania ważne, wciąż chyba niezadane, przez milisekundy objawień dobitne niby kropka nad „i” trwania: już, już miewał sens życia na końcu języka, ale zawsze zapominał zapisać to, czego i tak nawet nie miał komu przeczytać, zbyt zaabsorbowany smarowaniem papierem po dupie, jakby to była kromka chleba.

Artyzm to nie smalec i skwarki, kurwa, to życie! – zwykł był też mawiać, mruczeć do siebie, a nawet wzdychać smętnie, patrząc na tych dziwnych ludzi, którzy chodzą tu i tam, ale zawsze bez celu. Jebane lemingi! – wyduszał jeszcze cichym świstem, jak z pękniętego materaca, a przylizywał przy tym brwi, siedząc tam, gdzie tkwił prawie zawsze, nigdzie albo na klopie, co w sumie jest tym samym, samotnią odgrodzoną od tętniącego świata brudnym oknem i strzępem ażurowej firanki, jedynymi barierami, prócz mozolnie pielęgnowanego autyzmu, stojącymi pomiędzy nim a trudem i potem codzienności przecież tak nikczemnej. Miał, a na pewno miewał rację, bowiem trwanie jest sztuką, cierpiętniczym wydalaniem drutu kolczastego zwieraczem pełnym hemoroidów, by zrodzić wreszcie coś równie niszowego, jak zalążek eschatologii chrześcijańskiej wiszącej na winklu dupy osła albinosa z szyickich przedmieść zasyfionego Teheranu, jak nic, jak rodzyn. Oto wyzwanie. Czasami wplatał w treści owych rozważań, w myślowy samogwałt-until-key-pressed, ideę nieomal rozkapryszonego stwórcy z brodą, ale bez empatii.

Nikt nie wie, kim był, ani dlaczego był, i raczej nikt się nad tym nie zastanawiał, gdyż żaden wymierny czyn nie-do-określał bytu zamkniętego jedynie w sferze niezwerbalizowanych przypuszczeń, ulotnych myśli nieśmiałych, acz barwnych, często w charakterze fal gniewu pełzających pośród mięśni, wysysanych z powietrza, z palca, a może nawet strzępów rozmów zasłyszanych tu i tam, czy gdzieś, gdzie bądź, zrodzonych w jakiejś ciemnej dziurze, czy tam norze, z której wypełzał, wystawiał łeb na światło dzienne jak tasiemiec albo glista, a która to – ona, ta nora - zastanawiała się, jeśli była czymś więcej niż milisekundą nawet niezarejestrowaną w strumieniu świadomości, czy to coś, co z niej wypełza – wymyślony tasiemiec albo glista, w których widział siebie, demiurga  -  jest czymś więcej niż przybraniem rzeczywistych emocji w ni to maskę, ni formę, mającą zwrócić uwagę psychiatry na nie do końca uświadomiony problem wynikający z pustki miałkich przemyśleń.

Siedział i myślał, myślał i siedział, ale i to nawet nie było najgorsze, lecz ręka żylasta o ścięgnach wielokrotnie poprzerzynanych, prawie niezdolna, by chwytać, a jednak tak szybka w nerwowym wydłubywaniu drobnych z portfela, za które kupował i chleb, i mleko – potem syczał „dziękuję” albo „do widzenia”, albo nawet nie mówił nic, jakby ta spracowana pani za ladą była jakąś czerstwą kurwą za pięć złotych, co nie warto na nią splunąć  - a którą (tą ręką) wreszcie, tuż po tym, gdy zapisał nerwowo szminką na listku papieru toaletowego:

A gdyby nożem przeciąć struny głosowe

I zamilknąć na wieki w klatce własnych myśli

Bez lęku „muszę mówić” pogrążyć się w ciszy

Kojącej niby łąki pachnące, wrzosowe?

operując krtań, niechcący przerżnął sobie gardło. Znalazł wreszcie ukojenie zmordowanej nieśmiałości.

W konfesjonale

- Proszę księdza, proszę księdza!

- Tak?

- System rucha nas w dupę!

- Ależ synu!

- Bo widzi ksiądz, nigdy nie rozumiałem życia, siebie też nie, ani tego nawet, że teraz nie on z pełnego wytrysku duma tatusia, a ja miękkim zrobiony, klęczę tu niby bogaty, bo jeszcze jest parę złotych na koncie, na dwa obiady, a może i trzy, a jednak przegraniec starymi portkami o kolanach wyświechtanych do konfesjonału przylepiony i rozmyślam o tym, co zawsze mnie bolało: dlaczego pieniądz jest Bogiem?

- Ale...

- W telewizorze był wczoraj jakiś ekonomista pod krawatem i mówił, że trzeba się rozmnażać, bo PKB spadnie i pan premier nie będzie miał natenczas za co kupić sukienki dla żony, a to już byłoby skurwysyństwo, bo...

- Synu!

- Ksiądz wybaczy, kurewstwo, bo...

- Synu!

- ...bo może to nawet nie był jego pomysł. Może siedział, oglądał mecz albo gołe baby w internecie, podczas gdy ona w pokoju obok skrzypiała w tę i z powrotem drzwiami garderobianej szafy, a coraz większy nerw zdobił jej czoło. Wreszcie po godzinie, albo i dwóch mówi mu: Nie mam się w co ubrać!, a on, może odruchowo-bezwarunkowo, żeby tylko nie spojrzeć jej w oczy sięga do szuflady po portfel, wyciąga partyjną kartę i myśląc: „Kurwa, dzieci głodują w Afryce!”, podaje jej kawałek plastiku.

- Kto to wie...

- ...kto wie? Tyle, że ja nie o tym nawet chciałem, nie o tym, a o zwykłym człowieku, jak ja, on, czy ona, oni, ale nie ksiądz ani pan premier. Chodzi o to, że wszędzie, ale to wszędzie leją wodę. Wszystko uwadniają. Mięso, pasztety. Pasztety to zwłaszcza. Jak raz ktoś coś chyci od wielkiego dzwonu w dobrej cenie i bez wody to jest wniebowzięty.

- Ale...

- I dajmy na to, że jest jakaś kobieta: ona może żona, której całe dorosłe życie nie polegało na czymś bardziej wykwintnym niż rozlać, by potem zetrzeć, nawet nie dlatego, że ukończyła ledwie podstawówkę, a bardziej z powodu owej wrodzonej nieśmiałości, jakby braku przekonania, że to głęboko osadzone – gdzieś między oczami może – „ja”, które jest nią, a które winna pielęgnować w ogóle istnieje. Taka zaszczuta. Nie dla miłości szoruje i nie z jej braku nawet – bo może nikt nigdy nie pofatygował się, by nauczyć albo pokazać jej, że miłość to jednak zupełnie coś innego niż kwaśny oddech na twarzy i ciężkie lędźwia wbijające ją w fotel – a dla paru groszy, za które można nabyć to, czy tamto, ale raczej nic dla smaku, i nic co nawet będąc na świni, czy kurze, zasługiwałoby na miano mięsa, bo było najwyżej kiedyś dziąsłem, bądź ścięgnem - potem od kopyta lub łapy - oderwanym nożem rzeźnika.

- No i?

- No i wchodzi do domu.

- Kto?

- Ona może żona.

- Może...

- ...może i nie, ale raczej tak. Zatem wchodzi. Jest jakoś po dwudziestej, załóżmy dwudziesta piętnaście. Wraca z roboty. Przyłapujemy ją akurat w momencie przejścia z lipcowego wieczoru mieniącego się ostatnimi blaskami dogasającego słońca uwypuklonego w drobinach kurzu tak rozedrganego i pomarańczowego teraz na tle zielonych, młodych drzew, w czeluść domostwa naznaczonego piętnem traum, krwi i łez, też krzyków „Kurwa pizdo suko gdzie są ziemniaki, którymi zapcham mordę?!” W jakimś cichym kątku dzielny pająk chwat tka talerz pod wieczorny posiłek, a jaskółki na gzymsach otrzepują pyłek z piór. Widzi ksiądz?

- Widzę.

- A pasztetową ksiądz widzi?

- Co?

- Tą, którą on ojebał z bułą i musztardą tuż przed jej...

- Synu!

- Zjadł, wybaczy ksiądz, zjadł. Nerwy. To była piękna, wysokobudżetowa pasztetowa. Zero MOM-u, high artistic quality wędliniarstwa. Rozumie pan?

- Ksiądz!

- Rozumie ksiądz?

- Chyba.

- Wchodzi i widzi, jak siedzi.

- Kto?

- On.

- A on to?

- On to zero, null. Prawdopodobnie oswoił już strach przed śmiercią, a może i nawet gdy ją poznawał miał już za sobą parę kroków w tym kierunku.

- No i?

- Wchodzi, a on siedzi na kanapie biedny, gotów na zgon, jakby to było „zjem bułkę z masłem”. Może to rośnie w człowieku przez lata, warstwami doświadczeń, nabiera smaku jak wino. Potem już wszystko jest obojętne, bo zsunął się w otchłań na tyle, że żadne egzystencjalne A czy B nie przyniesie wyboru niosącego pewne cierpienie, bo żadnego A i B nawet nie ma, pozostała tylko prośba o pewną śmierć bez bólu.

- I może tam już był?

- Może tam dążył od zawsze, nawet nie wskutek grzechu pierworodnego tak irracjonalnego w swym prostym makiawelizmie, a jakiegoś zrządzenia niepozornych przypadków.

- To życie...

- Tak, to się życie nazywa.

- A kobieta?

- Patrząc na starego wtłoczonego w dziurę w kanapie być może zwątpiła już zupełnie w jakikolwiek sens trwania w fazie, w której zastygła niby w stężałym szlamie z wszelkich wydzielin wydalanych z ciała tego co żywe, a potem martwe. Odarta z nadziei, że pozna kogoś, przy kim nie będzie musiała udawać, że nie chce, tak jak przy nim – starym – musi udawać, że chce.

- A mężczyzna?

- Pewnie nawet jej nie zauważył, tak był skupiony na sobie, chuj-małpiak zapamiętale trwoniący każdą sekundę własnego życia na uprawianie intelektualnego autoerotyzmu, który zawęża jego kiełbasiano-musztardową percepcję jedynie do czubka własnego nosa, gdzie zagnieżdżony tkwił, tkwi i tkwić będzie, to pewne, wielki, stary, otoczony pijackimi żyłkami wągr. Wreszcie odwraca głowę od telewizora. "O, przyszła..." - myśli tak, jakby chciał powiedzieć: Każda chce possać mi druta, zrozum to wreszcie panienko!; wciąż myśli, ale teraz już ona – „W szczelinie moich ciepłych piersi mogłeś odnaleźć zagubiony żar domowego ogniska, a scałowując perły potu z wąsika nad pełnymi wargami zapomnieć o traumach dzieciństwa, zaczerwienionej skórce, która nie schodziła nawet gdy w maniakalnych konwulsjach śliniąc dłoń, i odliczając, i machając prawicą pięć-siedem-pięć-siedem-pięć-siedem pociłeś się zupełnie na próżno walcząc z cielesnym defektem... bo... bo nawet gotowam była poświęcić nie dla czego innego, lecz dlatego właśnie, wszystkie nadaremnie przez miesiące szukane orgazmy, tak mocno skryte w cieniu twej bolącej stulejki..." – i wzbiera... - "Pojeb skretyniały samiec ciupciacz!" - w niej gniew oraz rządza mordu.

- Tak od razu?

- Możliwe, a może dopiero gdy weszła do kuchni. Wchodzi, patrzy, a na stole leżą okruchy, nóż i resztki flaka po pasz...

- ...pasztetowej?

- ...którą ojebał z bułą i musztardą tuż przed jej przyjściem ten, który nosił swoje obłe, tłuste i blade ciało zupełnie bez godności, ale w okularach. A to była piękna pasztetowa. Zero procent MOM-u, high artistic quality wędliniarstwa. Mięsko, podroby, mało kaszy i bez uwadniania.

- Pewnie droga.

- Pewnie kupiona za ostatnie pięć złotych przeznaczonych na coś innego niż czynsz i opłaty.

- No i?

- Ściska głowę, masuje skronie, a w środku ciągle jest wrzask. Nie ustępuje, drażni jak niechciany wrzód pęczniejący pomiędzy pośladkami rozchylonymi ledwie na centymetr od paru miesięcy wzrastającym hemoroidem. „On tam jest...” – myśli – „na kanapie, gapi się w telewizor, potrząsa kutasem na widok kobiet!” Bierze do ręki kuchenny nóż i wchodzi do pokoju.

Literatura rozrywkowa

Ot, zwykły dzień pośrodku niczego. Jesień, pada, grube krople lądują miękko w kurzu pokrywającym ulice małego miasteczka położnego gdzie-bądź, tam a może i wtedy, ale raczej na północy tegoż sracza, o którym De zwykł mawiać na antenie tej lub owej: „Tu jest super, PKB rośnie!”

Biblioteka, bo każda dziura ma bibliotekę, a w niej dziewczęta na etacie, lekkie i zwiewne, czterdzieści pięć plus, subtelnym klekotem obcasów nabijają senny rytm czasu, który jakby stanął, a – bywa że – wyrwane z letargu nieśmiałymi prośbami znikąd wertują macanymi na językach opuszkami księgi stare i nowe, by potem wrócić do lektury „Pani Domu” – brand new, jeszcze pachnie farbą – przerwanej w kluczowym momencie swej apoteozy, a może i – kto to wie, kto wie – do pałaszowania smażonych ziemniaczków ważnych do wczoraj, ale odgrzanych dopiero dziś na konto jutrzejszego obiadu. Oczywiście z Vegetą.

- Dzień... – przyłapałem je w połowie artykułu o sekretach nieodpadających panierek na bazie świeżego jajka, i pewnie dlatego...

- ...dobry.

- Czy...

- ...tak, może pan. - ...poszło tak gładko. Jeszcze tylko lekki uśmiech na mojej twarzy, żeby wiedziały, że ja wiem, że one tu intelektualnie dają dupy.

Dlaczego zawsze buszując pośród regałów tak bardzo się pocę? To te neurozy stary, zluzuj cycki – głos z wnętrza bywa taki kojący.

Szukam, przeglądam, szperam. Kolorowe okładki, szumne tytuły, spektakularne wyrywki entuzjastycznych recenzji z gazet, o których nikt nigdy nie słyszał. „Esencja męskiej literatury sensacyjnej” wieści Northern Ohio Journal, a ja myślę: ale to musi być gówno. „Gdyby Hemingway miał więcej testosteronu, mógłby napisać właśnie coś takiego!” recenzent Fifth Avenue Magazine zdaje się tkwić w stanie permanentnej erekcji, a ja myślę: co to za brukowiec? Pryszczata nastolatka, na wolontariacie, rozdaje to bezdomnym koczującym na obrzeżach Central Parku, żeby mieli w co zawinąć wyszperany ze śmietnika salceson?

Otwieram. O komandosach. Będą gdzieś szli, na tajną misję. Jednym pstryknięciem wypuszczam strony spod kciuka – przyjemny powiew wiatru. Prawie same dialogi, czyli będą chodzić, mieć super przygody i gadać, dużo gadać. Zero opisów, żeby jakiś debil, co będzie to trzymał w łapie dusząc ciężkiego kloca na reklamach drugiego filmu z Van Damme’m – po raz n-ty na Polsacie – nie usnął w trakcie lektury.

Półkę wyżej trafiam na kolejną tajną misję. Dżungla, góry, pustynia? Jest renoma, „Wall Street Journal” mówi, że w pytę, recenzent prawie się zesrał, czyli mamy tu jakieś high artistic quality literatury przygodowej: prócz dialogów będą rozkminki. Akurat przyłapałem ich, cały tajny oddział, na wspinaczce. Jest dramatycznie, bo akurat jednemu spadły buty, sypie śnieg, a wicher dmie jak sam Jancio Wodnik w dudy. Pięć stron dalej wciąż się wspinają? Czyżby zeszli po buty? A gdzie tam. Okazało się, że jeden, ten wrażliwiec – gołowąs, w połowie góry przeżył załamanie, a przed oczami stanęły mu wszystkie traumy z dzieciństwa. Ojciec, matka, brat troglodyta i kundel sąsiadów dymający zuchwale małą suczkę cocker-spaniel, którą dostał trzy gwiazdki temu od świętej pamięci babci Klementyny, tej co to zawsze robiła mu płucka na kwaśno z ryżem na sypko i sezonową surówką, gdy po lekcjach przychodził taki smutny do domu. Ale wszystko skończy się dobrze. Złamaną w dwóch miejscach nogę jakoś posklejają, w poruczniku odnajdzie ojcowską empatię, a na przedostatniej stronie wreszcie zarucha najpiękniejszą z branek – to właśnie ją uwalniali przez 234 strony! – by na naszych oczach przejść metamorfozę z chłopca w mężczyznę.

Nie, dziękuję, idę dalej. Wyciągam smutnego detektywa po czterdziestce. Gość chodzi we mgle, od zawsze. Patrzę na ponurą, granatową okładkę – tak, chyba wiem, jak to się skończy. Strona dziewiąta. Dzwonią po typa, a on jest zalany w cztery dupy, bo zalał się w drugiej części cyklu (trzymam piątą!), gdy mu stara uciekła o dwie przecznice dalej z jakimś prokuratorem wypsikanym pod pachami najnowszym smrodkiem od Armaniego, ponieważ podczas ich ostatniej kłótni, kiedy to cedząc słowy: „Ty... ty nigdy mnie nie rozumiałeś... Zawsze jesteś taki nieobecny, obcy...”, nie okazał się na tyle przenikliwie sprytnym by złapać ją w talii, rzucić łapczywie na stół i rzetelnie wydymać, co zawsze tak uspokaja kobiece nerwy napięte jak postronki, ino na odlew strzelił jej w papę. Zatem dzwonią, a on jest zalany. Było morderstwo, stary! W podkoszulku, przepierdzianych gaciach i jednej dziurawej na pięcie skarpetce zwleka się z wyra i idzie do lodówki, a tam tylko pół śliskiej kiełbasy, samotna pieczarka w zalewie octowej i resztki spleśniałej musztardy na dnie słoiczka. Tak, zjem coś na mieście, myśli. Detektywi zawsze jedzą na mieście.

Po drugiej stronie regału trafiam na kolejną melancholijną okładkę. Szósta część cyklu. Patrzę, a zdziwienie poszerza źrenice. Inny autor, ale jakby to samo, bo znów chodzą we mgle. Okładka: zgniła zieleń, zalesiona góra, jakiś krzyż, a może i nie. Autorka szuka, kombinuje, może dlatego, że to kobieta, a wiadomo jak to z babami – inny pułap, inna wrażliwość. Na stronie dwudziestej ósmej okazuje się, że jest głęboko maskowanym intelektualistą, rzec można post-post-post epikurejczykiem szytym na miarę XXI wieku. Stoi w jątrzącej spokój sumienia opozycji do samego siebie, a uściślając wnętrza samego siebie, bo walenie osadzonych po mordzie burzy chwiejną harmonię chwilowych stanów plateau, które odnalazł w sobie za pomocą długiej, metodycznej i bolesnej terapii - dała mu wszystko, a zabrała jedynie poczucie humoru. Przerobił to z panią psycholog w poprzednim tomie. Była fajna, ruda, ale nie chciała się dymać.

Powoli tracę nadzieję, ale szperam dalej, plamy pod pachami co raz większe, a w dupie Niagara. Jakaś pani mecenas na sto pięćdziesiątej pierwszej stronie nowego cyklu, powieść roku, itede, itepe, Grisham w spódnicy, jak mówią z okładki, wyznaje po kilku drinkach koleżance, że jest lesbijką i nie, wcale nie chce – o mój boże! - jej wylizać, ale tak miło jest się do kogoś przytulić. Potem idą rozprażonymi uliczkami Madrytu, krok chwiejny, a słońce dogasa za horyzontem. Moja córka też jest lesbijką, czy to po mnie, to geny? – zdaje się rozpaczliwie rzucać w przestrzeń miasta i noc, i w powoli pogrążające się w uśpieniu domostwa.

Wreszcie dramatyczny skok o pięć regałów w prawo, na drugą stronę bibliotecznej alejki. „Przegląd wybranych technik garncarskich starożytnej Mezopotamii”. Autor, jakiś nikt po uniwerku. Doktor albo i nie. Sporo zdjęć w HaDe, wydanie albumowe. To jest to! Biorę w ciemno, jak ofertę last minute: „Pójdziesz do raju złamasie” rzuconą omyłkowo przez Świętego Piotra na bad tripie, co chciał po złości dogryźć Staremu i wściubił nosa między wódkę, a zakąskę.

Wychodzę. Z szacunkiem i uznaniem spoglądam na bibliotekarki wertujące „Panią Domu”, albowiem już wieki temu zorientowały się, że nie ma, po prostu nie ma rozrywkowych książek dla ludzi po trzydziestce.