Rano.
Jest zdenerwowany
codziennym wstawaniem o brzasku i korkami, w których tkwi jadąc taksówką do
pracy. Wie, że czeka go ciężki dzień, zaś jego aktówka marki
"Samsonite" skrzypi od nadmiaru spraw ważnych. Wie też o trwających
ponad pół roku rozpaczliwych próbach maskowania przed żoną kłopotów ze wzwodem.
Nienawidzi jej.
Jest
zdenerwowana, gdyż poświęciła karierę dobrze zapowiadającej się prawniczki. Dla
niego, bo tak go kochała. Dla dzieci, bo tak ich pragnęli. Stłamszona przez
rzeczywistość, odepchnięta przez męża zaczyna korzystać z pomocy
psychoterapeuty. Bo czuje się źle, bo akcydentalne zbliżenie sprawiają jej ból.
Nienawidzi go.
Wieczorem.
No i
siedzi se facet w tej jaskini, załóżmy, że jest nią fotel, odpoczywa i
medytuje, trawi boleści, a tam na zewnątrz, przy włazie do niej, do tej groty,
stoi baba i krzyczy "Nie mam się w co ubrać...!", i może to, że
krzyczy nie jest nawet najgorsze, może najgorsze jest to, że on już sobie
wyobraża jej wyraz twarzy, na którym igrają przeróżne grymasy, nawet nie tyle
igrają, co rozłażą się po niej zupełnie swobodnie, bez koordynacji jakby, bez
planu, czy jakiejkolwiek logiki.
I co
on, poczciwina życiem umęczony, może, powinien, czy raczej musi, bo przy
kobiecie rzadko się może, raczej się musi, zrobić, gdy jakiekolwiek działania
skazane są właściwie może nie tyle na porażkę, bo życia przy kobiecie żadną
miarą tak określić nie możemy, bo to raczej wyzwanie, może nawet survival; więc
co on ma, musi lub powinien zrobić, pytam?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz