Opanowałem
ową czynność przyziemną do perfekcji, szlifując latami, szlifując w pocie czoła,
szlifując hemoroidy, szlifując lubieżnie.
Lewa
ręka spoczywa na lewym kolanie, a prawa poleruje w pełnym pasji zapamiętaniu.
Gałki oczne w chwilowym paraliżu przykleiły się do ściany. A prawa wciąż
poleruje. Strumień świadomości wije się w bolesnych konwulsjach, jak ów wąż
przeklęty, ów gad oślizły, któren raz do roku, w rytuale karą będącym przez Pana
Starego nałożoną, pełznie w ziemi, żre piach i czeka dopełnienia klątwy, czeka
w trwodze na piętę, która kiedyś zmiażdży mu łeb plugawy, a prądy i wiry w nim
rozmaite, kłębią się przybierając konfiguracje przedziwne, niespójne, ładu i
porządku pozbawione, niby elektrostatyczny szum niewypowiedzianych pragnień,
niewypłakanych traum, dni nieprzeżytych. W obrębie myśli przeżywam sam siebie,
to uśmiercony, to zmartwychwstały, dokonuję nieustannego samogwałtu na wrażliwości
tkwiącej w stanie postępującej atrofii. I wreszcie jest. On, moja obsesja.
Stary Pan, a broda do pasa, i przemówił do Kaina, a słowa te o grzechu były,
coś o tym, że - ma, może, lub musi - nad grzechem panować. Podobno w mowie
swojej tajemnego słowa „timszel” użył, podobno to dobre słowo, podobno niesie
ze sobą nadzieję pozbawiając człowieka przypisywanego życiu determinizmu, a
zostawiając możliwość wyboru. Prawa już nie poleruje. Wybroczyłem się krwawym
stygmatem.
Zarzucono
mi kiedyś, że fascynuję się brzydotą. To nieprawda, fascynuję się życiem, a
życie to smród gnijącego, umęczonego ciała i umysłu, i może ten smród byłby
łatwiejszy do strawienia, gdyby człowiek posiadał sierść, ogon i potrafił
miauczeć. Albo szczekać.
Nie,
nie tak. Miało być inaczej. Timszel / możesz. Dziś wybieram nie smród, lecz
zapach, spróbuję by dziś mi życie pachniało.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz