Trochę wiary

- ...w twojej głowie, rozumiesz?

- Nie, nic a nic, zagotowałem się.

- Jeszcze raz, po chłopsku, ale pamiętaj, że on nie był żadnym tam intelektualistą ze spuchniętą głową, lecz prostym człekiem z gminu, któren po prostu obserwując rozpustę naokoło - jak te jego tuziemce z okolicy bliższej czy tam dalszej czczą Baala, Molocha, Astarte czy jakiegoś tam innego bożka, jak, bo i te wieści do niego docierały, ktoś tam w Aegypti antiquae, dajmy na to jakiś kozioł rozpustny, symbol Czegoś, wali w kakao dziewicę ku chwale "Tego, Czego Jest Symbolem" - wreszcie doszedł do wniosku, że nie do końca mu to odpowiada, i że sobie, bo mąż był z niego nad wyraz wrażliwy, wymyśli boga będącego ponad Słońcem w nieustannym ruchu ze wschodu na zachód, ponad Księżycem, antagonistą tegoż Słońca itede, itepe. No to wymyślił, wyłuskał Pana z niczego, i nazwał go Yhwh, ha-Elohim, El-Elyon, czy jakoś tam, i On objawił się i wybrzmiał w nim, zaś on w Nim. I ta choroba się rozpleniła początkowo na te dziesięć kilometrów w linii prostej ale łukiem wokół zagrody z cuchnącymi mastką capami, a i wtedy już gadali, że na cały świat, i może nawet szczypta prawdy w tym była, bo onegdaj cały świat to było tam, gdzie okiem sięgnąć, choć oko wykol, a pamiętaj, wzrok psuł im się tedy szybko.

- Hola, hola, mówisz o ojcu Izaaka, zrodzonym w Ur Chaldejczyku, synu...

- Tak, ale to, gdzie się urodził jest bez znaczenia, mógł był się urodzić gdziekolwiek, mógł z koziej dupy wyskoczyć, bo to był przypadek, tylko przypadek, zaś ta niezwerbalizowana a irracjonalna już w chwili tworzenia idea, której był rozwinięciem, powstała wieki wcześniej, w jaskini, a jej twórca...

- Abraham?

- Nie, creatura, pół zwoju i dwa neurony, jeden odpowiedzialny za zapychanie papy pieczystym, i wydłubywanie spomiędzy tych jeszcze dwóch tkwiących w jego paszczęce, a niechybnie dziurawych już zębów, niestrawnych resztek...

- Abrahama?

- Mamuta, idioto! Drugi zaś za zginanie dzikusek, tych owłosionych obficie, a złośliwych wielce narośli wokół vulva femina, w pół i walenie ich...

- W kakao?

- Litości! Po głowie głupcze, po głowie. Zatem on, jaskiniowy arcyfilut, ciutke bardziej intelektualnie rozwinięty od innych troglodytów, lubił sobie kombinować troszkę na boku, może odsapnąć przy maczudze, strumieniu, albo skale, a obserwował przy okazji ten nieprzyjazny świat naokoło. No i sobie wykombinował.

- Boga, tetragrammatona?

- Nie, na razie tylko ideę, bo natenczas, gdy mu idea rozbłysła nie bardziej potrzebował wykrzyknąć „Bingo!”, niż wycharczeć „Arrrhhghh!”, iżby uczcić objawienie, bo ani tego, ani tego jeszcze wtedy nie umiał. Ledwie myśleć potrafił.

- Po co to?

- To prawzór, ichnie E = mc²

- Czyli praojciec wraz z wydłubaną z jego boku pramatką, czyli Noe, Sodoma, to...

- Tak, wzmocnienia post factum.

- A akeda? A on, ten anioł, który w momencie...

- ...apoteozy abrahamowego poświęcenia na spieczonym niby wiór, przesuszonym szczycie Moria, łapie go za rękę wytrąca z niej nóż, w miejsce Izaaka, podkłada sprytnie barana, a następnie nie tyle klepie starego porozumiewawczo po plecach, co sprzedaje mu w karczycho soczystą blachę, może nawet mrugając przy tym filuternie, i odzywa się niebiańskimi usty, a tymi oto słowy: „Trochę wiary, kurwa!” ?

- Uff... warzysz mnie. Tak, ten.

- To samo, wzmocnienie post factum.

- A ty?

- Ja to On.

- Czyli jesteś?

- Tak, w twojej głowie. Trochę wiary...

- ...kurwa!