Muzyk: portret artysty z czasów miałkości

Przez większą część życia nie był kimś, kim warto być bardziej, niż nie być tym, kim jest się teraz, a i już wtedy pewne jego działania stanowiły zapowiedź, wręcz wielce prawdopodobną prognozę przyszłego sukcesu – co możliwe, ale też spektakularną nonszalancję i bezpruderyjną pewność siebie – co udowodnione, bowiem jeszcze jako Adalbert Hamilton Tortoise III Jr – i tak wszyscy wołali na niego Johnny – okazał się nie w ciemię bity, gdyż zrazu, gdy przyłapali go in flagranti jak ruchał w dupę pedała, zapierał się – że co?; że przecież właśnie wali konia. To było wtedy.

Potem, po latach, w pewien jesienny dzień, jak można z dużą pewnością założyć – raczej dżdżysty, szacowne grono krytyków New Musical Express odziane jak przystało, w wyglansowane, że mucha nie siada, półbuciki od stylisty, co smaruje wargi capim mleczkiem, stwierdziło podczas podsumowującego ostatnie dziesięciolecie rankingu topów, że tak, i że co do niego to się mylili.

Wszystko zaczęło się raczej niewinnie w mokrym Leeds albo Sheffield, czy gdzie bądź indziej w połowie drogi między starym Yorkshire a trochę młodszą Szkocją w jednym z tych – tak tych! - miejsc przestających nasiąkać deszczem tylko przez przypadek. Być może ów cichy, płynący z wnętrza Id skrytego w skorupce Ego, szept „Destyluj... destyluj...” stale narastał rozwibrowaną amplitudą już od urodzenia, ale wybrzmiał apoteozą samotności w momencie, gdy sadząc poranny stolec usłyszał jak za niedomykającymi się drzwiami z dykty ona powiedziała, że „nie”, a on odpowiedział, że „tak, że rączy to i po błocie pójdzie”, ona znów powiedziała, że „nie”, a potem był już tylko głośny płacz. Być może zbiegło się to z chwilą, gdy przypadkiem błądząc wzrokiem po obłażącej lamperii zauważył pod toaletką spowite kłębami kurzu, przerdzewiałe już nieco nożyczki, którymi od czasu do czasu, ale od dawna już nie, podstrzygała kręcone włosy, potem resztkę goliła, by w końcu mu dać, co kiedyś bywało pięknym upamiętnieniem lekkiego pęknięcia, kilku kropel krwi i garści łez lśniących jak diamenty. Zaszlochał, zaś wzorzec smutku i kształt rozpaczy trwałym konturem wyrył się w nim jak niezamazywalne nigdy piętno, które z czasem wydestylował z kakofonii dźwięków w, początkowo kanonadę siermiężnych riffów, później garść ni to polemik, ni plagiatów, a wreszcie ubrał w magnum opus, zaaranżowane z przepychem na orkiestrę dętą i klawikord wymownie milczące przez bitą godzinę udręki otwartych czakramów parujących bólem. Gawiedź nie zrozumiała, krytycy docenili, ale nim wypełniła sie przestrzeń dziesięciu lat twórczego przysiadania fałdów w pocie czoła, owa dekada potraktowana przez nas w ostatnim zdaniu tyleż lakonicznie, co nieuczciwie, po prostu sięgnął po gitarę i założył zespół, właściwie projekt o nazwie jakiejś tam poprzedzonej dobitnym przedrostkiem „the”. Grał w nim sam - nie słyszał go nikt.

Początki był trudne, ale Johnny dzięki wrodzonej charyzmie podprawionej obficie melancholią maślanego wejrzenia oczu zawsze tak błyszczących i hardości nieugiętego trwania w biznesowej zasadzie zaabsorbowanej od ojca pijaka – pana „Lubię po błocie, stara!” – a mówiącej „Dobry marketing to pół sukcesu”, szybko zyskał lokalny rozgłos, masę splendoru i kilka tuzinów dziewcząt złaknionych dwustronnych i częstych transakcji barterowych, które śmiało możemy określić następująco – szczypta wzruszeń za dojenie, chociaż wolałby w kakao. Wenę czerpał z życia raczej swego jedynego, z onych chwil tkanych bólem przeważnie tępym, a tak celnie obnażonym przez terapeutkę za pomocą niby niewinnego pytania „Co ciebie najbardziej wzrusza Johnny?”, na które bez zastanowienia odpowiedział „Najbardziej mnie wzrusza gdy płaczę”. Postawioną trafnie diagnozę – nabyty werteryzm i syndrom Piotrusia Pana - przekuwał nieustannie i śmiało na sukces jedynie intelektualny, plątaniną słów o dźwiękach, które już, już, jak zapewniał, są właśnie w końcowej fazie destylacji z nieokiełznanej furii w skromną nutkę eolskiej harfy brzmiącą podobnież jak słowicze trele, ale na wszelkie prośby złaknionych ptasiego mleczka wielbicielek, o próbkę, sample, czy chociaż demo w najniższym bitrejcie, tego, nad czym właśnie przysiada, chwytał za gitarę i serwował chropowatą wersję zgranych milion razy przy ognisku i kiełbasie „Schodów do nieba.” Pomagało mu to rzecz jasna zamaczać często, ale zawsze od zakrystii, i w ciepłych bamboszach, przed telewizorem oczekiwać na splendor, który był tuż za rogiem robotniczej dzielnicy tej dziury w połowie drogi między Szkocją, a Yorkshire.

Z wrodzoną miękkością gestów podczas erudycyjnych wieczorów spędzanych, z chłonną sztuki i zadętą artystowsko młodzieżą, w modnym i przytulnym „Garageu Incrp.”, próbował eklektycznymi słowy łączyć wszystko ze wszystkim, dokonując syntezy wielowarstwowej struktury rocka począwszy od Chucka Berry i Jerry Lee Lewisa, poprzez późnych Stonesów, wczesnych Zeppelinów przepuszczonych przez antydźwięki, prawie drony, wieńczącego drugi longplay The Velvet Underground „Sister Ray”, w kierunku samplowanego rapu Beastie Boys będącego finalnie jedynie dwudźwiękiem zarówno post jak i protorockowym, raczej poza, a jednak w mainstreamie próbującym osiąść z łagodnym plaśnięciem sera Brie na świeżym croissancie oprószonym z wierzchu solą. To się nie udało, ale upragniony sukces wkroczył w oczekujące go życie przez owe niedomknięte drzwi z dykty w najmniej spodziewanym momencie, zastając artystę, niby ta prawena, znów na klopie, ale nie podczas jednej z dziennych faz cyklicznego zrzucania balastu, a podczas lubieżnych czynności dokonywanych za pomocą maminego mleczka do demakijażu marki Max Factor, które rozsmarowywał na dłoniach; a był on, sukces, wieszczony zawadiackim smsem o treści: „Tak, będziesz na tym bestoffie...”. No i był. Nie jako gwiazda na razie, a jako krytyk, orator opatrujący całość słowem wstępu omyłkowo - bo było to amatorskie nagranie sprokurowane przez osiedlowy dom kultury – umieszczonym nie jako pierwszy, lecz ostatni track na tłoczonym w NeoBurningRom cidi dedykowany ze względu na zawartość raczej nikomu, no ewentualnie głuchym.

Sukces rozleniwił Johnny’ego na parę długich miesięcy spędzonych głównie na odcinaniu kuponów od sławy. Wciąż bywał w „Garageu Incrp.”, choć spowijał go jakby cichy woal smutku, może zadumy przerywanej jedynie potakującym ruchem głowy, którym potwierdzał, że tak, można mu postawić drinka. Pił dużo i na umór, a pewien wiarygodny młodzian bezwąsy, co zwykł był mawiać „Jasne, że go znam. Trochę, a właściwie to ze słyszenia...”, rozpuszczał co i rusz wieści, że Adalbert Hamilton intensywnie i jakby w amoku pracuje, nieustannie coś notując w bordowym kajeciku o sztywnej okładce, rozpisując strukturę riffu riffów, überriffu, tak intensywnie i bardzo, że cała para dwudziestoośmioletnich mięśni osiada w sukcesywnie nawarstwiających się odciskach, pono żółtych i ohydnych, jego dotąd tak miękkiej dłoni, bowiem za długo i zbyt namiętnie męczy nie tyle gryf wysłużonego Stratocastera, na którym podobno ostał się jeszcze jeden nieśmiały odcisk serdecznego palca lewej ręki Claptona, co żółty jednorazowy długopis marki BiC.

W połowie marca Johnny wszedł do studia nagraniowego raz, ale z impetem, komponując, aranżując i wreszcie nagrywając swoje zarazem jedyne działo, jak i magnum opus, zaaranżowaną z przepychem na strażacką orkiestrę dętą i klawikord, bitą godzinę ciszy tak wymownej.