Byt nieuzasadniony - wersja poprawiona

Dzień był słoneczny. Dzień w jaki warto umrzeć. Wytrząsnął z powiek resztki snu próbując nadać nocnym marom racjonalną strukturę jawy, logicznie jednolitą całość, która jednak bez charakterystycznego dla snu, surrealistycznego spoiwa anturażu objęć Morfeusza, niby ta zmurszała skamielina, przedwieczna a rozsypana w kontakcie z powietrzem, przeciekała mu przez rozczapierzone palce rozumu.

We śnie M2 w budynku z prefabrykatów. Zagłębiał się w pomieszczenia pachnące późnym socrealizmem, bo i kaflowy piec w kuchni, z którego co bardziej śmiałe węgielki wyskoczyły na sraczkowate linoleum nadpalając je to tu, to tam, i łazienka z niedomykającymi się drzwiami i obłażącą lamperią, tam były. Gdzieś w kątach, pod meblami i w innych zaułkach czaiły się kłęby kurzu, zwinięte w kule, jak wata cukrowa, a wszędzie czyhał lęk zupełnie irracjonalny, a może tylko ten atawistyczny i suchy prakościec zwierzęcego bólu, strachu przed śmiercią, który wyewoluował z jednokomórkowego mikroba w sieć karmiących się nim, bólem i strachem, a zbitych w półkule neuronów zbuntowanych już ostatecznie przeciw trwaniu, a smakowany, nieustannie pod postacią cierpkiej krwi na ustach umęczonego człowieka, który i żalu, i miłości skosztował do syta, też gniewu, nawet skrajnej wściekłości, a w żadnej z owych, nawet malowanych jedynie w czerni i bieli, a tak wyrazistych emocji archetypicznych nie odnalazł spełnienia, mogącego jeszcze poruszyć w nim chęć przedłużenia bytu stłamszonego odwieczną egzystencją w zamknięciu ciemnej piwnicy uczuć, którym nie wolno było nigdy ujrzeć światła dziennego.

Dzień piękny. Dzień w jaki warto umrzeć. Pierdnął intensywnie, z donośnym pogłosem. Wydłubując brud z pępka rozmyślał o sprawach rozmaitych. Prawdopodobnie będzie ostatnim o tym nazwisku. Ostatnia popłuczyna rodu poczętego, krew z krwi, ale nie światłość ze światłości, tam, lat temu dwieście albo i trzysta, on, rozrzedzony odprysk płynu ustrojowego sprzed wieków, kiedy to jakiś kmieć z ilomaś tam „pra” z przodu, a jednym „dziad” z tyłu, oderwany od pługa atakiem buzującej w trzewiach tasiemczycy, biegnie szybkim truchcikiem zrogowaciałych mocno podeszw brudnych stóp tam, za stodołę, a wypróżniając się z plugawości ciała widzi w blasku poranka przezierającego przez nitki lekkiej, rozsnutej już prawie zupełnie mgły jak ona - ileś tam „pra” z przodu, a jedno „babka” z tyłu - ciągnie za dzyndzel, co budzi w nim pożądanie, którym szarpany może podtarł się chybcikiem liściem rosnącego na wyciągnięcie ręki rabarbaru i napełnij ją, dojarkę chichoczącą nieśmiało przy nabrzmiałym mlekiem wymieniu, a oderwaną natenczas i gwałtownie od roboty przez niego, prakmiecia, ku uciesze obojga, a powinności siejby podtrzymującej życie.

To powtórzyło się jeszcze parę razy w konfiguracjach rozmaitych, to tłem się różniących, to czymś tam jeszcze innym, ino płyn zawsze ten sam, tylko za każdym razem bardziej rozrzedzony w kolejne byty marne i stłamszone. Ojciec miał być sprytny i inteligentny, a był tylko bystry i chamski, a w chamstwie swym bezlitosny. Zapewne też uczuciowy ową neurotyczną uczuciowością skierowaną do wewnątrz, a objawiającą się czasem jakimś nabrzmiałym melancholią grymasem, piętnującym twarz pod wpływem filmu, obrazu, muzyki, czy czegokolwiek zawierającego żywy pierwiastek ludzki, nie na tyle jeszcze znany, by warto nim gardzić. To co znane, pozbawione woalu słodkiej tajemnicy, łamał skutecznie i z wprawą, a w pogardzie i strachu bezcześcił melancholią obrosłą nagłym - niby nieoczekiwany powiew sztormu - szałem agresji, nim ktokolwiek - syn, czy też miękka, schowana w psychozie matka - gestem czy słowem przypomną ciężką rękę rodziciela, a może krzyk rozdzierający ciche zakamarki dzieciństwa i podwórka pełnego kolegów, którzy ranili tak sugestywnym „Salceson, salceson, tłusty salceson!”. Po dziadku cios miał szybki i mocny, a słowo bystre niezwykle, ciął nim jak brzytwą. Może tylko bezmyślnie, a może nawet wbrew sobie.

Wreszcie on, bezrobotny nikt rozrzedzony zupełnie, a nieuzasadniony tym bardziej. Byt, który może nie powinien się zdarzyć, bo może jego przeznaczeniem był zużyty podczas wiejskiej zabawy kondon, żółty i rozciągnięty, a potem rzucony gdzieś do rynsztoka za remizą, porwany przez wygłodniałe kury tego sąsiada, lumpa zza miedzy i łacha, któren widząc jak one, kury, trząchają nim, kondonem, na prawo i lewo, w te i we wte, wypluł jeno spod tego wąsa moczonego we właśnie ugotowanym, a dopiero co postawionym przez pulchną żonkę na stole  krupniku, tylko trzy słowa, z których do wypowiedzenia głośno w pobliżu parafii Najświętszej Marii Panny Niepokalanego Poczęcia nadawały się tylko dwa, a brzmiały one „...jego mać!”.

Może też – skoro nie skończył w kondonie, albo wiaderku ze skrobanką - tylko brak bożka prastarego, mamony, umożliwiającej zamknięcie ostatniej stronicy z godnością, utrzymuje jeszcze jego nikczemny żywot w fazie trwania, bo gdy zdobędzie forsę, odejdzie, a nim to zrobi, zamówi profesjonalną ekipę wyposażoną we wszystko prócz chęci i kompetencji, i ona, ekipa pełna chłopa prostego (takiego co to jak jeden mąż, każdy i wszyscy, trzyma peta w ustach, a on, pet, swoim istnieniem przeczy nie tylko sile grawitacji – bo nawet nie usta go trzymają, nie ślina nawet, a jakieś przyciąganie atomów widoczne tylko w laboratorium, a i to pod mocnym mikroskopem – ale i wszelkim prawom Newtona, Einsteina, a nawet teoriom nienarodzonych jeszcze fizyków, którzy dopiero kiedyś, w nocnej euforii tworzenia zapiszą na skrawkach taniego papieru z recyklingu swoje wiekopomne teorie nie-do-podważenia) przeprowadzi najsampierw albo przód deratyzację, deinsektyzację, czy jakiekolwiek inne "de" przygotowujące tę jego norę do zasypania toną wapna, a najlepiej napalmu, który zetrze jakikolwiek ślad jego marnego bytu z powierzchni ziemi, a potem na Publicznym Prywatnym Cmentarzu wykopie mu grób, ale z kijem zamiast krzyża, i z tabliczką na nim, tym kiju, głoszącą ni mniej, ni więcej, tylko: tu leży ten, co żył od wtedy do wtedy. I może na skraju tabliczki, zamiast „Pokój jego duszy...” widniało będzie nieśmiałe „Homo sapiens”, które kiedyś jakiś z jego kolegów - śmietnikowych lumpów, ręką nienawykłą do trzymania ołówka, długopisu, czy nawet widelca, bo nienawykłą do trzymania czegokolwiek innego niż butelka, pismem niewprawnym a właściwie bazgrołem przy odrobinie dobrej woli mogącym w oczach obserwatora uchodzić za coś w rodzaju słowa - trochę poprawi, w miejsce zamazanego „SAPIENS” wstawiając drżące, bolesne „SACER”.

Dzień był słoneczny. Dzień w jaki warto umrzeć. „Pieprzyć kasę!” – pomyślał wydłubując z nosa kozę, a palec wycierając o ścianę. Potem już tylko wstał, poszedł do łazienki, umościł się w wannie z gorącą wodą i żyletką otworzył sobie żyły.

Psychoterapia

Chorowała od zawsze, ona, istota wiecznie drążąca, odsłaniająca kolejne karty – od wtedy, do wstecz – tego dziewięciomiesięcznego kalendarza fazy prenatalnej swego nikczemnego trwania w poszukiwaniu traumy niezidentyfikowanej, a jak uparcie wierzyła dla przeszłych, teraźniejszych jak również przyszłych faz życia, swego tego jedynego, i na wieki wieków, kluczowej. Nawet podczas rozprasowywania kartonów po mleku, snując przy tym wizję zbawiania ciemiężonej postępującą industrializacją, też intelektualną i emocjonalną atrofią człowieka, ziemi, czuła stale towarzyszący jej lęk przed nieznanym doświadczeniem, które zdeterminowało jej byt, a które każdej nocy nawiedzało ją w powracających pod wpływem obsesji koszmarach. Spędzane głównie w domowych pieleszach życie przerywane było jedynie akcydentalnymi erupcjami szaleńczej wiary w siebie, kiedy to po niewinnym preludium pod postacią mizdrzenia się topless do lustra osiągała apoteozę samoakceptacji wybrzmiewającą w pełnych euforii, a bywało, że i skandalizująco bluźnierczych okrzykach „Jesteś do zerżnięcia, suko!”; po czym wychodziła do ludzi, co i tak zawsze kończyło się porażką, bo oni tak jakoś na nią patrzyli, tak krzywo. Zapętlona w cyklach ruminacji, odseparowana od siebie i świata, jeszcze w trzydziestym trzecim roku życia sądziła, że nawet żołądź jest owłosiony. Ten stan trwał lata, w końcu utyła.

„Boże, co za zapuszczone dziewczę...” – pomyślała Pani Doktór, gdy zobaczyła nową pacjentkę.

Po standardowym wstępie, ustaleniu personaliów, może wypełnieniu jakiegoś druczka, a może nie, rozwiązaniu kilku nic nie wnoszących testów, oglądaniu jakichś plam i tak dalej, chora spróbowała ustalić źródło swoich problemów:

- Próbowałam już psychodynamicznej, behawioralno-poznawczej, systemowej, ale ciągle nie mogę doświadczyć pełni siebie celem poszerzenia do optymalnych rozmiarów, obwarowanych tylko przypisaną mi w genach zdolnością absorpcyjną mojego bezczasowego „ja”, samoświadomości jednostkowego, wyodrębnionego istnienia. Sprzężenia zwrotne drgające swobodnie pomiędzy Id a Ego powodują, że tracę kontakt z wyższą świadomością, co powoduje, że nasuwają mi się kolejne, wciąż pozbawione klucza, wizje zgrzytów w podsystemach, do których należę, i to nie tylko dlatego, że nie mogę wejść do tego, co przede mną zamknięte, nie bardziej niż wyjść z tego, co przede mną otwarte, ale i dlatego, że nie mogę już pragnąć bardziej niż chcę, a nie chcę bardziej niż mogę brnąć ślepo po tej kamienistej, ciernistej drodze ku samoświadomości w szczególe, a świadomości ludzkiego bytu w ogóle, dochodząc przy tym z pewnością i nieuniknienie do wniosku, że wszelkie działania są zbędne, niszczące, wybory pozorne, bo i tak niosą ze sobą jedynie cierpienie związane z niewiadomą co do kształtującej mnie, a traumatycznej empirii z fazy prenatalnej. Myśli pani, że to ma sens? – prawie wyszlochała ostatnie zdanie.

- Myślę, że tak. – skłamała, myśląc, że nie, a starała przy tym otrząsnąć się już zupełnie ze słodkiego letargu pełnego i włoskich kalafiorów po dwa dziewięćdziesiąt dziewięć w promocji, i pachnących słońcem, różowych malinówek, i oliwy z ryżem na niej skwierczącym, a oprószonym lekko kurkumą, osypanym pachnącymi listkami bazylii, które on zerwał dla...

- ...damy radę, prawda? – pacjentka wbiła się w kluczowy fragment resztki podskórnych rozważań psycholożki akcentując pytanie otarciem jednorazową chusteczką perlącej się w kąciku oka łzy, a cofając przy tym, jakby chciała je wtopić w piersi, swoje liczne brody, i pierwszą, i drugą, też trzecią, która również mogła uchodzić za wole.

- Może jedynie...

- Ma pani rację, może jedynie w umysłowo upośledzonych, niezdolnych do zamykania swojego „ja” w cyklach wyświechtanych póz, są jeszcze jakieś resztki prawdy wynikające z braku pretensji do bycia kimś więcej, niż pohukująca, zarośnięta małpa? – roztargniona gubiła się w myślach skacząc swobodnie pomiędzy strumieniami trosk splątanymi w jej głowie.

- Chciałabyś być niepełnosprawna umysłowo?

- Nie, ale może brak kończyny, nogi, najlepiej obu nóg, nadałby mojej marnej egzystencji wciąż zgłaszającej pretensje do bycia jeśli nawet nie kimś, to chociaż czymś, czymś więcej niż tłuste zero, jakieś realne, odarte z przerostu ambicji ramy?

- Może... – zastanawiała się, przemykała też dyskretnym spojrzeniem po butach pacjentki, zauważając: „Boże, może sobie pozwolić na kaprys łażenia w zdezelowanych tenisówkach, bo i tak wszyscy wiedzą, że w domu ma i adidasy, i najki.” – ...może opowiem ci o pewnym człowieku. Gdy go poznałam, karłem był już zupełnie zdezelowanym. Wszędzie są tacy ludzie, niedostosowani menele, których przeznaczeniem jest pełznąć przez życie bez celu, wysysać ból ze szpiku własnych kości aż do końca, aż świadomość zgaśnie. Rodzą się słabi, a życie trzaska ich po pysku, i zmiękcza jeszcze bardziej. Niektórzy z nich, w tej swojej wszechogarniającej brzydocie ciała, w tej biedzie, w braku perspektyw i obycia, mają jedną przerażającą wadę, inteligencję, a może wrażliwość, które – choć sukcesywnie obumierające – bywa, że budzą się do życia pod wpływem chwili, kiedy to oni, menele, gdzieś pomiędzy tym jednym a drugim pociągnięciem parchatymi usty łyka z brudnej flaszki, obserwują może słońce gasnące w szybach ciepłych domostw, co objawia im jakiś przedziwnie ulotny sens istnienia, życia, a może kruchą wizję szczęścia. Wtedy próbują znaleźć odpowiedź na prastare pytanie: „Co by było gdyby?”

- Ale co to ma do rzeczy? Ja cierpię, rozumie pani, mam nierozwiązane sytuacje z fazy... z różnych faz, ale głównie z tej fazy, i... i też zadaję sobie różne pytania, o miłość, o bankructwo wszelkich idei, o konające wieloryby, i o to, że może Pan Jezus przeganiając kupczyków ze świątyni osiągnął sukces tylko krótkotrwały, ponieważ dzisiaj, po dwu tysiącach lat, to nie Bóg jest istotą, a pieniądz jest Bogiem, co powoduje, że pierwiastek ludzki wtapiany niegdyś w ziemski krajobraz traci swój sens, bo...

- Dręczy mnie jedno pytanie, naprawdę mnie dręczy.

- Może odnośnie tej fazy prenatalnej?

- Nie, nie... zastanawiam się tylko, jak ci to powiedzieć.

- Myśli pani, że też jestem zdezelowaną karlicą? - westchnęła.

- Nie, myślę, że jesteś gruba i zapuszczona. Zastanawiam się co by było, gdybyś schudła, znalazła sobie chłopa, mnie przestała zadręczać sobą, a siebie pierdołami.

Dzieje stworzenia, a może stwarzania.

Miejsce akcji: prywatny gabinet psychiatryczny na Manhattanie. Gawędzą, czasem namiętnie, a czasem nie.

Czas akcji: dzień nad wyraz ciepły, jesienny, ostatnie podrygi babiego lata, słońce wisi nad miastem niby wielkie, nabrzmiałe clitoris ulegające w walce z siłami ciążenia.

Bohaterowie:

Pacjent: Odwieczny stulejarz, krypto gej, kręcił wały z kołdry pół wieku przed tym, nim stało się to modne. Molestując w zapamiętaniu cążkami krwawiące, obgryzione paznokcie, nieświadomie to otwierał, to znów zamykał usta, jak karp wigilijny oczekujący w wannie na śmierć. Taki tik. Zaś chadzając po domu, na golasa, w samych japonkach, miał zwyczaj szczególnego, charakteryzującego się pewną namiętnością, zdeptywania podeszwy klapka, aż do obnażenia dużego palucha, i szorowani nim, paluchem, po... No, nieważne, ale to też taki tik.

Lekarka:  Stara panna z kwitnącą na twarzy, jakąś nieznoszącą sprzeciwu stanowczością i brakiem empatii dla poczynań i trosk bliźniego, owym trafiającym się nie tak znów rzadko szczególnym połączeniem katolickiego neofityzmu z jakimś latami wytrawianym dziewictwem. Wszelka cielesność budziła w niej lęk, co było nie do końca zrozumiałym kontrapunktem dla, czy aby na pewno pochłanianych z lubością ogórków szklarniowych kupowanych w warzywniaku za winklem?

- To już tak długo, a ja, ja tak bardzo go kochałem, a on, on po prostu rozjebał się, głowa pękła mu, jak to mówią, na pół, ale trochę nierówno, a mózg rozlał się jak ciepły, różowy, przenicowany krwistymi nitkami budyń po nagrzanym ostatnimi podrygami październikowego słońca bruku Wall Street, jakoś zeszłej jesieni, czyli od wydarzeń, których rąbka tajemnicy zamierzam tu pani uchylić minęły czasu eony, bowiem choć mówią o tym wszyscy, prawdy nie zna może nikt, tak dawno to było, tak dawno, że nigdy. Potem, gdy leżał, leżał taki biedny, rozłupany, w krtani tłumu zadrgało jeszcze przez chwilę trwożne „och...”, też „ach...”, i gapie rozeszli się do domów, a kto wie, może niektórzy po powrocie do własnych pieleszy ukoili się łykiem laudanum spod lady i nawet mikro przebłysk myśli nie uświadomił im, że wspomniany upadek to była konsekwencja, symbol lat miliardów liczonych ziarnkami piasku sypanymi nieustannie z góry na dół w tej wielkiej klepsydrze, którą oni tuż po tym, a wciąż, i po dziś dzień tam siedząc, ustawili sobie na stole, od którego jeszcze nie wstali nawet żeby odcedzić kartofelki, gdy w tym czasie na ziemskim łez padole dinozaury wyewoluowały z ameby i pantofelka, potem pomarły, homo neandertalis został wykończony przez homo sapiens, a ów ostatni liczy już sobie pokoleń tysiące.

- Ale o czym pan gada?

- Ja? O nich, o tym zakładzie, o tej partii nie tyle pokera, tylko czegoś tam. I o...

- Przegrał na giełdzie duże pieniądze, i skoczył? Jest kryzys, ale wszystko... ale życie trwa, choć przynosi nam wiele cierpienia, ale, proszę pamiętać, czas leczy rany, koi zmysły, czas jest lekarstwem, a cierpienie nieodzowną...

- Nie, nie, to nawet nie chodzi o pieniądze, w każdym razie nie tylko, on przegrał życie, a i to było tylko z góry ustaloną opłatą za ten weksel, wystawiony na Adama i Ewę, a mówią, że oni, prarodzice, podobnież coś podpisali, jakieś zobowiązanie. Może nawet postawili na nim, na tym świstku, jakiś krzyżyk, albo i dwa, najpewniej trzy. I może każdy nowo narodzony dostaje kopię tego zobowiązania, ten weksel płatny na okaziciela, a wystawiony wedle tej umowy podpisanej przez rajskich nygusów, spogląda na papierek, a tam stoi jak byk: „Zapłacisz swoim cierpieniem.” I to jest nieunikniona zapłata, i to jest dusza.

- Jest pan zdenerwowany, musi pan odnaleźć spokój, wyciszenie, proszę oddychać głęboko. Proszę napiąć mięśnie i poluzować, i napiąć i poluzować, i tak parę razy, i czekać, aż otworzą się energetyczne czakramy.

- Sramy!

- Co?

- Gówno, nie rozumie pani? To, o czym mówię było dawno, przed Adamem i Ewą, przed czasem, przed wszystkim. Bo to przez nich, przez Empatę i Kłamcę, te całe kłopoty, przez to ich znudzenie. Bo to było tak, słucha pani. Siedzą przy czymś, załóżmy, że stole, bo jakoś to nic nazwać musimy, i grają, oni – nikt z nikim – w coś, najpewniej też w nic. Możliwe, że jeden z nich coś powiedział, coś szepnął do ucha drugiemu, kilka cichych słów pewnie, z których prawie wszystkie, bo jedno ze względu na wrodzone poczucie taktu przemilczę, brzmiały może tak: „Nie dasz ... rady”, a uśmiechnął się przy tym krzywo, może cynicznie. Drugi zapienił się, dziś to wiemy, zupełnie niepotrzebnie, i wziął to bardzo na serio, może nawet zdziwił się, może zastanowił, a unosząc w zadumie brwi, których nie miał, przemilczał coś, co i tak, mimo, że niewypowiedziane, zabrzmiało jak sugestywne, nerwowe: „Nie wiem, co do mnie ... ?”, i tu znów ostatnie słowo wypada kurtuazyjnie okryć zasłoną milczenia. Nawet nie musieli ustalać, że to jest zakład, bo to było wiadome od początku, i że tak powiem a priori, tyle i jeden i drugi miał, i honoru i zacietrzewienia.

- Ale o co panu chodzi?

- O wszystko, o zdolność kreacji, o dumę, ale nie uprzedzenie, o to, że On nie przewidział, że pstryknięcie środkowym palcem o kciuk będzie miało tak daleko idące konsekwencje, ale też o to, że pierwszy humanista, kontestator, odwieczny opozycjonista podłożył mu świnię już wtedy. To komu mam ufać?

- Jest pan w złym stanie, dam panu...

- Leki? Tu nie pomogą żadne leki. Niech pani idzie, pomodli się, może On akurat posłucha, i tak nie ma nic do roboty, podobno wciąż siedzi przy tym stole.

Trochę wiary

- ...w twojej głowie, rozumiesz?

- Nie, nic a nic, zagotowałem się.

- Jeszcze raz, po chłopsku, ale pamiętaj, że on nie był żadnym tam intelektualistą ze spuchniętą głową, lecz prostym człekiem z gminu, któren po prostu obserwując rozpustę naokoło - jak te jego tuziemce z okolicy bliższej czy tam dalszej czczą Baala, Molocha, Astarte czy jakiegoś tam innego bożka, jak, bo i te wieści do niego docierały, ktoś tam w Aegypti antiquae, dajmy na to jakiś kozioł rozpustny, symbol Czegoś, wali w kakao dziewicę ku chwale "Tego, Czego Jest Symbolem" - wreszcie doszedł do wniosku, że nie do końca mu to odpowiada, i że sobie, bo mąż był z niego nad wyraz wrażliwy, wymyśli boga będącego ponad Słońcem w nieustannym ruchu ze wschodu na zachód, ponad Księżycem, antagonistą tegoż Słońca itede, itepe. No to wymyślił, wyłuskał Pana z niczego, i nazwał go Yhwh, ha-Elohim, El-Elyon, czy jakoś tam, i On objawił się i wybrzmiał w nim, zaś on w Nim. I ta choroba się rozpleniła początkowo na te dziesięć kilometrów w linii prostej ale łukiem wokół zagrody z cuchnącymi mastką capami, a i wtedy już gadali, że na cały świat, i może nawet szczypta prawdy w tym była, bo onegdaj cały świat to było tam, gdzie okiem sięgnąć, choć oko wykol, a pamiętaj, wzrok psuł im się tedy szybko.

- Hola, hola, mówisz o ojcu Izaaka, zrodzonym w Ur Chaldejczyku, synu...

- Tak, ale to, gdzie się urodził jest bez znaczenia, mógł był się urodzić gdziekolwiek, mógł z koziej dupy wyskoczyć, bo to był przypadek, tylko przypadek, zaś ta niezwerbalizowana a irracjonalna już w chwili tworzenia idea, której był rozwinięciem, powstała wieki wcześniej, w jaskini, a jej twórca...

- Abraham?

- Nie, creatura, pół zwoju i dwa neurony, jeden odpowiedzialny za zapychanie papy pieczystym, i wydłubywanie spomiędzy tych jeszcze dwóch tkwiących w jego paszczęce, a niechybnie dziurawych już zębów, niestrawnych resztek...

- Abrahama?

- Mamuta, idioto! Drugi zaś za zginanie dzikusek, tych owłosionych obficie, a złośliwych wielce narośli wokół vulva femina, w pół i walenie ich...

- W kakao?

- Litości! Po głowie głupcze, po głowie. Zatem on, jaskiniowy arcyfilut, ciutke bardziej intelektualnie rozwinięty od innych troglodytów, lubił sobie kombinować troszkę na boku, może odsapnąć przy maczudze, strumieniu, albo skale, a obserwował przy okazji ten nieprzyjazny świat naokoło. No i sobie wykombinował.

- Boga, tetragrammatona?

- Nie, na razie tylko ideę, bo natenczas, gdy mu idea rozbłysła nie bardziej potrzebował wykrzyknąć „Bingo!”, niż wycharczeć „Arrrhhghh!”, iżby uczcić objawienie, bo ani tego, ani tego jeszcze wtedy nie umiał. Ledwie myśleć potrafił.

- Po co to?

- To prawzór, ichnie E = mc²

- Czyli praojciec wraz z wydłubaną z jego boku pramatką, czyli Noe, Sodoma, to...

- Tak, wzmocnienia post factum.

- A akeda? A on, ten anioł, który w momencie...

- ...apoteozy abrahamowego poświęcenia na spieczonym niby wiór, przesuszonym szczycie Moria, łapie go za rękę wytrąca z niej nóż, w miejsce Izaaka, podkłada sprytnie barana, a następnie nie tyle klepie starego porozumiewawczo po plecach, co sprzedaje mu w karczycho soczystą blachę, może nawet mrugając przy tym filuternie, i odzywa się niebiańskimi usty, a tymi oto słowy: „Trochę wiary, kurwa!” ?

- Uff... warzysz mnie. Tak, ten.

- To samo, wzmocnienie post factum.

- A ty?

- Ja to On.

- Czyli jesteś?

- Tak, w twojej głowie. Trochę wiary...

- ...kurwa!

Odwieczne pytanie

Przez chwil kilka przelewał swoje skarlałe, otłuszczone cielsko - masę dość bezkształtną i miękką, pełną owłosienia wyrastającego raczej chaotycznie wprost z porów i innych zagłębień skórnych wypełnianych obecnie, bądź zamieszkiwanych onegdaj przez wągry i zaskórniki rodzajów wszelakich, a obfitości wielkiej - to na stronę prawą, to znów lewą, ocierając i drażniąc przy tym plamiaste zaczerwienienia i egzemy porastające skórę niby mech korę. Poranne bóle istnienia przyobleczone w subtelną formę stopniowo nasilającego się vibrata myśli, aż do głośnej afirmacji zniechęcenia wyrażonej pod postacią sugestywnego „Kurwa, jakie to życie jest pojebane!”, nie dawały mu spokoju. Nie było to pewne i oczywiste, ale czuł, że śmierdzi mu z gęby. Wstał i wciągnął brzuch. Bardziej z przyzwyczajenia, niż z chęci maskowania nikczemnej, wstydliwej fizjonomii przydzielonej mu na wieki, przypisanej niby krzyż na drogę ku spalonej słońcem Golgocie.

Przy śniadaniu zauważył początkowo nieśmiałe, z czasem nabierające i barw i charakteru fale gniewu pełzające pośród mięśni, pod skórą jej twarzy. Nadchodzi sztorm, to pewne, pomyślał. Wszystko zaczęło się od jakiejś gadki o niczym, wyssanej z powietrza, z palca, a może z dupy. Nie, nawet nie od gadki, gadka była później. Prapoczątkiem było spojrzenie mętne, o ładunku emocjonalnie wątpliwym.

- Co się gapisz? – wypełzło niby żmija z ust kobiecych, jak rozchylona róża powabnych.

- Nie gapię się.

- Przecież widzę, że się gapisz! Jezu, nawet zjeść nie można w spokoju...

- To Ty się gapisz, jesteś kobietą, kobiety się gapią. – zastanawiał się o co jej chodzi, jeśli w ogóle chodzi o cokolwiek innego niż przybranie rzeczywistych emocji w ni to maskę, ni formę mającą zwrócić uwagę na jakiś nie do końca jeszcze uświadomiony problem.

- Zjadłeś cały dżem! – łkała, myśląc przy tym nie tyle o konfiturze utraconej już bezpowrotnie, i nawet nie o herbacie, której jeszcze nie zaczął zaparzać, choć powinien, bo przecież wiedział, że rano jest zawsze tak mocno spragniona, tak do życia niezdolna, co o kardynalnym niezrozumieniu dla problemów skomplikowanej kobiecości.

- To nie ja, to kot. – w ręku miał nóż; pono niekiedy tylko wizja zbrodniczego narzędzia, siekiery, noża, czy tam młotka nawet, szarpiącego ciało pozostaje z miłości odartej uprzednio już ze wszystkiego.

- Jesteś zwykłym chujem!

Jeszcze była szansa, ot, choćby pod postacią lekkiego, dobrego uśmiechu, na który może odpowiedziałaby tym samym. Ważył to przez mikrosekundy, ale wybrał inne rozwiązanie.

- A Ty suką, spierdalaj!

Preludium tu przytoczone jedynie niewinnie zawiązywało utwór na dwa instrumenty wygrywany zawsze w żarliwym fortissimo, bowiem swoje uczucie redefiniowali w erupcjach destrukcyjnego szaleństwa, w amoku kurw i chujów pieniących się na ustach w gniewnym zacietrzewieniu, aż do umęczenia i ciała i ducha, aż do fazy miłosnego plateau wytrawianej w cierpieniu, w której okaleczoną powracającymi konfliktami miłością kochali się znów szalenie, znów najbardziej na świecie, i ledwo chwil kilka po owych „kurwach i chujach”, już nie one, a cedzone w uniesieniu miłosnej apoteozy „ochy i achy” pstrzyły ich wargi, a były nad wyraz okrągłe i gładkie, może nawet słodko kłamliwe.

- Jaką chcesz herbatę? – już po wszystkim napełniał czajnik przy zlewie.

- Pu-Erha. – coś, chichot prawdopodobnie, drgało nieśmiało pomiędzy zgłoskami, a przyjazne to było.

Uśmiechnął się tylko. Niby, a może jakby, a może się jeno wykrzywił.

- Wiesz kocham Cię, nie możemy się tak kłócić, przecież jesteśmy dla siebie stworzeni. – ptasi szczebiot, a słodki jak miód wyfruwał spomiędzy małych ząbków.

- Chyba też wypiję Pu-Erha, jestem za gruby, a to morderca tłuszczu. – powiedział tak jakoś sztucznie, bo chyba trzeba było i wypadało coś powiedzieć.

Wieczorem, siedząc w fotelu, sącząc ciepły napar o zapachu wątpliwym, przedwiecznym i znanym, pogrążony w lekturze strof tyle rytmicznych, co giętkich i żwawych, roztrząsając rzeczy ważne i mniej ważne, jeszcze raz spróbował odpowiedzieć sobie na odwieczne pytanie: Czy to ryba wali pipą, czy pipa rybą?

Kanapka z serem pleśniowym.

Nie tyle nawet pożeraczką łapczywą była, co delektującym się smakoszem tego, co produkowano masowo od wtedy, choć wymyślono to wieki wcześniej, a i to było może – jak chyba wszystko co przypadkowe lub nie – odpryskiem czegoś wcześniejszego, jak na przykład nie tyle stworzenie nawet, co przedwieczny rozbłysk idei wymiona, które można wydoić.

Wgryzała się w kanapkę powoli i metodycznie, żując kęsy tak, jak tylko kobieta żuć potrafi cokolwiek, czy to gniew, czy furię, czy dowolną emocję inną niż miłość, która u niewiasty wybrzmiewa intensywnymi salwami wypowiadanymi bez tchu, szybko i w afekcie. No dobrze... zatem wgryzała się w kanapkę, a była to kanapka, jak zauważył, z camembertem, tym - zmajstrowanym gdzieś w Wielkopolsce, najpewniej w mieście Turek - odbiciem powstałego wedle sekretnej receptury z roku pańskiego 1791, francuskiego sera, któren to znowu – jak wszystko, o czym już wspominaliśmy – jest ledwie pewnym powtórzeniem zdarzeń z roku być może 8845 przed Chrystusem, kiedy to komuś tam spleśniały kęs twarogu spożyty w ciemnej piwnicy w obecności posążka Molocha, utkwił w gębie wypełniając dziury w tych dwóch jeszcze tkwiących w dziąśle, ale już spróchniałych zębach, a na kubkach smakowych wybrzmiały gamą doznań eony przyszłych dni uplecione z takich samych wieczorów i ranków, co i tak – przecież to wiemy! – było jeszcze mniejszym odpryskiem zdarzeń sprzed połaci czasu co najmniej mierzonych w tysiącach nie dni, lat nawet, a wieków, a miało miejsce długo po tym, jak homo sapiens po raz pierwszy pociągnął krowę za cycek i trysnęło mleko, czyli od momentu pojawienia się w Jego głowie idei stworzenia, które za coś i w jakimś celu pociągać będzie można, a nawet trzeba minęły lat miliardy. Tak, było to dawno, a nie wyrzucił tego ino zjadł, żeby nie wnerwić baby.

LEGENDA – bohaterowie, miejsca, zdarzenia, itepe:

Narrator:

Patrzy jak jakaś „ona” je w komunikacji miejskiej, być może w pociągu.

Ona:

Je kanapkę z camembertem, być może w pociągu, albo autobusie, albo gdzieś tam, gdziekolwiek.

Pasterz, czyli ten, któremu ser utkwił w gębie:

Nie miał neostrady i cyfrowego Polsatu to dużo czasu spędzał na powietrzu tucząc pańskie oko widokiem obfitości trzód rozmaitych – bo i krowy i kozy, ale też owiec mnogość tam była – skubiących źdźbła soczyste u podnóży wielkiej góry, być może Horebu, a wiatr zawsze taki sam, pachnący czymś szarym, gorzkim i minionym drażnił nozdrza zapachem tymianku, rozmarynu i szałwi, które lubił rozcierać na dłoni, gdy patrzył na góry skąpane lazurowym słońcem zachodu. Życie stawiało przed nim liczne przeszkody i wymagania, którym sprostać się starał i sprostać umiał. Prócz trzód miał też dzieci i żonę. Zastanawiał się często o co jej chodzi, a właściwie o co jej kurwa chodzi?

Żona:

Ona, ta żona, jak prawie każda kobieta - przedchrystusowa pramatka czy tam prababka z Judei czy Synaju, czy jakiegokolwiek innego miejsca osadzonego w czasie - nakłuwała męża, czy po prostu partnera, drzazgami jego dawno rozłupanych wizji kobiecości tak subtelnej. Drzemał w niej jakiś niszczycielski potencjał wywodzący się z owego adamowego boku, który ha-Elohim rozłupał ku utrapieniu mężczyzny, czyli lubiła wkurwiać się o byle co. Prócz trzech zębów i wąsika miała też dzieci, palenisko na którym piekła mace, i męża. Zastanawiała się często o co mu chodzi, a właściwie o co mu kurwa chodzi?

Krowa:

Była jedynie konsekwencją, bladym echem doniosłego aktu tworzenia spomiędzy dnia trzeciego, a piątego, choć niekoniecznie oczywista zdaje się Jego, Starego Pana, pewność, że idea jej, tej krowy, niosła ze sobą prócz przyszłej pewności dojenia, również przyszły, a dla nas już przeszły, fakt pojawienia się pewnego nalotu, na pewnym serze, co miało następstwa zatrważające.

Ser:

Spleśniał przez przypadek w piwnicy pasterza, w roku 8845 przed Chrystusem. Został zjedzony, pono był smaczny.

To, co stało się w izbie pasterskiego domu, nad piwnicą:

Do ciemnej izby wszedł smutny i wystraszony. Stała przy palenisku przewracając macę to na bok jeden, to znów drugi. Zastanawiał się, czy powiedzieć prawdę, czy może skłamać. Rozpaczliwie próbował oblec zdarzenie w słowa giętkie i ładne by wyłuskać jej nie tyle swój żal z powodu utraconego sera i oczekiwać empatycznego zrozumienia, co w ogóle odważyć się o jakimś serze jej wspomnieć, bowiem u niej, tej kobieciny, każda błahostka urastała do rangi dramatu.

Nim zapłodnione i zrodzone w jej umyśle pytanie „Jakiś smutny, o co mu kurwa chodzi?” wybrzmiało, on już powiedział, zdradził sam siebie, bo zarówno nienarodzonym jeszcze Chrystusem, jak i Judaszem był w tamtej chwili.

Cisza jak makiem zasiał. Niby Adam i Ewa pod drzewem poznania dobra i zła, stoją tam, w tej izbie poprzecinanej zakurzonymi nitkami słońca przenicowanymi poprzez szpary w belkach chaty, a wszelkie dostępne człowiekowi emocje wprowadzają w ruch mięśnie ich twarzy.

I wtedy ona, ten odprysk pramatki Ewy, łapie go za chuja i odzywa się tymi słowy: „Jak nie zjesz, to puszczę!”. To co on miał, czy tam mógł zrobić?

„24H” – 24 grudnia, godzina któraś-tam, czyli trochę później niż było, ale trochę wcześniej, niż będzie.

Pociąg stukał, a za oknem świtało. Słońce czule, promykami delikatnymi niby przedłużenie paluszków Wielkiego Empaty dobywało na światło dzienne kolejne obrazy migocące za oknem przedziału. Muskało sarenki buszujące pośród zimowych zagonów w poszukiwaniu upragnionej strawy. Zwierzątka pyszczkami skubały ostatnie listki, zgrabnymi kopytkami rozgrzebywały grudy by dobyć spomiędzy nich pożywne ziarna. Z ust buchała im gorąca para, a ogonki nad białymi kuperkami merdały wesoło. Promyk na chwilę skupił się na wróbelku trzepoczącym skrzydełkami, a przysiadłym na linii wysokiego napięcia, bo wielce zaaferowanym tarmoszeniem prawdopodobnie robaczka, choć z pędzącego pociągu stwierdzenie tego ze stuprocentową pewnością, rzecz jasna nie było możliwe.

Aż wreszcie oczom podróżnych zajętych właśnie w tej chwili zerkaniem na piękny świat przemykający za oknami pociągu ukazał się rolnik – cyk, pstryk – zastygły w fazie trudu i znoju, a jednak z uśmiechem na ustach zwlekający każdego ranka o brzasku ciało z wyra, by walczyć z Matką Ziemią przez lata i lata, i pory roku, i miesiące, i dni, sekundy nawet, bo zmaganie z życiodajną materią nie ustaje nigdy, a połączony z nią, tą ziemią, jakąś więzią mieniąca się odcieniami wszelkich emocji, ograniczonych jedynie zdolnością odczuwania na jednym skraju doznań furii zaciekłej nieurodzaju czasu posuchy, na drugim zaś miłości bezgranicznej żniw obfitych; a w tej chwili gestami siewu umieszczający pomiędzy skibami i żyto, i pszenicę, i coś tam jeszcze na pewno, a wszystko ozime, by wykiełkować to mogło na wiosnę zielonymi źdźbłami, wprost ku obłoczkom nanizanym na słoneczne promyki, a układającym się na lazurze prawie letniego już nieba w gloryfikującą Jego imię strofę „Jestem Miłością!”.

Świat jest piękny! – jakiś anormalny impuls przetoczył się po zwojach mózgowych, co zaskoczyło, wręcz zszokowało go wielce, gdyż wyładowanie owo przyniosło ze sobą falę myśli przedziwnych.

Dobył z torby kanapkę z masłem, szynką i serem. Śniadanie pachniało łąką przyprószoną rosą, skąpaną promieniami słońca, łąką na której roześmiani rubasznie mleczarze, doją krowy, równie radosne, bo dojenie ulży napęczniałym wymionom. Pachniało czymś jeszcze, bo zapach miał brzmienie bogatej w niuanse nostalgii za dniem już minionym, kiedy to jako pacholęcie tulił się do maminego cyca, w lepkich od młodzieńczej polucji nocnych marach snuł plany małżeńskiego pożycia ze swą potencjalną małżonką, kobietą czułą, cnotliwą, o piersi pięknej, a wargach układających się w uśmiech lekki i przyjemny, nawet kiedy bezwolnie spoczywały - jedna, na drugiej.

I współpasażerowie jacyś tacy ludzcy, niemal piękni byli. Łypiąca małpka nie zwierzątkiem już była, i nie tyle człowiekiem nawet, co symbolem płodnej kobiecości pod postacią odrodzonej Wenus z Willendorfu – karmionej serem, i masłem, i zbożem – a wciąż będącej niby ten wszechświat tuż po wybuchu w fazie wzrostu o tempie szalonym. Piękna błyskała jakąś poświatą, jakby ozłocona łaską pańską w swoim kącie tkwiła. Każdy oddech dobywający się spod delikatnych, różanych płatków nosa, niby melodyjny dźwięk psalmów w krtani dziewiczej zrodzony, niby brzmienie harfy eolskiej, koił zmysły, a słodki był jak plaster miodu.

Nawet warga, choć przez „dzieści” lat swego życia, aż do teraz, nie zdążył jeszcze zetrzeć z gęby wód płodowych, ludzki jakiś się zdawał, a choć z pewnością przystojny wciąż nie był, majestatu i dostojności odmówić mu nie można było, bowiem może to już nie wody, nie ślina nawet, pstrzyły mu lica, a ów rodzaj heroicznego zmęczenia co towarzyszy może Wielkim podczas dokonań Ogromnych, a udziałem już być mógł – nim postać wilgotną na licach Wargi przybrał – i Cezara nad Rubikonem, i Einsteina tuż po indeksowaniu dwójki w owym słynnym wzorze, a może – co już pewnie zbyt śmiałe, a nawet wulgarne – zrosił skronie Jehowy w wieczór ów szósty, zwany dziś sobotnim.

Sam prawie kimś, prawie człowiekiem się poczuł. Jama brzuszna sklepiła się nad trzewiami mocniej, z postaci wypukłej, we wklęsłą prawie przechodząc na skutek czy to siły woli, czy pod wpływem natchnienia, a być może dzięki ingerencji z niebios. I ciało skarlone od wiecznego w nerwach kulenia przedziwnie się jakoś rozrosło do postaci człowieka wzrostu prawie średniego, bo w płuca rześkiego powietrza nabrał z wprawą i werwą, ba, śmiałością nawet. W tym momencie łaski przebaczył wszystko i wszystkim, prawie sobie przebaczył.

Ale co to? Pociąg wjechał w chmurę deszczu ze śniegiem. Wilgotne, nabrzmiałe płatki i krople konały roztrzaskane na szybie przedziału drążonej co raz bardziej i bardziej żyłami łez, znaczonej meandrami cierpienia szarpanymi pędem pociągu. Czy to wszystko było tylko iluzją? Szczątkiem pragnienia, które obumarło nim zdążyło wybrzmieć i objawić się pełnią kształtów?

Odwrócił głowę, by zobaczyć współpodróżników. Przerażający widok był nie do zniesienia. Warga ślinił mordę, Emo przeżywała sama siebie, a Tłusta Małpa wciąż wpierdalała. A jemu po prostu znowu zachciało się srać. Kurwa.