Muzyk: portret artysty z czasów miałkości

Przez większą część życia nie był kimś, kim warto być bardziej, niż nie być tym, kim jest się teraz, a i już wtedy pewne jego działania stanowiły zapowiedź, wręcz wielce prawdopodobną prognozę przyszłego sukcesu – co możliwe, ale też spektakularną nonszalancję i bezpruderyjną pewność siebie – co udowodnione, bowiem jeszcze jako Adalbert Hamilton Tortoise III Jr – i tak wszyscy wołali na niego Johnny – okazał się nie w ciemię bity, gdyż zrazu, gdy przyłapali go in flagranti jak ruchał w dupę pedała, zapierał się – że co?; że przecież właśnie wali konia. To było wtedy.

Potem, po latach, w pewien jesienny dzień, jak można z dużą pewnością założyć – raczej dżdżysty, szacowne grono krytyków New Musical Express odziane jak przystało, w wyglansowane, że mucha nie siada, półbuciki od stylisty, co smaruje wargi capim mleczkiem, stwierdziło podczas podsumowującego ostatnie dziesięciolecie rankingu topów, że tak, i że co do niego to się mylili.

Wszystko zaczęło się raczej niewinnie w mokrym Leeds albo Sheffield, czy gdzie bądź indziej w połowie drogi między starym Yorkshire a trochę młodszą Szkocją w jednym z tych – tak tych! - miejsc przestających nasiąkać deszczem tylko przez przypadek. Być może ów cichy, płynący z wnętrza Id skrytego w skorupce Ego, szept „Destyluj... destyluj...” stale narastał rozwibrowaną amplitudą już od urodzenia, ale wybrzmiał apoteozą samotności w momencie, gdy sadząc poranny stolec usłyszał jak za niedomykającymi się drzwiami z dykty ona powiedziała, że „nie”, a on odpowiedział, że „tak, że rączy to i po błocie pójdzie”, ona znów powiedziała, że „nie”, a potem był już tylko głośny płacz. Być może zbiegło się to z chwilą, gdy przypadkiem błądząc wzrokiem po obłażącej lamperii zauważył pod toaletką spowite kłębami kurzu, przerdzewiałe już nieco nożyczki, którymi od czasu do czasu, ale od dawna już nie, podstrzygała kręcone włosy, potem resztkę goliła, by w końcu mu dać, co kiedyś bywało pięknym upamiętnieniem lekkiego pęknięcia, kilku kropel krwi i garści łez lśniących jak diamenty. Zaszlochał, zaś wzorzec smutku i kształt rozpaczy trwałym konturem wyrył się w nim jak niezamazywalne nigdy piętno, które z czasem wydestylował z kakofonii dźwięków w, początkowo kanonadę siermiężnych riffów, później garść ni to polemik, ni plagiatów, a wreszcie ubrał w magnum opus, zaaranżowane z przepychem na orkiestrę dętą i klawikord wymownie milczące przez bitą godzinę udręki otwartych czakramów parujących bólem. Gawiedź nie zrozumiała, krytycy docenili, ale nim wypełniła sie przestrzeń dziesięciu lat twórczego przysiadania fałdów w pocie czoła, owa dekada potraktowana przez nas w ostatnim zdaniu tyleż lakonicznie, co nieuczciwie, po prostu sięgnął po gitarę i założył zespół, właściwie projekt o nazwie jakiejś tam poprzedzonej dobitnym przedrostkiem „the”. Grał w nim sam - nie słyszał go nikt.

Początki był trudne, ale Johnny dzięki wrodzonej charyzmie podprawionej obficie melancholią maślanego wejrzenia oczu zawsze tak błyszczących i hardości nieugiętego trwania w biznesowej zasadzie zaabsorbowanej od ojca pijaka – pana „Lubię po błocie, stara!” – a mówiącej „Dobry marketing to pół sukcesu”, szybko zyskał lokalny rozgłos, masę splendoru i kilka tuzinów dziewcząt złaknionych dwustronnych i częstych transakcji barterowych, które śmiało możemy określić następująco – szczypta wzruszeń za dojenie, chociaż wolałby w kakao. Wenę czerpał z życia raczej swego jedynego, z onych chwil tkanych bólem przeważnie tępym, a tak celnie obnażonym przez terapeutkę za pomocą niby niewinnego pytania „Co ciebie najbardziej wzrusza Johnny?”, na które bez zastanowienia odpowiedział „Najbardziej mnie wzrusza gdy płaczę”. Postawioną trafnie diagnozę – nabyty werteryzm i syndrom Piotrusia Pana - przekuwał nieustannie i śmiało na sukces jedynie intelektualny, plątaniną słów o dźwiękach, które już, już, jak zapewniał, są właśnie w końcowej fazie destylacji z nieokiełznanej furii w skromną nutkę eolskiej harfy brzmiącą podobnież jak słowicze trele, ale na wszelkie prośby złaknionych ptasiego mleczka wielbicielek, o próbkę, sample, czy chociaż demo w najniższym bitrejcie, tego, nad czym właśnie przysiada, chwytał za gitarę i serwował chropowatą wersję zgranych milion razy przy ognisku i kiełbasie „Schodów do nieba.” Pomagało mu to rzecz jasna zamaczać często, ale zawsze od zakrystii, i w ciepłych bamboszach, przed telewizorem oczekiwać na splendor, który był tuż za rogiem robotniczej dzielnicy tej dziury w połowie drogi między Szkocją, a Yorkshire.

Z wrodzoną miękkością gestów podczas erudycyjnych wieczorów spędzanych, z chłonną sztuki i zadętą artystowsko młodzieżą, w modnym i przytulnym „Garageu Incrp.”, próbował eklektycznymi słowy łączyć wszystko ze wszystkim, dokonując syntezy wielowarstwowej struktury rocka począwszy od Chucka Berry i Jerry Lee Lewisa, poprzez późnych Stonesów, wczesnych Zeppelinów przepuszczonych przez antydźwięki, prawie drony, wieńczącego drugi longplay The Velvet Underground „Sister Ray”, w kierunku samplowanego rapu Beastie Boys będącego finalnie jedynie dwudźwiękiem zarówno post jak i protorockowym, raczej poza, a jednak w mainstreamie próbującym osiąść z łagodnym plaśnięciem sera Brie na świeżym croissancie oprószonym z wierzchu solą. To się nie udało, ale upragniony sukces wkroczył w oczekujące go życie przez owe niedomknięte drzwi z dykty w najmniej spodziewanym momencie, zastając artystę, niby ta prawena, znów na klopie, ale nie podczas jednej z dziennych faz cyklicznego zrzucania balastu, a podczas lubieżnych czynności dokonywanych za pomocą maminego mleczka do demakijażu marki Max Factor, które rozsmarowywał na dłoniach; a był on, sukces, wieszczony zawadiackim smsem o treści: „Tak, będziesz na tym bestoffie...”. No i był. Nie jako gwiazda na razie, a jako krytyk, orator opatrujący całość słowem wstępu omyłkowo - bo było to amatorskie nagranie sprokurowane przez osiedlowy dom kultury – umieszczonym nie jako pierwszy, lecz ostatni track na tłoczonym w NeoBurningRom cidi dedykowany ze względu na zawartość raczej nikomu, no ewentualnie głuchym.

Sukces rozleniwił Johnny’ego na parę długich miesięcy spędzonych głównie na odcinaniu kuponów od sławy. Wciąż bywał w „Garageu Incrp.”, choć spowijał go jakby cichy woal smutku, może zadumy przerywanej jedynie potakującym ruchem głowy, którym potwierdzał, że tak, można mu postawić drinka. Pił dużo i na umór, a pewien wiarygodny młodzian bezwąsy, co zwykł był mawiać „Jasne, że go znam. Trochę, a właściwie to ze słyszenia...”, rozpuszczał co i rusz wieści, że Adalbert Hamilton intensywnie i jakby w amoku pracuje, nieustannie coś notując w bordowym kajeciku o sztywnej okładce, rozpisując strukturę riffu riffów, überriffu, tak intensywnie i bardzo, że cała para dwudziestoośmioletnich mięśni osiada w sukcesywnie nawarstwiających się odciskach, pono żółtych i ohydnych, jego dotąd tak miękkiej dłoni, bowiem za długo i zbyt namiętnie męczy nie tyle gryf wysłużonego Stratocastera, na którym podobno ostał się jeszcze jeden nieśmiały odcisk serdecznego palca lewej ręki Claptona, co żółty jednorazowy długopis marki BiC.

W połowie marca Johnny wszedł do studia nagraniowego raz, ale z impetem, komponując, aranżując i wreszcie nagrywając swoje zarazem jedyne działo, jak i magnum opus, zaaranżowaną z przepychem na strażacką orkiestrę dętą i klawikord, bitą godzinę ciszy tak wymownej.

Mucha

Urodził się był kiedyś tam w roku tym lub owym, ale jeszcze za komuny. Postać zupełnie niecharakterystyczna, wyłuskująca siebie z tłumu przeciętności jedynie jednolitą – to podobno cecha socjopatów – linią czarnych brwi oraz oczami łyskającymi nieustannie dziwną emocją, dla wielu z pewnością onczas nie identyfikowalną; a były te jego oczy pokryte czymś głęboko wypolerowanym, jakby warstewką wysokogatunkowego, bardzo cienkiego szkła.

Już potem, gdy to się stało, objawił się światu całkiem szybciutko, za pomocą niekompletnej notatki nabazgranej odręcznie na wyrwanych z zeszytu kartach, ni to obraz ni cień ledwie pewnych zdarzeń.

Oto wspomniane zapiski:

***

„Musi zamilknąć ból, który w sobie noszę – myśl gwałtownie wybudziła mnie z lekkiej drzemki, która przydarzyła się podczas posiłku spożywanego przy drewnianym, kuchennym stole, mocno naznaczonym tysiącem rżnięć chleba naszego powszedniego. Mrugnąłem ledwie raz, a potem? Potem już do mnie dotarło, objawiło się. Przy lufciku, na ścianie wisiała upięta w strąki cebula. Czerwona i pękata splotami grubych warkoczy miała w sobie zarówno ciężar, jak i obfity powab pociągnięć pędzla z obrazów La Rochy. Usiadła na niej mucha i kocimi ruchami tarła odnóżem o odnóże strząsając z siebie wszechświaty. Paralelizm losów i zapętlenie czasu zrozumiałem wtenczas kompleksowo, jakbym dostrzegł wszechwiedzę i bezmiar na dnie borgesowskiego alefa, który zawiera wszystkie punkty widzialne i niewidzialne, będące i nie-będące. Mój alef był bólem powtarzalnym od prawdopodobnie – zawsze, a, choć objawione wielokrotnie w zarysie, kształcie, a może i błysku, szczęście było abstrakcją nie skalaną empirią. Czułem pokrewieństwo z cierpiącym męki na górze Moab Mojżeszem, gdy ów już wiedział, że ziemi obiecanej pobłyskującej w oddali nigdy nie przeora dotykiem swej pięty.

Mucha wciąż strząsa z odnóży wszechświaty, jak kwietny pył lekkie i ulotne. To mała mucha – dla mnie. Jestem świadom istnienia siebie i jej. Co jednak z inną muchą na innej cebuli, która w tym właśnie momencie strząsa z odwłoka pył wielkości bilionów lat świetlnych, a w nim planety, galaktyki, miliard dwieście pięćdziesiąt osiem tysięcy czterystu trzydziestu ośmiu Chińczyków (a już pięć tysięcy ośmiuset osiemdziesięciu dziewięciu nowych wystawia łebki z łon matek...), prawie tyluż pijących tężec z Gangesu Hindusów, ogrom innych ludzi, pośród nich ja, a poza układem słonecznym Voyager, co nigdy aż po kres dni swoich nie przedrąży pyłu wersji wszechświata, w której dryfuje, a którą widzi mój osamotniony awatar alternatywny, w ciężkiej psychozie obserwujący inną muchę strząsającą z siebie inny wariant kosmosu. Wszystko kurczy się lub rozpręża, lub rozpręża i kurczy w nieskończonych wariantach mnie, cebuli i muchy stanowiących centrum aktualnych wydarzeń. Mucha w musza, ja w sobie, wszechświat we wszechświecie, a wszystko w czym?

A jeśli przenikające się, zawieszone pierwszy w drugim, drugi w trzecim, trzeci w czwartym, i tak dalej, i tak dalej, wszechświaty są – jak nadmienia w swych pracach (odnalezionych w roku 1783, w pewnej zapomnianej piwnicy w Weimarze przez zluteranizowanego Żyda Moshe Laibnitzsha, który następnie, pod wpływem odkrytych w gruzach – rękopisy były zamurowane w ścianie, której wieku nie udało się jeszcze ostatecznie ustalić – zwojów, wszedł w pełną sofizmatów polemikę z autorem, który nie dość, że żył ponad dwa tysiące lat wcześniej – co prawie pewne, to może nawet trwał w innej wersji wszechświata – co bardzo możliwe; polemika miała tytuł „Obh Spheres Yhwh’s bis Teüfels”.) perski myśliciel Ab Mustapha Ibn Muhammath – wiecznym teraz, do którego wersji mamy dostęp za pomocą sekretnego kodu będącego sześćdziesiątym szóstym określeniem... (NIECZYTELNY FRAGMENT NOTATKI – s.p.), które Mahomet zapisał na tkwiącej na pięć stóp w ziemi części świętego al – hadżar al – aswad, w Mekce, zaś alternatywną metodę dostępu do innych... (NIECZYTELNY FRAGMENT NOTATKI – s.p.)

Różne „jeśli” mnożą się podczas wnikania w niniejszą historię w tempie szalonym. Jeśli w innym pyle jestem już martwy, by w jeszcze innym stanowić ledwie zygotę dzielącą się w gorączce życia na dwie, cztery, osiem i kolejne geometrycznie postępujące wielkości? Podobnież Hume twierdził, że człowiek zawiera w sobie potencjalną sumę wszystkich doświadczeń przeszłości. Siebie widziałem od dawna w nim, człowieku strapionym, któren żółty od nikotyny, stary dziś i pomarszczony, onegdaj w wolnej od trosk jakichkolwiek febris vitae, upuścił z krzyża soku życia nie myśląc o bólu, co właśnie go stwarzał. Byłem nim i jestem, czuję go w sobie, widzę w cynicznie pełzającym po twarzy grymasie. Kim jeszcze jestem, byłem lub będę? Radzieckim naukowcem, urodzonym dnia tego i tego, przed wojną, któren po przemierzeniu rozklekotaną szalupą Morza Kaspijskiego z góry na dół, z prawej na lewo, a może i w odwrotnych kierunkach, zbudował wreszcie szałas, osiadł w nim, oszalał po raz pierwszy, z równania A + B = C wyliczył X, który okazał się dosadnie dowiedzioną różnicą pomiędzy Bogiem a Szatanem, oszalał po raz drugi by ze starego obrzyna palnąć sobie w otwarte usta. Rozmaite postaci majaczę w mojej świadomości, i Hiob, i Werter, i Werter będący Hiobem, i Hiob będący Werterem, a obaj drapią strupy na ciele, też duszy, szukając odpowiedzi na pytanie „Dlaczego?” a nawet „Czy potem?”, patrząc na odwieczną muchę strzepującą pył z odnóży; wreszcie Juliuszu Cezar i Brutus zamknięci w jednej istocie rozdzieranej bólem.

Mrugam drugi raz? Oszalałem? Co jeszcze? Co...

Milknie..."

(tu rękopis staje się zupełnie nieczytelny na skutek zabrudzenia lepką cieczą – s.p.)

***

W tydzień po nakreślonych tajemniczo w wyżej wymienionej notce faktach ostatecznych i, co ustalono ponad wszelką wątpliwość podczas sekcji zwłok, dokonanych - ona-nie-matka powiedziała mi, że to dlatego.

Wiem, że powód był inny.

Nowy Jork, 22 stycznia 2008

s.p.

Post Scriptum dodane wcześniej lub później, tam albo gdzieś indziej:

Pewien niedosyt w owej historii przedziwnej stanowi nieczytelny fragment notki zaczynający się słowem „Milknie...”. Chociaż tak mało jaskrawy, mocno zdewastowany lepką cieczą z umazanej żyletki, która oddała mu czerwień, dla mnie nie jest zagadką, nie wnosi też wielu nowych i istotnych szczegółów na temat życia człowieka będącego bohaterem niniejszej opowieści. Brzmi on:

”Milknie ból co na mnie i we mnie,

i jak szata Dejaniry tak piecze

od słońca wątroba, sęp

ją zżera nie znajdując końca”

Zapewniam, śmierć nie bolała bardzo, a dziś jest szczęśliwy. Skąd wiem, spytacie? Siedzę przy stole postukując długopisem o kartki, patrzę na odbłyski słońca grające feriami barw na rubinowym lakierze moich paznokci. Z dziewięćdziesiątego dziewiątego piętra apartamentowca obserwują Manhattan i szybę po której chodzi mucha i pocierając nóżką o nóżkę strząsa z siebie pyliste wszechświaty. Wierzę i czuję, że byłam kiedyś kimś innym. Są jeszcze dwa nieczytelne fragmenty rękopisu. Co w nich jest? Przecież wiecie.

Samotność

Ding – dong.

„Dziewczyny z sąsiedztwa potrzebują kutasa. Odpisz na numer 74268 podając w treści smsa nazwę swojego miasta.” Wiadomość tej treści ściągnęła go z wyra grubo po piątej wieczorem tamując przy tym fale pożądania rozpierające lędźwia błyskiem wspomnienia wzmacniającej morale mężczyzny reabsorpcji przez organizm ludzki niezużytego nasienia, o której to wspominał w swych owych bełkotach wąsaty Nietzsche. Z podłogi łypał załzawionym okiem smutny Jezus przykuty na wieki wieków do nadpalonego wczorajszym szałem krzyża. Może Bóg jest tylko aurą rozsnutą niewidocznym woalem, świadomych lub nie, pragnień rozmodlonych tłumów o ustach bezzębnych wykrzywionych cierpieniem. Może Szatan jest aurą tą samą, niby rysą na niej, humorem złym jeno, co - jak dziecięcy kaprys na widok ropuchy cichym szeptem kusi „Rozdepcz, rozdepcz... sukę!” - każe niewidocznemu czołu wszechwiedzy przeorać się zmarszczką kapryśną, usta mądrości wykrzywić i pomyśleć, rzec nawet: „Pomrzecie w cierpieniu, robale!”

Wstał. Przewertował „Tele Tydzień”. Nic – nic – gówno – obyczajowy – nic – gówno – teleturniej – nic - gówno - gówno... O! Po dzienniku Rambo zrobi na jedynce rozpierdol. Wszystko zaczęło się układać.

Ding – dong.

Otworzył. Za drzwiami, znad wąsa i pijackiego nosa łypał badawczo cieć. Czego kurwa? – pomyślał konformistycznie wstrzeliwując się w ramy społecznie przyjętej kurtuazji:

- Dzień dobry sąsiedzie, co słychać?

- Wie pan, że zaczęliśmy dziś sezon grzewczy? Proszę ustawić wszystkie kaloryfery na maksymalne grzanie, czyli pozycję „5”, żeby się nie...

- Dzięki, dzięki.

- ...zapowietrzyły.

Spierdalaj złamasie.

Wymienili jeszcze jakieś uprzejmości i zamknął drzwi. Głupi chuj.

Poszedł do kibla. Wyciągnął fiuta. Waliło śledziem. Stara twarz w lustrze przypominała placek. Poziomkowy zakalec. Jednorazówką zeskrobywał brud i zarost z pozbawionej już wyrazu, obojętnej maski. Ta moja wegetacja tyleż mająca wspólnego z życiem, co wykręcony z kołdry wał z kobietą, a słonina w kaloryferze...

...ding – dong.

Wysrać też się nie dadzą?

Domofon okazał się jakimś fałszywym alarmem. Wrócił do łazienki. Nad umywalką ochlapał twarz zimną wodą, umył pachy, zęby. Odświeżony ubrał spodnie, koszulę, sweter. Z szuflady wyjął listek medykamentu, dwa ziarna z niego wydłubał, na dłoni zważył.

- Czerwona, czy niebieska pigułka, Neo?

- Wezmę dwie – powiedział Neo, stary ćpun.

Połknął lek.

Trzasnął drzwiami, zbiegł po schodach, prosto z ciemności w ciemność. Wiatr z nord-nord-westu smagnął po licach całkiem ciepłym dustem, co było może jak na tę porę roku zupełnie unverständlich, bo winien smagać wiatrem i deszczem. Jął tedy rozmyślać o tym i owym, o wszystkim i niczym, czepiając się myśli to tej, to znów innej, która wbijając się w pierwszą dekonstruowała ją zupełnie absorbując całą uwagę, i już w trwodze na trzecią, swą niszczycielkę czekała.

Ludzie, lemingi bezwolne, powiązane siecią tajemnych interesów, konotacji pełnych absurdu, podążali skądś dokądś za chlebem, też winem może, Pan bowiem na krzyżu rozpięty na zanik sił twórczych cierpiał od dwóch ponad mileniów. Non stop online, w chuj jakichś przepisów, cudów, podatków srakich takich i owakich, myślące pasty do zębów, depilowane odbyty, i tak dalej etcetera. Szał ciał. Kiedyś człowiek po prostu mniej musiał, a jeśli coś musiał było to prostsze, niż to co musi teraz. Teraz człowiek musi być ładny, bogaty, przebojowy i walić w kakao co najmniej tak, jak Rocco. No i te tetrabajty danych masakrujące mózg każdego dnia. Kiedyś, tak ze sto tysiączków lat temu, człowiek może musiał tylko zebrać ze trzy bulwy dziennie, jedną na śniadanie, drugą na obiad, a trzecią wrzucał do wykopanej w ziemi dziury, robiącej za spiżarnię. Czasem ubijał mamuta. Więcej nie musiał, mógł mieć brudne pachy, a że nie było wirtualnego matrixa, to leżał pod liściem i grzebał palcem w zębach, albo dupie. Szare miasto, jak po apokalipsie Świętego Jana, a może tylko po wybuchu bomby neutronowej. Jakiś stary co wypełzł skądś, ze śmietnika pewnikiem, stał przed mięsnym i dłubał zapałką pod paznokciem.

Wlazł. Sklepowa wizualnie plasowała się gdzieś pomiędzy Wenus z Milo, a Wenus z Willendorfu, czyli boksowała w junior ciężkiej. Mięsiste cyce, niby dwa rumiane bochny podwieszone u szyi, rozłaziły się – zależnie od pozycji obranej przez ich właścicielką względem biegunów ziemskich – to na wschód-zachód, to znów północ-południe, a czasami ustawiały się w jakiejś kombinacji owych kierunków, ale zawsze, podkreślmy to – zawsze! – każdy z cyców, niby wystraszony struś ładujący łeb w piach, pragnął swoje zwieńczenie pod postacią sutka skryć pod najbliższą mu pachą. Pachniała ładnie, świeżo i drogo, spojrzenie miała brązowe, przejrzyste, a kasztanowe loki kunsztownymi falami opadały na spoczywające na ladzie szynki, po których szarmancko przechadzały się muchy waląc kupy wprost między włókna mięśniowe. Była chętna raczej zawsze i prawie wszędzie. Mlaskała, jakże ona mlaskał, jakże międliła coś w ustach.

- Cześć, coś słabo wyglądasz.

- Bo, bo... jestem taki samotny. Grube z grubymi, brzydcy z brzydkimi, śmierdzący ze śmierdzącymi, bogate z bogatymi... a ja z nikim. Nawet nie mam przyjaciółki, o której mógłbym myśleć waląc konia. Same sąsiadki, jedna brzydsza od drugiej, a z żadną nie jestem nawet na „dzień dobry”.

- Musisz wyjść do ludzi, czerpać przyjemność z życia, z czegoś, z...

- ...z remisji cierpienia. Moja świadomość zasupłana niby w kokonie, w matni absurdalnych powiązań blokuje mnie przed czerpaniem z życia jakiejkolwiek przyjemności. Jestem marionetką reinterpretującą wciąż siebie w wielu zmieniających się, jak w kalejdoskopie, kontekstach przedziwnych układów pozornie logicznych niestety tylko w chwili, gdy sobie je uświadamiam, właściwie wymyślam, gdyż one nie istnieją. Dodam, że jako typ kompulsywny dysponuję ograniczoną zdolnością przeżywania zbliżeń, gdyż w trakcie nachodzi mnie czasem refleksja, czy może to mydło w łazience, na którym nie daj Boże został po kąpieli włos - i żeby tylko nie łoniak...- nie miało czasem magicznego wpływu na jakość potencji.

- Boże...

- Nie, to nawet nie chodzi o Boga, w każdym razie nie tylko o niego, a właściwie nie tylko o nienawiść do Niego, ów azyl, w który się wtapiam, gdy nie zostaje już nic. Może to jak plucie w lustro?

- Może...

- Może też fakt, że ani ty, ani ja, nie jesteśmy tym, czym być byśmy mogli, gdybyśmy jeszcze być czymkolwiek innym, niż jesteśmy chcieli, nie bardziej...

- ...niż nie robimy tego, co byśmy razem robić mogli, gdybyśmy na przykład robić chcieli, to czego teraz nie robimy...

- ...bo nie możemy, nie chcemy, albo się wstydzimy, blokuje... Jezu, jesteś ideałem! Czy... czy ty naprawdę pokochasz mnie, emocjonalnego bankruta?

- Tak... tak... tak... Tak, słucham? Halo, halo! Proszę pana?

- Przepraszam, zamyśliłem się.

- Co podać? Zdecyduj się pan wreszcie.

- Podwawelską, trzydzieści deko pasztetowej i może – wpadł na pewien pomysł - ...i może jeszcze tak z kilo tej ładnej słoninki.

Wrócił do domu po szóstej. Grubo po szóstej. Rzucił na stół połać słoniny i nastawił herbatę. Czarną, z miodem. Kręcąc się koło lodówki musnął opuszkiem żeberko kaloryfera. Ciepłe, za godzinę będzie gorące. Pieprzyć reabsorpcję. Pieprzyć Nietzschego. Pieprzyć... Zerknął czule na blat stołu. Życie. Jak solenie otwartej rany podczas tkwienia w stanie wiecznego „nie rozumiem”, gdzie my charczymy, wy charczycie, a oni charczą. Wszyscy o czym innym, a każdy o niczym. Zostaje może tylko rozedrzeć się na strzępy garściami kilku zebranych na przestrzeni lat, ulotnych wspomnień, wymieszanych z gównem.