„24H” – 24 grudnia, godzina 0.02, czyli 23 godz. i 56 min. wcześniej.

Gdy wszedł, zobaczył ich, a nim zobaczył, usłyszał, że z ust wypełzają im kurwy i chuje. Ona stała tam tuląc się do niego, żując swój gniew, dziewucha z gatunku tych, co to nie trzeba im mówić, że połknąć muszą, bo nikt im jeszcze nie powiedział, że nie połykać mogą.

I on, niby człowiek, prawie ktoś, właściwie nikt śmierdzący szczyną. Wstaje o brzasku, pcha wózek ze złomem, wraca do domu, pije i bije, kładzie się spać. Znów wstaje, znów pcha, znów bije, znów pije, bywa, że śpi, a zawsze tkwi zapętlony w bezsensownych cyklach kary, która niby woda skałę, trawi człowieka latami, rzeźbi wolno dłutem czasu, może bez planu, a może z planem, i chyba jedynie Stary Pan cedząc w gniewie „Pomrzecie!”, wiedział, lub ledwie przypuszczał, co z tego wyniknąć może. W końcu umiera absurdalną śmiercią, pewnie przy wózku, może z flaszką w łapie, na pewno ze szczochem w gaciach, lecz przy okazji jakby, chyba niechcący płodzi syna, który być może nauczy się czytać, może też jakoś niechcący, jakoś przypadkiem zacznie smarować chleb świńskim łojem, żeby dziecku kupić M2 na jakimś zapiździowie w mrówkowcu, a dziecko, gdy już zamieszka w wymarzonym M2 przerzuci się na margarynę i dalej będzie smarować w nadziei, że kolejne pokolenie zamieszka w M3, może nawet trochę bliżej centrum, margarynę zamieni na masło, na którym, kto wie, może od czasu do czasu z cichym plaśnięciem wyląduje cienki plaster mortadeli.

- Poproszę wodę mineralną. – oczarowany jej zapachem, a pachniała najwyższą półką w Rossmanie dłubał językiem w zębie lub afcie, może nie tyle  w poszukiwaniu bólu, co pozy, za którą schowa to, że spocił się strachem, nie tyle przed nią, kobietą, co drganiem mięśni jej twarzy, których układu i formy nigdy przewidzieć nie sposób.

- Dwa dwadzieścia.
Oszacował szybko krągłości, zważył, przeliczył, i wyszło, że chyba to lubi, musi to lubić, bo takie dupki zawsze są w rui. Lecz planów, że ona i on, że u niego lub u niej, snuć już nie zdążył, bo...

- ...wodę mineralną – szczoch zaakcentował „ę” i „ą” – pedałek... – jak bat, chlasnął słowem. Jak bat, jak ojciec.

I może nie to nawet było najgorsze, lecz to, że, ręką o ścięgnach poprzerzynanych, prawie niezdolną by chwytać, wydłubując nerwowo drobne z portfela, pomyślał: „Nie, nie była dla mnie. Nie była dla mnie, bo może miała wąsika.” Wychodząc dotknął kieszeni, co jakoś ukoiło mu nerwy.

"24H" - 24 grudnia, godzina 23.58

Zima tego roku była łaskawa, nie ścinając ulic mrozem, lecz wręcz topiąc je pod zwałami wody, błota, smagając wiatrem smutne drzewa, dachy domów, kominy miasta - tej niby pajdy chleba, nadgryzionej od spodu monstrualną paszczęką olbrzyma, któren kęs ów ziemi wydzierając zrobił miejsce dla wód jeziora, wżerających się nieustannie w powstałą lukę, wypełniających ją szczelnie -  z lotu ptaka wyglądającego malowniczo i powabnie, kuszącego, jak wszystko, czego nie znamy, i nawet poznawać nie musimy. Z bliska to już zwykła, powiatowa dziura, gdzie obszczymurki, dwunożni padlinożercy, zlizują szlam z ulic, a pogrążona w amoku gawiedź wykrzykuje światu w twarz głośne hasełka wieszcząc apoteozę cywilizacji śmierci: Bóg umarł, Szatan nadchodzi.

Stał przy krawężniku, w nikłym świetle próbując dojrzeć czubki swoich zdezelowanych, mocno już przesiąkniętych, zamszowych butów. Ulicą, chlapiąc przy tym jego spodnie i kurtkę, przejechał jakiś samochód. Skądś, dokądś, po coś. Czy to tu się zakończy? W tym kiedyś czerwonym, dziś już pokrytym narosłym przez lata brudem, kościele z klinkierówki, który nikle majaczył po drugiej stronie ulicy. Znów spojrzał na buty, na ich zachlapane czubki, poruszał palcami stóp, poczuł wodę w przemoczonych skarpetach. Poczuł też, że odpływa na falach myśli wiecznie szarpiących ze swobodą, wiecznie przeżuwających z uporem maniaka jego umęczoną duszę. Tak, to tu się skończy. Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz. Poprawił kołnierz podejmując próbę ochrony gardła przed smagającym wiatrem, zacinającym deszczem. Natrętnie sięgnął prawą ręką do kieszeni spodni sprawdzając, czy to tam jest. To tam było, poczuł się odprężony. To tu się skończy, pomyślał raz jeszcze, i zrobił krok, stawiając stopę na pasach.

Synapsa miłości.

Przekroczyła próg z głową wciąż jeszcze nabrzmiałą od reinterpretacji zdarzeń poprzedniej nocy. Zatroskana nawet nie o to, że chciał, ale o to, że nawet nie spróbował nie chcieć tak, jak by nie pragnął tego, do czego zawsze dążył, gdyby już nie mógł.

- Co? – zapytał nakładając buty. Bo musiał, bo widział, że się gapi, że świdruje.

- Czy coś nie tak z czymkolwiek? – a trwoga, niby mgła, gwałtownymi oparami rodzącego się gdzieś na granicy prawego przedsionka, a lewej komory smutku, smutku, który skrapla się w kąciku ust drgających afektownymi falami gniewu, i przeobraża aż do postaci lepkiej plwociny, która oderwawszy się od wargi opada na ziemię, spowiła jej oczy mokrym woalem.

- Ale o co Ci chodzi, jeśli o cokolwiek Ci chodzi? – syknął.

- Dlaczego... – łkała...

- Idę do garażu. – i trzasnął za sobą drzwiami, żeby wiedziała, że jest wkurwiony, że nie zrobiła.

- ...już mnie nie kochasz? – została sama z wybrzmiewającym na ustach pytaniem. I łkała, łkała boleśnie, i może ten płacz to już nie był wyraz jej dezaprobaty dla jego zuchwałych poczynań, do których zdążyła się przyzwyczaić. To już może równie zuchwałe, ale tym razem jej pragnienie, by choć  raz stojąc przed nim jak Ewa, on choć raz nie okazał się owym szalejącym w amoku rządzy, rozpustnym Adamem tuż po zjedzeniu jabłka, lecz ślepcem błądzącym po omacku nawet nie w poszukiwaniu tej rozpalonej miłością piersi, na którą nieustannie natrafiał, i może nawet nie tego kwiatka we włosach, tego jedynego ubrania, które okrywało jej wstyd, bo może już nie ślepcem był w jej marzeniach, może nawet nie ciałem, nie człowiekiem, a ledwie jednym z dwu organów (drugim była ona!), tych pofałdowanych ziaren duszę skrywających, a wydłubanych ze skorupy doczesnego trwania, by wszechmocna ręka połączyć je mogła nieśmiertelną synapsą miłości, i zatopić niby owada w bursztynie, w życiodajnej ambrozji, na wieki wieków, amen.

Kompulsywne podcieranie dupki.

Opanowałem ową czynność przyziemną do perfekcji, szlifując latami, szlifując w pocie czoła, szlifując hemoroidy, szlifując lubieżnie.

Lewa ręka spoczywa na lewym kolanie, a prawa poleruje w pełnym pasji zapamiętaniu. Gałki oczne w chwilowym paraliżu przykleiły się do ściany. A prawa wciąż poleruje. Strumień świadomości wije się w bolesnych konwulsjach, jak ów wąż przeklęty, ów gad oślizły, któren raz do roku, w rytuale karą będącym przez Pana Starego nałożoną, pełznie w ziemi, żre piach i czeka dopełnienia klątwy, czeka w trwodze na piętę, która kiedyś zmiażdży mu łeb plugawy, a prądy i wiry w nim rozmaite, kłębią się przybierając konfiguracje przedziwne, niespójne, ładu i porządku pozbawione, niby elektrostatyczny szum niewypowiedzianych pragnień, niewypłakanych traum, dni nieprzeżytych. W obrębie myśli przeżywam sam siebie, to uśmiercony, to zmartwychwstały, dokonuję nieustannego samogwałtu na wrażliwości tkwiącej w stanie postępującej atrofii. I wreszcie jest. On, moja obsesja. Stary Pan, a broda do pasa, i przemówił do Kaina, a słowa te o grzechu były, coś o tym, że - ma, może, lub musi - nad grzechem panować. Podobno w mowie swojej tajemnego słowa „timszel” użył, podobno to dobre słowo, podobno niesie ze sobą nadzieję pozbawiając człowieka przypisywanego życiu determinizmu, a zostawiając możliwość wyboru. Prawa już nie poleruje. Wybroczyłem się krwawym stygmatem.

Zarzucono mi kiedyś, że fascynuję się brzydotą. To nieprawda, fascynuję się życiem, a życie to smród gnijącego, umęczonego ciała i umysłu, i może ten smród byłby łatwiejszy do strawienia, gdyby człowiek posiadał sierść, ogon i potrafił miauczeć. Albo szczekać.

Nie, nie tak. Miało być inaczej. Timszel / możesz. Dziś wybieram nie smród, lecz zapach, spróbuję by dziś mi życie pachniało.

Głos przy wejściu do jaskini.

Rano.

Jest zdenerwowany codziennym wstawaniem o brzasku i korkami, w których tkwi jadąc taksówką do pracy. Wie, że czeka go ciężki dzień, zaś jego aktówka marki "Samsonite" skrzypi od nadmiaru spraw ważnych. Wie też o trwających ponad pół roku rozpaczliwych próbach maskowania przed żoną kłopotów ze wzwodem. Nienawidzi jej.

Jest zdenerwowana, gdyż poświęciła karierę dobrze zapowiadającej się prawniczki. Dla niego, bo tak go kochała. Dla dzieci, bo tak ich pragnęli. Stłamszona przez rzeczywistość, odepchnięta przez męża zaczyna korzystać z pomocy psychoterapeuty. Bo czuje się źle, bo akcydentalne zbliżenie sprawiają jej ból. Nienawidzi go.

Wieczorem.

No i siedzi se facet w tej jaskini, załóżmy, że jest nią fotel, odpoczywa i medytuje, trawi boleści, a tam na zewnątrz, przy włazie do niej, do tej groty, stoi baba i krzyczy "Nie mam się w co ubrać...!", i może to, że krzyczy nie jest nawet najgorsze, może najgorsze jest to, że on już sobie wyobraża jej wyraz twarzy, na którym igrają przeróżne grymasy, nawet nie tyle igrają, co rozłażą się po niej zupełnie swobodnie, bez koordynacji jakby, bez planu, czy jakiejkolwiek logiki.

I co on, poczciwina życiem umęczony, może, powinien, czy raczej musi, bo przy kobiecie rzadko się może, raczej się musi, zrobić, gdy jakiekolwiek działania skazane są właściwie może nie tyle na porażkę, bo życia przy kobiecie żadną miarą tak określić nie możemy, bo to raczej wyzwanie, może nawet survival; więc co on ma, musi lub powinien zrobić, pytam?

Dziadek klozetowy.

Stoję na przystanku autobusowym i patrzę na samochody, które ludzie mają, skądś mają. Jacyś ludzie, kupili je za jakieś pieniądze, które gdzieś zarobili. Jak? Czy ja mógłbym zarobić jakieś sensowne pieniądze w sposób inny niż bycie dziadkiem klozetowym? Może to moje marzenie, może nie marzenie nawet, bardziej przeznaczenie, nie, nawet nie to, to konieczność, jedyna czynność która zaspokoiłaby moje marne pragnienia nie przeciążając za bardzo umysłu człowieka będącego niczym więcej jak kompleksowym zbiorem porażek na każdej z możliwych sfer życia.

Widzę to. Siedzi on (ja), ten dziadek - już stary, głębokie bruzdy lat żłobią twarz, a w nich gnieżdżą się wągry - więc siedzi on na stołeczku, w kieszeni stara chustka utkana już nawet nie z materiału, bardziej ze strupów wydłubanych gdzieś z nosa, tkana misternie, latami. Grzebie ręką w kieszeni, z każdym ruchem od postaci odrywa się ten wiekowy, kwaśny smród długo niemytego ciała. Może już tylko przyzwyczajenie trzyma go na tym krzesełku, jakiś pradawny, wpisany w kwasy rybonukleinowe kod, algorytm trwania. Może już zapomniał co to znaczy wstać, bo jak być człowiekiem nie pamięta na pewno.

Ale jak to się stało? Dlaczego? Bóg wytrawił jego duszę, wyszlifował ją w cierpieniu, by w raju umiała kochać szalenie. Nie, to nie On, Jego nie ma. Może bardziej przypadek? Przypadek i buldożery cywilizacji wtłaczające wszystko w ciasne matryce nikomu niepotrzebnych pragnień. Dziś możesz być każdym, najczęściej zostajesz nikim. Jestem stary, nie pragnę niczego, bo nic już nie mogę, choć wciąż wiele muszę. Jako dziecko chciałem być Bogiem, on wszystko może, ale nic nie musi.