"24H" - 24 grudnia, godzina 23.58

Zima tego roku była łaskawa, nie ścinając ulic mrozem, lecz wręcz topiąc je pod zwałami wody, błota, smagając wiatrem smutne drzewa, dachy domów, kominy miasta - tej niby pajdy chleba, nadgryzionej od spodu monstrualną paszczęką olbrzyma, któren kęs ów ziemi wydzierając zrobił miejsce dla wód jeziora, wżerających się nieustannie w powstałą lukę, wypełniających ją szczelnie -  z lotu ptaka wyglądającego malowniczo i powabnie, kuszącego, jak wszystko, czego nie znamy, i nawet poznawać nie musimy. Z bliska to już zwykła, powiatowa dziura, gdzie obszczymurki, dwunożni padlinożercy, zlizują szlam z ulic, a pogrążona w amoku gawiedź wykrzykuje światu w twarz głośne hasełka wieszcząc apoteozę cywilizacji śmierci: Bóg umarł, Szatan nadchodzi.

Stał przy krawężniku, w nikłym świetle próbując dojrzeć czubki swoich zdezelowanych, mocno już przesiąkniętych, zamszowych butów. Ulicą, chlapiąc przy tym jego spodnie i kurtkę, przejechał jakiś samochód. Skądś, dokądś, po coś. Czy to tu się zakończy? W tym kiedyś czerwonym, dziś już pokrytym narosłym przez lata brudem, kościele z klinkierówki, który nikle majaczył po drugiej stronie ulicy. Znów spojrzał na buty, na ich zachlapane czubki, poruszał palcami stóp, poczuł wodę w przemoczonych skarpetach. Poczuł też, że odpływa na falach myśli wiecznie szarpiących ze swobodą, wiecznie przeżuwających z uporem maniaka jego umęczoną duszę. Tak, to tu się skończy. Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz. Poprawił kołnierz podejmując próbę ochrony gardła przed smagającym wiatrem, zacinającym deszczem. Natrętnie sięgnął prawą ręką do kieszeni spodni sprawdzając, czy to tam jest. To tam było, poczuł się odprężony. To tu się skończy, pomyślał raz jeszcze, i zrobił krok, stawiając stopę na pasach.