„24H” – 24 grudnia, godzina któraś-tam, czyli trochę później niż było, ale trochę wcześniej, niż będzie.

Pociąg stukał, a za oknem świtało. Słońce czule, promykami delikatnymi niby przedłużenie paluszków Wielkiego Empaty dobywało na światło dzienne kolejne obrazy migocące za oknem przedziału. Muskało sarenki buszujące pośród zimowych zagonów w poszukiwaniu upragnionej strawy. Zwierzątka pyszczkami skubały ostatnie listki, zgrabnymi kopytkami rozgrzebywały grudy by dobyć spomiędzy nich pożywne ziarna. Z ust buchała im gorąca para, a ogonki nad białymi kuperkami merdały wesoło. Promyk na chwilę skupił się na wróbelku trzepoczącym skrzydełkami, a przysiadłym na linii wysokiego napięcia, bo wielce zaaferowanym tarmoszeniem prawdopodobnie robaczka, choć z pędzącego pociągu stwierdzenie tego ze stuprocentową pewnością, rzecz jasna nie było możliwe.

Aż wreszcie oczom podróżnych zajętych właśnie w tej chwili zerkaniem na piękny świat przemykający za oknami pociągu ukazał się rolnik – cyk, pstryk – zastygły w fazie trudu i znoju, a jednak z uśmiechem na ustach zwlekający każdego ranka o brzasku ciało z wyra, by walczyć z Matką Ziemią przez lata i lata, i pory roku, i miesiące, i dni, sekundy nawet, bo zmaganie z życiodajną materią nie ustaje nigdy, a połączony z nią, tą ziemią, jakąś więzią mieniąca się odcieniami wszelkich emocji, ograniczonych jedynie zdolnością odczuwania na jednym skraju doznań furii zaciekłej nieurodzaju czasu posuchy, na drugim zaś miłości bezgranicznej żniw obfitych; a w tej chwili gestami siewu umieszczający pomiędzy skibami i żyto, i pszenicę, i coś tam jeszcze na pewno, a wszystko ozime, by wykiełkować to mogło na wiosnę zielonymi źdźbłami, wprost ku obłoczkom nanizanym na słoneczne promyki, a układającym się na lazurze prawie letniego już nieba w gloryfikującą Jego imię strofę „Jestem Miłością!”.

Świat jest piękny! – jakiś anormalny impuls przetoczył się po zwojach mózgowych, co zaskoczyło, wręcz zszokowało go wielce, gdyż wyładowanie owo przyniosło ze sobą falę myśli przedziwnych.

Dobył z torby kanapkę z masłem, szynką i serem. Śniadanie pachniało łąką przyprószoną rosą, skąpaną promieniami słońca, łąką na której roześmiani rubasznie mleczarze, doją krowy, równie radosne, bo dojenie ulży napęczniałym wymionom. Pachniało czymś jeszcze, bo zapach miał brzmienie bogatej w niuanse nostalgii za dniem już minionym, kiedy to jako pacholęcie tulił się do maminego cyca, w lepkich od młodzieńczej polucji nocnych marach snuł plany małżeńskiego pożycia ze swą potencjalną małżonką, kobietą czułą, cnotliwą, o piersi pięknej, a wargach układających się w uśmiech lekki i przyjemny, nawet kiedy bezwolnie spoczywały - jedna, na drugiej.

I współpasażerowie jacyś tacy ludzcy, niemal piękni byli. Łypiąca małpka nie zwierzątkiem już była, i nie tyle człowiekiem nawet, co symbolem płodnej kobiecości pod postacią odrodzonej Wenus z Willendorfu – karmionej serem, i masłem, i zbożem – a wciąż będącej niby ten wszechświat tuż po wybuchu w fazie wzrostu o tempie szalonym. Piękna błyskała jakąś poświatą, jakby ozłocona łaską pańską w swoim kącie tkwiła. Każdy oddech dobywający się spod delikatnych, różanych płatków nosa, niby melodyjny dźwięk psalmów w krtani dziewiczej zrodzony, niby brzmienie harfy eolskiej, koił zmysły, a słodki był jak plaster miodu.

Nawet warga, choć przez „dzieści” lat swego życia, aż do teraz, nie zdążył jeszcze zetrzeć z gęby wód płodowych, ludzki jakiś się zdawał, a choć z pewnością przystojny wciąż nie był, majestatu i dostojności odmówić mu nie można było, bowiem może to już nie wody, nie ślina nawet, pstrzyły mu lica, a ów rodzaj heroicznego zmęczenia co towarzyszy może Wielkim podczas dokonań Ogromnych, a udziałem już być mógł – nim postać wilgotną na licach Wargi przybrał – i Cezara nad Rubikonem, i Einsteina tuż po indeksowaniu dwójki w owym słynnym wzorze, a może – co już pewnie zbyt śmiałe, a nawet wulgarne – zrosił skronie Jehowy w wieczór ów szósty, zwany dziś sobotnim.

Sam prawie kimś, prawie człowiekiem się poczuł. Jama brzuszna sklepiła się nad trzewiami mocniej, z postaci wypukłej, we wklęsłą prawie przechodząc na skutek czy to siły woli, czy pod wpływem natchnienia, a być może dzięki ingerencji z niebios. I ciało skarlone od wiecznego w nerwach kulenia przedziwnie się jakoś rozrosło do postaci człowieka wzrostu prawie średniego, bo w płuca rześkiego powietrza nabrał z wprawą i werwą, ba, śmiałością nawet. W tym momencie łaski przebaczył wszystko i wszystkim, prawie sobie przebaczył.

Ale co to? Pociąg wjechał w chmurę deszczu ze śniegiem. Wilgotne, nabrzmiałe płatki i krople konały roztrzaskane na szybie przedziału drążonej co raz bardziej i bardziej żyłami łez, znaczonej meandrami cierpienia szarpanymi pędem pociągu. Czy to wszystko było tylko iluzją? Szczątkiem pragnienia, które obumarło nim zdążyło wybrzmieć i objawić się pełnią kształtów?

Odwrócił głowę, by zobaczyć współpodróżników. Przerażający widok był nie do zniesienia. Warga ślinił mordę, Emo przeżywała sama siebie, a Tłusta Małpa wciąż wpierdalała. A jemu po prostu znowu zachciało się srać. Kurwa.