Literatura rozrywkowa

Ot, zwykły dzień pośrodku niczego. Jesień, pada, grube krople lądują miękko w kurzu pokrywającym ulice małego miasteczka położnego gdzie-bądź, tam a może i wtedy, ale raczej na północy tegoż sracza, o którym De zwykł mawiać na antenie tej lub owej: „Tu jest super, PKB rośnie!”

Biblioteka, bo każda dziura ma bibliotekę, a w niej dziewczęta na etacie, lekkie i zwiewne, czterdzieści pięć plus, subtelnym klekotem obcasów nabijają senny rytm czasu, który jakby stanął, a – bywa że – wyrwane z letargu nieśmiałymi prośbami znikąd wertują macanymi na językach opuszkami księgi stare i nowe, by potem wrócić do lektury „Pani Domu” – brand new, jeszcze pachnie farbą – przerwanej w kluczowym momencie swej apoteozy, a może i – kto to wie, kto wie – do pałaszowania smażonych ziemniaczków ważnych do wczoraj, ale odgrzanych dopiero dziś na konto jutrzejszego obiadu. Oczywiście z Vegetą.

- Dzień... – przyłapałem je w połowie artykułu o sekretach nieodpadających panierek na bazie świeżego jajka, i pewnie dlatego...

- ...dobry.

- Czy...

- ...tak, może pan. - ...poszło tak gładko. Jeszcze tylko lekki uśmiech na mojej twarzy, żeby wiedziały, że ja wiem, że one tu intelektualnie dają dupy.

Dlaczego zawsze buszując pośród regałów tak bardzo się pocę? To te neurozy stary, zluzuj cycki – głos z wnętrza bywa taki kojący.

Szukam, przeglądam, szperam. Kolorowe okładki, szumne tytuły, spektakularne wyrywki entuzjastycznych recenzji z gazet, o których nikt nigdy nie słyszał. „Esencja męskiej literatury sensacyjnej” wieści Northern Ohio Journal, a ja myślę: ale to musi być gówno. „Gdyby Hemingway miał więcej testosteronu, mógłby napisać właśnie coś takiego!” recenzent Fifth Avenue Magazine zdaje się tkwić w stanie permanentnej erekcji, a ja myślę: co to za brukowiec? Pryszczata nastolatka, na wolontariacie, rozdaje to bezdomnym koczującym na obrzeżach Central Parku, żeby mieli w co zawinąć wyszperany ze śmietnika salceson?

Otwieram. O komandosach. Będą gdzieś szli, na tajną misję. Jednym pstryknięciem wypuszczam strony spod kciuka – przyjemny powiew wiatru. Prawie same dialogi, czyli będą chodzić, mieć super przygody i gadać, dużo gadać. Zero opisów, żeby jakiś debil, co będzie to trzymał w łapie dusząc ciężkiego kloca na reklamach drugiego filmu z Van Damme’m – po raz n-ty na Polsacie – nie usnął w trakcie lektury.

Półkę wyżej trafiam na kolejną tajną misję. Dżungla, góry, pustynia? Jest renoma, „Wall Street Journal” mówi, że w pytę, recenzent prawie się zesrał, czyli mamy tu jakieś high artistic quality literatury przygodowej: prócz dialogów będą rozkminki. Akurat przyłapałem ich, cały tajny oddział, na wspinaczce. Jest dramatycznie, bo akurat jednemu spadły buty, sypie śnieg, a wicher dmie jak sam Jancio Wodnik w dudy. Pięć stron dalej wciąż się wspinają? Czyżby zeszli po buty? A gdzie tam. Okazało się, że jeden, ten wrażliwiec – gołowąs, w połowie góry przeżył załamanie, a przed oczami stanęły mu wszystkie traumy z dzieciństwa. Ojciec, matka, brat troglodyta i kundel sąsiadów dymający zuchwale małą suczkę cocker-spaniel, którą dostał trzy gwiazdki temu od świętej pamięci babci Klementyny, tej co to zawsze robiła mu płucka na kwaśno z ryżem na sypko i sezonową surówką, gdy po lekcjach przychodził taki smutny do domu. Ale wszystko skończy się dobrze. Złamaną w dwóch miejscach nogę jakoś posklejają, w poruczniku odnajdzie ojcowską empatię, a na przedostatniej stronie wreszcie zarucha najpiękniejszą z branek – to właśnie ją uwalniali przez 234 strony! – by na naszych oczach przejść metamorfozę z chłopca w mężczyznę.

Nie, dziękuję, idę dalej. Wyciągam smutnego detektywa po czterdziestce. Gość chodzi we mgle, od zawsze. Patrzę na ponurą, granatową okładkę – tak, chyba wiem, jak to się skończy. Strona dziewiąta. Dzwonią po typa, a on jest zalany w cztery dupy, bo zalał się w drugiej części cyklu (trzymam piątą!), gdy mu stara uciekła o dwie przecznice dalej z jakimś prokuratorem wypsikanym pod pachami najnowszym smrodkiem od Armaniego, ponieważ podczas ich ostatniej kłótni, kiedy to cedząc słowy: „Ty... ty nigdy mnie nie rozumiałeś... Zawsze jesteś taki nieobecny, obcy...”, nie okazał się na tyle przenikliwie sprytnym by złapać ją w talii, rzucić łapczywie na stół i rzetelnie wydymać, co zawsze tak uspokaja kobiece nerwy napięte jak postronki, ino na odlew strzelił jej w papę. Zatem dzwonią, a on jest zalany. Było morderstwo, stary! W podkoszulku, przepierdzianych gaciach i jednej dziurawej na pięcie skarpetce zwleka się z wyra i idzie do lodówki, a tam tylko pół śliskiej kiełbasy, samotna pieczarka w zalewie octowej i resztki spleśniałej musztardy na dnie słoiczka. Tak, zjem coś na mieście, myśli. Detektywi zawsze jedzą na mieście.

Po drugiej stronie regału trafiam na kolejną melancholijną okładkę. Szósta część cyklu. Patrzę, a zdziwienie poszerza źrenice. Inny autor, ale jakby to samo, bo znów chodzą we mgle. Okładka: zgniła zieleń, zalesiona góra, jakiś krzyż, a może i nie. Autorka szuka, kombinuje, może dlatego, że to kobieta, a wiadomo jak to z babami – inny pułap, inna wrażliwość. Na stronie dwudziestej ósmej okazuje się, że jest głęboko maskowanym intelektualistą, rzec można post-post-post epikurejczykiem szytym na miarę XXI wieku. Stoi w jątrzącej spokój sumienia opozycji do samego siebie, a uściślając wnętrza samego siebie, bo walenie osadzonych po mordzie burzy chwiejną harmonię chwilowych stanów plateau, które odnalazł w sobie za pomocą długiej, metodycznej i bolesnej terapii - dała mu wszystko, a zabrała jedynie poczucie humoru. Przerobił to z panią psycholog w poprzednim tomie. Była fajna, ruda, ale nie chciała się dymać.

Powoli tracę nadzieję, ale szperam dalej, plamy pod pachami co raz większe, a w dupie Niagara. Jakaś pani mecenas na sto pięćdziesiątej pierwszej stronie nowego cyklu, powieść roku, itede, itepe, Grisham w spódnicy, jak mówią z okładki, wyznaje po kilku drinkach koleżance, że jest lesbijką i nie, wcale nie chce – o mój boże! - jej wylizać, ale tak miło jest się do kogoś przytulić. Potem idą rozprażonymi uliczkami Madrytu, krok chwiejny, a słońce dogasa za horyzontem. Moja córka też jest lesbijką, czy to po mnie, to geny? – zdaje się rozpaczliwie rzucać w przestrzeń miasta i noc, i w powoli pogrążające się w uśpieniu domostwa.

Wreszcie dramatyczny skok o pięć regałów w prawo, na drugą stronę bibliotecznej alejki. „Przegląd wybranych technik garncarskich starożytnej Mezopotamii”. Autor, jakiś nikt po uniwerku. Doktor albo i nie. Sporo zdjęć w HaDe, wydanie albumowe. To jest to! Biorę w ciemno, jak ofertę last minute: „Pójdziesz do raju złamasie” rzuconą omyłkowo przez Świętego Piotra na bad tripie, co chciał po złości dogryźć Staremu i wściubił nosa między wódkę, a zakąskę.

Wychodzę. Z szacunkiem i uznaniem spoglądam na bibliotekarki wertujące „Panią Domu”, albowiem już wieki temu zorientowały się, że nie ma, po prostu nie ma rozrywkowych książek dla ludzi po trzydziestce.

Jestem nim o poranku

Nie mam już siły – żyć, trwać, łez ronić. Daj mi pistolet, odejdę z nadzieją, że nie będzie bolało. Czasem rozdziera mi trzewia, a oczy wilgną od łez. Szybko i kompulsywnie wrzuciłem do jej – tej z góry, tej grubej z popękanymi piętami – skrzynki na listy, niewinną, odręcznie zdobioną frymuśnymi zawijasami karteczkę jakże błahej treści: „Czuję się bardzo samotny, może wypije pani ze mną herbatę? – i opierdoli mi laskę... pomyślałem nieśmiało... 555 432 123. Sąsiad.” Przed oczami zamajaczyła wyraźna wizja kanciastych brwi, które walnęła sobie mazakiem, ot tak, całkiem niewinnie. Przeszył mnie dreszcz, gwałtowny skurcz poniżej pasa. Pięć minut później widziałem przez judasza, jak krząta się wokół skrzynki na listy, a pulchne cycki falują płynnie. Obietnica wielkiego wytrysku. 

Pół godziny wcześniej był ranek. Obudziłem się z bólem kości, z jednego z owych snów psychotropowo – alkoholowych, podczas którego śniło mi się, że popuściłem w białe majtki z najwyższej półki. Tak się nie stało. Popuściłem w majtki z najniższej półki, właściwie to w gacie, w starą szmatę w zasadzie, która w zamierzchłych czasach majtki być może przypominała. Senne problemy ze stolcem. Co na to Pan Zygmunt?

Wieczór też nie był miękki. Pojebany prawie jak kuzyn Dell z "Dzikości serca". Pierdoła, ale tak mniej więcej czułem się wczoraj od około 21.15. Filmowy Dell przez całą noc smarował kanapki, potem wpychał sobie karaluchy w dupę - mnie jedynie prześladowała intensywna wizja kotletów sojowych w sosie śmietanowo-szpinakowym zagęszczonym lekutko topionym "Gouda" z Biedronki za złoty piętnaście. Za gęsty, albo za rzadki, to znów za gęsty, to znów za rzadki. Trudna sprawa, po północy miałem już ochotę na spotkanie głowy ze ścianę. Wertowanie ostatniego wydania "Pani Domu", na sraczu, wśród nocnej ciszy, nie przyniosło poprawy. "To tylko twój mózg, to tylko twój mózg, ty jebany złamasie...!", też nie. Około 2.36 przypichciłem ten sos. Był dobry. Zasnąłem w spokoju. Ament! 

Wrak, tylko tyle zostaje z człowieka. Jeśli zadzwoni, się chyba popłaczę. Wrak, co rozmyśla o grobach bliskich, nie znanych, zawsze tak obcych. Suche liście, wiatr, słońce, w tle krajobrazy z dzieciństwa – układają się na subtelnej tkance emocji bolesnych mozaiką naiwnych planów szczęścia, które nie nadeszło. Dom – żona – dzieci. Dobra praca – wycieczki nad morze. Ciepły rosół u teściów, a na drugie schabowy – potem kawa i ciasto. Sznur, na nim w końcu zawisnę. 

Towarzyszu kiedyś nikt, a teraz Jezus, wschodziłeś i zachodziłeś - ty, bóg, idea dobra w ciało obleczona po raz pierwszy w otchłani plejstocenu - gdy jeszcze nie człowiek, nie jaszczur też raczej, a coś-ktoś w pół drogi pomiędzy nimi, przyczajon za głazem obserwował wciąż bezimiennego potem Ra toczącego pomarańczem płonące lica nad brzegiem rwących wód, które po tysiącach lat zwać będą się Hapi. Towarzyszu, melduję, że nie wykonałem zadania, przegrałem, zatem nie spoglądaj tak na mnie ze ściany, bom to nie ja twą dupą boleściwie w bąble upstrzoną, wygarbowaną na kościstym grzbiecie osła albinosa kwiczącego w pierwszy dzień tygodnia na gruzach zwiędłych liści palmowych. Tyleż w tobie prawdy, co w Chnumie Garncarzu dziergającym ludzi ze szlamu na kole. Chuju. 

Towarzyszu ojcze, zapewniam o nie podlegającym zastrzeżeń umiłowaniu waszej świętojebliwości pod wpływem strachu. 

- Nie musisz mnie lubić, musisz się mnie bać – zwykł był mawiać trzymając gniew w ręku szybkim i ciężkim.

Szukałem uwagi ojca czujnie, jak pies wzroku właściciela, zawsze uważny, zawsze gotów odczytać każdą dobrze maskowaną intencję, nawet zarys jeno ledwie uśmiechu, jako życzliwą aprobatę dla siebie, syna. Czasami okazywał mi łaskę poświęcając swój cenny czas na oglądanie wideo. Patrzył w ciszy, surowo, a twarz niekiedy marszczył mu cynizm. Podczas seansów w moim gardle rosła ciężka kula, psychosomatoza strachu. Instynktownie próbowałem wyczuć sceny mogące poruszyć ojca, rozbawić. Często wychodził na papierosa. Pytałem wtedy, czy zatrzymać taśmą, żeby nie uronił nic z cennej chwili, kadru, sensu obrazu. Zbywał mnie drwiną, był ponad to, ponad mnie, jak monument. Na koniec zawsze miał celną pointę, cedzoną wyszukanym tonem już w drzwiach, przez zęby: 

- To dla pedałów. Nie proponuj mi więcej takich filmów. 

Marazm i zbydlęcenie było codziennością. Moja postawa – myślę, że to ta miękkość zbitego psa – budziła agresję. Bijesz psa, a on się kuli, skamle, więc bijesz go jeszcze bardziej, bo uległość podnieca oprawcę. Bijesz, żeby sprawdzić, czy pies wreszcie przełamie się i zareaguje, czy tylko będzie się kulił. Pieprzę cię, chuju. 

Pada. Wychodzę na balkon, głaszczę kota. Tępe stworzenie, dlatego tak dobre, ufne i miłe. Krople spływają po liściach, a potem ziemia je chłonie, łapczywie, jak gąbka. Życiem nie rządzi nic prócz przypadków wyłaniających się z rozwrzeszczanego chaosu pragnień, z których każde uzurpuje sobie prawo do bycia spełnionym. Nieliczni doświadczają może pewnej formy długoterminowego szczęścia, emocjonalnej stabilizacji wolnej od łez. Pozostali to mięso oddzielone mechanicznie od pragnień i kości. Czekają na raka.

- Stary wchodził ci do wanny? 

- Nie. 

- A zachowujesz się, jakby wchodził. 

Możliwe. Patrzę czasem na ludzi. Są brzydcy, zamknięci w fizjonomiach nie zdradzających krzty rozumu. Zero przebłysków. Matowe spojrzenia, opadające, pulchne wargi. 

Patrzę w lustro. Nie widzę żadnego przebłysku. Nic. Tylko stary. Stworzyciel i kat. 

- Dlaczego mnie nienawidzisz tato? – pytam w sennych koszmarach i czekam, aż obudzą mnie łzy. 

Jestem już nim. Sapię, szuram stopami, pstrykam palcem o palec. Poczekam na śmierć, albo sam rozedrę się w końcu na strzępy.

Gra wstępna

- Czaj?

- Ja nastawię.

- To kawę.

Kobiety, ach kobiety.

- Wiesz, brałam gumowe rękawiczki z szuflady i przypomniało mi się, że wczoraj, w dyskoncie, gdy powiedziałam „O, jak podrożały!”, zraniłeś mnie bardzo, bo odpowiedziałeś „To będziemy myć...

- Gołymi nimi, tymi rencami?

- Jesteś cyniczny, jak zwykle! – jad trysnął jak wnętrzności z kiszonego ogórka.

Gdy rozsnuwali wargi cienie grały nad perłową bielą talerzy, a mały małż i trochę większa ośmiorniczka międliły w ustach drobinki wysysając z nich życie mechanicznie oddzielone od kości, zalane obficie żółtą mazią, po której pływała samotna łuska gorczycy.

- Jesteś tym, co jesz.

- A co jesz?

- Gówno.

Potrzebowali kalorii rozpaczliwie, jak nowoorleańska kurewka kłębów waty, niezbędnych do otrząsania weń, a zasupłanych w gąszczu łona kropel nasiadówki na trypra sobie serwowanej każdego ranka nad żeliwnym garnkiem kreolskiego alfonsa z wąsem, ale bez brody. Możliwe, że subtelna różnica między camembertem a brie, dla nich, laików, pozostawała planimetryczną zagadką poplątaną powyżej podstaw aksjomatu w gordyjską zawiłość, co wieści prawdę znacznie bardziej skomplikowaną niż fakty, że krzywa to nie prosta, a kąt nie owoid. Kobieta załkała boleśnie, a wszelkie troski niewiasty wyrwanej wbrew woli z mięsa i kości praojca Adama, rozlały się sumą cierpień minionych i teraźniejszych po licu chropawym i miękko jak plwocina opadały na otwartą księgę „Weszło tu, wyjdzie tam – grawitacyjna kuchnia koprofagów”, spoczywającą na lnianym obrusie. Grało radio. Jakiś znany Ryszard śpiewał o czymś, ale nie o tym co zwykle. Może pod wpływem piosenki, a może subtelnej wizji wszędobylskich izraelitów lichwiarzy, atawistyczna złość napompowanej ropuchy - emocja pamiętająca zamierzchłą kontestację czasów młodości, kiedy to podczas licealnodwutygodniowej fazy flirtu z Doorsami oblekała rozkoszne fałdy podpiździa w zszargane łachy i wykrzykiwała światu, że życie ssie kulkę – wypełzała na wierzch rumieńcem.

- Kiedy coś zarobisz? – pod sukienką kosmata vulva unosiła się i opadała, i unosiła, i opadała, jak oddech zdychającego psa.

- Nie wiem.

- Musisz.

- Wiem.

Nerwowo żuł ślinę pełzającym ruchem spasionego króla mediów z czterdziestego ósmego piętra nowego drapacza chmur na Groettgera. Może skończę, myślał, jako stary pan ciupciarz kąsający krzywą laską bruk i wiecznie roztrząsający swoje neurozy pod dachem szopy nieskalanej brzękiem monety i, jak filozof-nieborak wertujący sparciałe stronice w poszukiwaniu niuansów odróżniających ledwie „iżby” od „ażeby”, odnajdę wnętrze człowieka, co jest tylko cierpieniem pełnym myśli ocierających się o siebie niby ziarnka w klepsydrze. Przesypią się wszystkie, to świadomość umrze. W garnku bulgotała woda na zupę nic, do której planowali wrzucić coś, czego jeszcze nie posiadali.

- Boję się.

- Ja też.

Gwałtownym ruchem czarnej dzikuski obnażyła lekko nakrapiany prosakami sutek, aż obfita, ze snu wybudzona pierś zafalowała nieustannie płynnymi spazmami pękatego bukłaka z wodą, co go dziki Scyta trąca swą piętą spękaną pędząc na spotkanie z wrogiem odwiecznym, Achajem. „Jedz i pij z kielicha wiecznego przymierza zawartego na odpuszczenie grzechów...”, zdawały się cedzić usta wilgotne, złuszczone. Zapowiedź dzikiej rozpusty skażonej dychotomiczną myślą życiowych przegrańców, biel ciał w czerni tumanów węglowego miału, swąd brudu, zapach egzemy trącej o parcha. Pękaty Priap z chwilową remisją bolesnej witalności w szaleńczym tańcu z kobietą – każdą Madonną z, albo dziewicą, ale nie Madonną bez odkupiciela - co umarł by się odrodzić, a odrodził się aby panować - na ręku. Pląs śliskich soków, dziś wolnych od cienia spoconego kowala dusigrosza, któren rozżarzonym młotem dziejów stuka nieustannie o złotą monetę - byt bytów, bożka Mammona - ażeby wydobyć z niej ulotne tchnienie ducha, a zły gargulec doradca, psi syn diabła-kapitalisty, z kąta ciemnej kuźni krzyczy „Jeszcze, jeszcze!”.

Muzyk: portret artysty z czasów miałkości

Przez większą część życia nie był kimś, kim warto być bardziej, niż nie być tym, kim jest się teraz, a i już wtedy pewne jego działania stanowiły zapowiedź, wręcz wielce prawdopodobną prognozę przyszłego sukcesu – co możliwe, ale też spektakularną nonszalancję i bezpruderyjną pewność siebie – co udowodnione, bowiem jeszcze jako Adalbert Hamilton Tortoise III Jr – i tak wszyscy wołali na niego Johnny – okazał się nie w ciemię bity, gdyż zrazu, gdy przyłapali go in flagranti jak ruchał w dupę pedała, zapierał się – że co?; że przecież właśnie wali konia. To było wtedy.

Potem, po latach, w pewien jesienny dzień, jak można z dużą pewnością założyć – raczej dżdżysty, szacowne grono krytyków New Musical Express odziane jak przystało, w wyglansowane, że mucha nie siada, półbuciki od stylisty, co smaruje wargi capim mleczkiem, stwierdziło podczas podsumowującego ostatnie dziesięciolecie rankingu topów, że tak, i że co do niego to się mylili.

Wszystko zaczęło się raczej niewinnie w mokrym Leeds albo Sheffield, czy gdzie bądź indziej w połowie drogi między starym Yorkshire a trochę młodszą Szkocją w jednym z tych – tak tych! - miejsc przestających nasiąkać deszczem tylko przez przypadek. Być może ów cichy, płynący z wnętrza Id skrytego w skorupce Ego, szept „Destyluj... destyluj...” stale narastał rozwibrowaną amplitudą już od urodzenia, ale wybrzmiał apoteozą samotności w momencie, gdy sadząc poranny stolec usłyszał jak za niedomykającymi się drzwiami z dykty ona powiedziała, że „nie”, a on odpowiedział, że „tak, że rączy to i po błocie pójdzie”, ona znów powiedziała, że „nie”, a potem był już tylko głośny płacz. Być może zbiegło się to z chwilą, gdy przypadkiem błądząc wzrokiem po obłażącej lamperii zauważył pod toaletką spowite kłębami kurzu, przerdzewiałe już nieco nożyczki, którymi od czasu do czasu, ale od dawna już nie, podstrzygała kręcone włosy, potem resztkę goliła, by w końcu mu dać, co kiedyś bywało pięknym upamiętnieniem lekkiego pęknięcia, kilku kropel krwi i garści łez lśniących jak diamenty. Zaszlochał, zaś wzorzec smutku i kształt rozpaczy trwałym konturem wyrył się w nim jak niezamazywalne nigdy piętno, które z czasem wydestylował z kakofonii dźwięków w, początkowo kanonadę siermiężnych riffów, później garść ni to polemik, ni plagiatów, a wreszcie ubrał w magnum opus, zaaranżowane z przepychem na orkiestrę dętą i klawikord wymownie milczące przez bitą godzinę udręki otwartych czakramów parujących bólem. Gawiedź nie zrozumiała, krytycy docenili, ale nim wypełniła sie przestrzeń dziesięciu lat twórczego przysiadania fałdów w pocie czoła, owa dekada potraktowana przez nas w ostatnim zdaniu tyleż lakonicznie, co nieuczciwie, po prostu sięgnął po gitarę i założył zespół, właściwie projekt o nazwie jakiejś tam poprzedzonej dobitnym przedrostkiem „the”. Grał w nim sam - nie słyszał go nikt.

Początki był trudne, ale Johnny dzięki wrodzonej charyzmie podprawionej obficie melancholią maślanego wejrzenia oczu zawsze tak błyszczących i hardości nieugiętego trwania w biznesowej zasadzie zaabsorbowanej od ojca pijaka – pana „Lubię po błocie, stara!” – a mówiącej „Dobry marketing to pół sukcesu”, szybko zyskał lokalny rozgłos, masę splendoru i kilka tuzinów dziewcząt złaknionych dwustronnych i częstych transakcji barterowych, które śmiało możemy określić następująco – szczypta wzruszeń za dojenie, chociaż wolałby w kakao. Wenę czerpał z życia raczej swego jedynego, z onych chwil tkanych bólem przeważnie tępym, a tak celnie obnażonym przez terapeutkę za pomocą niby niewinnego pytania „Co ciebie najbardziej wzrusza Johnny?”, na które bez zastanowienia odpowiedział „Najbardziej mnie wzrusza gdy płaczę”. Postawioną trafnie diagnozę – nabyty werteryzm i syndrom Piotrusia Pana - przekuwał nieustannie i śmiało na sukces jedynie intelektualny, plątaniną słów o dźwiękach, które już, już, jak zapewniał, są właśnie w końcowej fazie destylacji z nieokiełznanej furii w skromną nutkę eolskiej harfy brzmiącą podobnież jak słowicze trele, ale na wszelkie prośby złaknionych ptasiego mleczka wielbicielek, o próbkę, sample, czy chociaż demo w najniższym bitrejcie, tego, nad czym właśnie przysiada, chwytał za gitarę i serwował chropowatą wersję zgranych milion razy przy ognisku i kiełbasie „Schodów do nieba.” Pomagało mu to rzecz jasna zamaczać często, ale zawsze od zakrystii, i w ciepłych bamboszach, przed telewizorem oczekiwać na splendor, który był tuż za rogiem robotniczej dzielnicy tej dziury w połowie drogi między Szkocją, a Yorkshire.

Z wrodzoną miękkością gestów podczas erudycyjnych wieczorów spędzanych, z chłonną sztuki i zadętą artystowsko młodzieżą, w modnym i przytulnym „Garageu Incrp.”, próbował eklektycznymi słowy łączyć wszystko ze wszystkim, dokonując syntezy wielowarstwowej struktury rocka począwszy od Chucka Berry i Jerry Lee Lewisa, poprzez późnych Stonesów, wczesnych Zeppelinów przepuszczonych przez antydźwięki, prawie drony, wieńczącego drugi longplay The Velvet Underground „Sister Ray”, w kierunku samplowanego rapu Beastie Boys będącego finalnie jedynie dwudźwiękiem zarówno post jak i protorockowym, raczej poza, a jednak w mainstreamie próbującym osiąść z łagodnym plaśnięciem sera Brie na świeżym croissancie oprószonym z wierzchu solą. To się nie udało, ale upragniony sukces wkroczył w oczekujące go życie przez owe niedomknięte drzwi z dykty w najmniej spodziewanym momencie, zastając artystę, niby ta prawena, znów na klopie, ale nie podczas jednej z dziennych faz cyklicznego zrzucania balastu, a podczas lubieżnych czynności dokonywanych za pomocą maminego mleczka do demakijażu marki Max Factor, które rozsmarowywał na dłoniach; a był on, sukces, wieszczony zawadiackim smsem o treści: „Tak, będziesz na tym bestoffie...”. No i był. Nie jako gwiazda na razie, a jako krytyk, orator opatrujący całość słowem wstępu omyłkowo - bo było to amatorskie nagranie sprokurowane przez osiedlowy dom kultury – umieszczonym nie jako pierwszy, lecz ostatni track na tłoczonym w NeoBurningRom cidi dedykowany ze względu na zawartość raczej nikomu, no ewentualnie głuchym.

Sukces rozleniwił Johnny’ego na parę długich miesięcy spędzonych głównie na odcinaniu kuponów od sławy. Wciąż bywał w „Garageu Incrp.”, choć spowijał go jakby cichy woal smutku, może zadumy przerywanej jedynie potakującym ruchem głowy, którym potwierdzał, że tak, można mu postawić drinka. Pił dużo i na umór, a pewien wiarygodny młodzian bezwąsy, co zwykł był mawiać „Jasne, że go znam. Trochę, a właściwie to ze słyszenia...”, rozpuszczał co i rusz wieści, że Adalbert Hamilton intensywnie i jakby w amoku pracuje, nieustannie coś notując w bordowym kajeciku o sztywnej okładce, rozpisując strukturę riffu riffów, überriffu, tak intensywnie i bardzo, że cała para dwudziestoośmioletnich mięśni osiada w sukcesywnie nawarstwiających się odciskach, pono żółtych i ohydnych, jego dotąd tak miękkiej dłoni, bowiem za długo i zbyt namiętnie męczy nie tyle gryf wysłużonego Stratocastera, na którym podobno ostał się jeszcze jeden nieśmiały odcisk serdecznego palca lewej ręki Claptona, co żółty jednorazowy długopis marki BiC.

W połowie marca Johnny wszedł do studia nagraniowego raz, ale z impetem, komponując, aranżując i wreszcie nagrywając swoje zarazem jedyne działo, jak i magnum opus, zaaranżowaną z przepychem na strażacką orkiestrę dętą i klawikord, bitą godzinę ciszy tak wymownej.