„24H” – 24 grudnia, godzina 0.44, czyli 23 godz. i 14 min. wcześniej.

Po przyjściu do domu bez przekonania wydusił kilka wągrów, umarły na lustrze. Ona siedziała w wannie. Ona, pianka, i świeczki. W ustach pet, nosem puszczała kółeczka, które układały się we wzory przedziwne, niby koszmarne, prawie plamy Rorschacha. Czytała z nich siebie. I kaczka, bo w kąpieli zawsze jest kaczka. Żółta żółcią najgłębszą, a dzióbek pomarańczowy, dojrzały dojrzałością cytrusa z ekologicznej plantacji w Panamie, zerwanego zmacerowanymi dłońmi tubylców, dla których słowo „Tetragrammaton” jest tabu, a serca mrozi im trwoga. Dotrzymywała jej towarzystwa, spokojnie dryfując na falach głaskających jej uda - które tak kiedyś kochał, ale już nie pamiętał ich potrzeb - łaskawie, i może jedynie akcydentalne erupcje podwodnych wulkanów znosiły stworzonko ze stabilnego kursu.

Możliwe, że chciał jej coś powiedzieć, coś miłego nawet, ale nie zdążył, bo...

- Zamknij drzwi, ej... – wpadała w histerię na sam jego widok – No zamknij!

Pomyślał, że zrobi jej na złość, że ostentacyjnie się wysra, ale powiedział tylko:

- A co, mam tu wnikać przez osmozę? – i trzasnął za sobą drzwiami. Poszedł spać.

Śniła mu się choroba psychiczna, może ojciec, może Bóg, najpewniej wszystko zlepione spoiwem bożka Morfeusza w przedziwnie zmutowaną, a jednak kompletną całość, pozbawioną może głębszego sensu, a jednak w chwili trwania tak logiczną i głęboko naznaczoną wszystkimi barwami życia rodzącego ból, wściekłość, wrzask, bywa, że radość ulotną, kreśloną trzepnięciem skrzydeł motyla. W tym śnie budził ją śpiącą w drugim pokoju kamienną głębią nagrobnej płyty wyoranej gdzieś w krypcie, na skale.

I jakiś stalowy dach w tym śnie był. Niby płachta grubej blachy oparta na dwóch kamiennych słupach, surowa konstrukcja postawiona w samym sercu niczego z betonu i pustki wypełnionej tylko drażniącym słońcem. Owady maści i kształtów wszelakich rozbijały się o dach ów w amoku, adorowały go niby ćmy żarówkę, nie ćmy nawet, a bezzębni chrześcijanie z mroku wieków średnich wyrwani, a trawieni guzem, parchem i rakiem, o językach twardych twardością obola, krzywe koszmary z obrazów Boscha dobijające się do bram raju, w strachu przed Panem skostniałe, może już nie tak łasym na gniew o ten owoc, bo tysiącem lat go stłumił.

I ojciec pojawił się nagle, jakby urodził go jeden z kamiennych słupów tkwiących w sercu niczego.

- Co się stało synku? – niby hycel się skradał, a wyraz twarzy miał cwany. A on płakał, dłubał palcem gdzieś w niczym, ale jak w styropianie.

Jak się obudził też płakał.