Odwieczne pytanie

Przez chwil kilka przelewał swoje skarlałe, otłuszczone cielsko - masę dość bezkształtną i miękką, pełną owłosienia wyrastającego raczej chaotycznie wprost z porów i innych zagłębień skórnych wypełnianych obecnie, bądź zamieszkiwanych onegdaj przez wągry i zaskórniki rodzajów wszelakich, a obfitości wielkiej - to na stronę prawą, to znów lewą, ocierając i drażniąc przy tym plamiaste zaczerwienienia i egzemy porastające skórę niby mech korę. Poranne bóle istnienia przyobleczone w subtelną formę stopniowo nasilającego się vibrata myśli, aż do głośnej afirmacji zniechęcenia wyrażonej pod postacią sugestywnego „Kurwa, jakie to życie jest pojebane!”, nie dawały mu spokoju. Nie było to pewne i oczywiste, ale czuł, że śmierdzi mu z gęby. Wstał i wciągnął brzuch. Bardziej z przyzwyczajenia, niż z chęci maskowania nikczemnej, wstydliwej fizjonomii przydzielonej mu na wieki, przypisanej niby krzyż na drogę ku spalonej słońcem Golgocie.

Przy śniadaniu zauważył początkowo nieśmiałe, z czasem nabierające i barw i charakteru fale gniewu pełzające pośród mięśni, pod skórą jej twarzy. Nadchodzi sztorm, to pewne, pomyślał. Wszystko zaczęło się od jakiejś gadki o niczym, wyssanej z powietrza, z palca, a może z dupy. Nie, nawet nie od gadki, gadka była później. Prapoczątkiem było spojrzenie mętne, o ładunku emocjonalnie wątpliwym.

- Co się gapisz? – wypełzło niby żmija z ust kobiecych, jak rozchylona róża powabnych.

- Nie gapię się.

- Przecież widzę, że się gapisz! Jezu, nawet zjeść nie można w spokoju...

- To Ty się gapisz, jesteś kobietą, kobiety się gapią. – zastanawiał się o co jej chodzi, jeśli w ogóle chodzi o cokolwiek innego niż przybranie rzeczywistych emocji w ni to maskę, ni formę mającą zwrócić uwagę na jakiś nie do końca jeszcze uświadomiony problem.

- Zjadłeś cały dżem! – łkała, myśląc przy tym nie tyle o konfiturze utraconej już bezpowrotnie, i nawet nie o herbacie, której jeszcze nie zaczął zaparzać, choć powinien, bo przecież wiedział, że rano jest zawsze tak mocno spragniona, tak do życia niezdolna, co o kardynalnym niezrozumieniu dla problemów skomplikowanej kobiecości.

- To nie ja, to kot. – w ręku miał nóż; pono niekiedy tylko wizja zbrodniczego narzędzia, siekiery, noża, czy tam młotka nawet, szarpiącego ciało pozostaje z miłości odartej uprzednio już ze wszystkiego.

- Jesteś zwykłym chujem!

Jeszcze była szansa, ot, choćby pod postacią lekkiego, dobrego uśmiechu, na który może odpowiedziałaby tym samym. Ważył to przez mikrosekundy, ale wybrał inne rozwiązanie.

- A Ty suką, spierdalaj!

Preludium tu przytoczone jedynie niewinnie zawiązywało utwór na dwa instrumenty wygrywany zawsze w żarliwym fortissimo, bowiem swoje uczucie redefiniowali w erupcjach destrukcyjnego szaleństwa, w amoku kurw i chujów pieniących się na ustach w gniewnym zacietrzewieniu, aż do umęczenia i ciała i ducha, aż do fazy miłosnego plateau wytrawianej w cierpieniu, w której okaleczoną powracającymi konfliktami miłością kochali się znów szalenie, znów najbardziej na świecie, i ledwo chwil kilka po owych „kurwach i chujach”, już nie one, a cedzone w uniesieniu miłosnej apoteozy „ochy i achy” pstrzyły ich wargi, a były nad wyraz okrągłe i gładkie, może nawet słodko kłamliwe.

- Jaką chcesz herbatę? – już po wszystkim napełniał czajnik przy zlewie.

- Pu-Erha. – coś, chichot prawdopodobnie, drgało nieśmiało pomiędzy zgłoskami, a przyjazne to było.

Uśmiechnął się tylko. Niby, a może jakby, a może się jeno wykrzywił.

- Wiesz kocham Cię, nie możemy się tak kłócić, przecież jesteśmy dla siebie stworzeni. – ptasi szczebiot, a słodki jak miód wyfruwał spomiędzy małych ząbków.

- Chyba też wypiję Pu-Erha, jestem za gruby, a to morderca tłuszczu. – powiedział tak jakoś sztucznie, bo chyba trzeba było i wypadało coś powiedzieć.

Wieczorem, siedząc w fotelu, sącząc ciepły napar o zapachu wątpliwym, przedwiecznym i znanym, pogrążony w lekturze strof tyle rytmicznych, co giętkich i żwawych, roztrząsając rzeczy ważne i mniej ważne, jeszcze raz spróbował odpowiedzieć sobie na odwieczne pytanie: Czy to ryba wali pipą, czy pipa rybą?

Kanapka z serem pleśniowym.

Nie tyle nawet pożeraczką łapczywą była, co delektującym się smakoszem tego, co produkowano masowo od wtedy, choć wymyślono to wieki wcześniej, a i to było może – jak chyba wszystko co przypadkowe lub nie – odpryskiem czegoś wcześniejszego, jak na przykład nie tyle stworzenie nawet, co przedwieczny rozbłysk idei wymiona, które można wydoić.

Wgryzała się w kanapkę powoli i metodycznie, żując kęsy tak, jak tylko kobieta żuć potrafi cokolwiek, czy to gniew, czy furię, czy dowolną emocję inną niż miłość, która u niewiasty wybrzmiewa intensywnymi salwami wypowiadanymi bez tchu, szybko i w afekcie. No dobrze... zatem wgryzała się w kanapkę, a była to kanapka, jak zauważył, z camembertem, tym - zmajstrowanym gdzieś w Wielkopolsce, najpewniej w mieście Turek - odbiciem powstałego wedle sekretnej receptury z roku pańskiego 1791, francuskiego sera, któren to znowu – jak wszystko, o czym już wspominaliśmy – jest ledwie pewnym powtórzeniem zdarzeń z roku być może 8845 przed Chrystusem, kiedy to komuś tam spleśniały kęs twarogu spożyty w ciemnej piwnicy w obecności posążka Molocha, utkwił w gębie wypełniając dziury w tych dwóch jeszcze tkwiących w dziąśle, ale już spróchniałych zębach, a na kubkach smakowych wybrzmiały gamą doznań eony przyszłych dni uplecione z takich samych wieczorów i ranków, co i tak – przecież to wiemy! – było jeszcze mniejszym odpryskiem zdarzeń sprzed połaci czasu co najmniej mierzonych w tysiącach nie dni, lat nawet, a wieków, a miało miejsce długo po tym, jak homo sapiens po raz pierwszy pociągnął krowę za cycek i trysnęło mleko, czyli od momentu pojawienia się w Jego głowie idei stworzenia, które za coś i w jakimś celu pociągać będzie można, a nawet trzeba minęły lat miliardy. Tak, było to dawno, a nie wyrzucił tego ino zjadł, żeby nie wnerwić baby.

LEGENDA – bohaterowie, miejsca, zdarzenia, itepe:

Narrator:

Patrzy jak jakaś „ona” je w komunikacji miejskiej, być może w pociągu.

Ona:

Je kanapkę z camembertem, być może w pociągu, albo autobusie, albo gdzieś tam, gdziekolwiek.

Pasterz, czyli ten, któremu ser utkwił w gębie:

Nie miał neostrady i cyfrowego Polsatu to dużo czasu spędzał na powietrzu tucząc pańskie oko widokiem obfitości trzód rozmaitych – bo i krowy i kozy, ale też owiec mnogość tam była – skubiących źdźbła soczyste u podnóży wielkiej góry, być może Horebu, a wiatr zawsze taki sam, pachnący czymś szarym, gorzkim i minionym drażnił nozdrza zapachem tymianku, rozmarynu i szałwi, które lubił rozcierać na dłoni, gdy patrzył na góry skąpane lazurowym słońcem zachodu. Życie stawiało przed nim liczne przeszkody i wymagania, którym sprostać się starał i sprostać umiał. Prócz trzód miał też dzieci i żonę. Zastanawiał się często o co jej chodzi, a właściwie o co jej kurwa chodzi?

Żona:

Ona, ta żona, jak prawie każda kobieta - przedchrystusowa pramatka czy tam prababka z Judei czy Synaju, czy jakiegokolwiek innego miejsca osadzonego w czasie - nakłuwała męża, czy po prostu partnera, drzazgami jego dawno rozłupanych wizji kobiecości tak subtelnej. Drzemał w niej jakiś niszczycielski potencjał wywodzący się z owego adamowego boku, który ha-Elohim rozłupał ku utrapieniu mężczyzny, czyli lubiła wkurwiać się o byle co. Prócz trzech zębów i wąsika miała też dzieci, palenisko na którym piekła mace, i męża. Zastanawiała się często o co mu chodzi, a właściwie o co mu kurwa chodzi?

Krowa:

Była jedynie konsekwencją, bladym echem doniosłego aktu tworzenia spomiędzy dnia trzeciego, a piątego, choć niekoniecznie oczywista zdaje się Jego, Starego Pana, pewność, że idea jej, tej krowy, niosła ze sobą prócz przyszłej pewności dojenia, również przyszły, a dla nas już przeszły, fakt pojawienia się pewnego nalotu, na pewnym serze, co miało następstwa zatrważające.

Ser:

Spleśniał przez przypadek w piwnicy pasterza, w roku 8845 przed Chrystusem. Został zjedzony, pono był smaczny.

To, co stało się w izbie pasterskiego domu, nad piwnicą:

Do ciemnej izby wszedł smutny i wystraszony. Stała przy palenisku przewracając macę to na bok jeden, to znów drugi. Zastanawiał się, czy powiedzieć prawdę, czy może skłamać. Rozpaczliwie próbował oblec zdarzenie w słowa giętkie i ładne by wyłuskać jej nie tyle swój żal z powodu utraconego sera i oczekiwać empatycznego zrozumienia, co w ogóle odważyć się o jakimś serze jej wspomnieć, bowiem u niej, tej kobieciny, każda błahostka urastała do rangi dramatu.

Nim zapłodnione i zrodzone w jej umyśle pytanie „Jakiś smutny, o co mu kurwa chodzi?” wybrzmiało, on już powiedział, zdradził sam siebie, bo zarówno nienarodzonym jeszcze Chrystusem, jak i Judaszem był w tamtej chwili.

Cisza jak makiem zasiał. Niby Adam i Ewa pod drzewem poznania dobra i zła, stoją tam, w tej izbie poprzecinanej zakurzonymi nitkami słońca przenicowanymi poprzez szpary w belkach chaty, a wszelkie dostępne człowiekowi emocje wprowadzają w ruch mięśnie ich twarzy.

I wtedy ona, ten odprysk pramatki Ewy, łapie go za chuja i odzywa się tymi słowy: „Jak nie zjesz, to puszczę!”. To co on miał, czy tam mógł zrobić?

„24H” – 24 grudnia, godzina któraś-tam, czyli trochę później niż było, ale trochę wcześniej, niż będzie.

Pociąg stukał, a za oknem świtało. Słońce czule, promykami delikatnymi niby przedłużenie paluszków Wielkiego Empaty dobywało na światło dzienne kolejne obrazy migocące za oknem przedziału. Muskało sarenki buszujące pośród zimowych zagonów w poszukiwaniu upragnionej strawy. Zwierzątka pyszczkami skubały ostatnie listki, zgrabnymi kopytkami rozgrzebywały grudy by dobyć spomiędzy nich pożywne ziarna. Z ust buchała im gorąca para, a ogonki nad białymi kuperkami merdały wesoło. Promyk na chwilę skupił się na wróbelku trzepoczącym skrzydełkami, a przysiadłym na linii wysokiego napięcia, bo wielce zaaferowanym tarmoszeniem prawdopodobnie robaczka, choć z pędzącego pociągu stwierdzenie tego ze stuprocentową pewnością, rzecz jasna nie było możliwe.

Aż wreszcie oczom podróżnych zajętych właśnie w tej chwili zerkaniem na piękny świat przemykający za oknami pociągu ukazał się rolnik – cyk, pstryk – zastygły w fazie trudu i znoju, a jednak z uśmiechem na ustach zwlekający każdego ranka o brzasku ciało z wyra, by walczyć z Matką Ziemią przez lata i lata, i pory roku, i miesiące, i dni, sekundy nawet, bo zmaganie z życiodajną materią nie ustaje nigdy, a połączony z nią, tą ziemią, jakąś więzią mieniąca się odcieniami wszelkich emocji, ograniczonych jedynie zdolnością odczuwania na jednym skraju doznań furii zaciekłej nieurodzaju czasu posuchy, na drugim zaś miłości bezgranicznej żniw obfitych; a w tej chwili gestami siewu umieszczający pomiędzy skibami i żyto, i pszenicę, i coś tam jeszcze na pewno, a wszystko ozime, by wykiełkować to mogło na wiosnę zielonymi źdźbłami, wprost ku obłoczkom nanizanym na słoneczne promyki, a układającym się na lazurze prawie letniego już nieba w gloryfikującą Jego imię strofę „Jestem Miłością!”.

Świat jest piękny! – jakiś anormalny impuls przetoczył się po zwojach mózgowych, co zaskoczyło, wręcz zszokowało go wielce, gdyż wyładowanie owo przyniosło ze sobą falę myśli przedziwnych.

Dobył z torby kanapkę z masłem, szynką i serem. Śniadanie pachniało łąką przyprószoną rosą, skąpaną promieniami słońca, łąką na której roześmiani rubasznie mleczarze, doją krowy, równie radosne, bo dojenie ulży napęczniałym wymionom. Pachniało czymś jeszcze, bo zapach miał brzmienie bogatej w niuanse nostalgii za dniem już minionym, kiedy to jako pacholęcie tulił się do maminego cyca, w lepkich od młodzieńczej polucji nocnych marach snuł plany małżeńskiego pożycia ze swą potencjalną małżonką, kobietą czułą, cnotliwą, o piersi pięknej, a wargach układających się w uśmiech lekki i przyjemny, nawet kiedy bezwolnie spoczywały - jedna, na drugiej.

I współpasażerowie jacyś tacy ludzcy, niemal piękni byli. Łypiąca małpka nie zwierzątkiem już była, i nie tyle człowiekiem nawet, co symbolem płodnej kobiecości pod postacią odrodzonej Wenus z Willendorfu – karmionej serem, i masłem, i zbożem – a wciąż będącej niby ten wszechświat tuż po wybuchu w fazie wzrostu o tempie szalonym. Piękna błyskała jakąś poświatą, jakby ozłocona łaską pańską w swoim kącie tkwiła. Każdy oddech dobywający się spod delikatnych, różanych płatków nosa, niby melodyjny dźwięk psalmów w krtani dziewiczej zrodzony, niby brzmienie harfy eolskiej, koił zmysły, a słodki był jak plaster miodu.

Nawet warga, choć przez „dzieści” lat swego życia, aż do teraz, nie zdążył jeszcze zetrzeć z gęby wód płodowych, ludzki jakiś się zdawał, a choć z pewnością przystojny wciąż nie był, majestatu i dostojności odmówić mu nie można było, bowiem może to już nie wody, nie ślina nawet, pstrzyły mu lica, a ów rodzaj heroicznego zmęczenia co towarzyszy może Wielkim podczas dokonań Ogromnych, a udziałem już być mógł – nim postać wilgotną na licach Wargi przybrał – i Cezara nad Rubikonem, i Einsteina tuż po indeksowaniu dwójki w owym słynnym wzorze, a może – co już pewnie zbyt śmiałe, a nawet wulgarne – zrosił skronie Jehowy w wieczór ów szósty, zwany dziś sobotnim.

Sam prawie kimś, prawie człowiekiem się poczuł. Jama brzuszna sklepiła się nad trzewiami mocniej, z postaci wypukłej, we wklęsłą prawie przechodząc na skutek czy to siły woli, czy pod wpływem natchnienia, a być może dzięki ingerencji z niebios. I ciało skarlone od wiecznego w nerwach kulenia przedziwnie się jakoś rozrosło do postaci człowieka wzrostu prawie średniego, bo w płuca rześkiego powietrza nabrał z wprawą i werwą, ba, śmiałością nawet. W tym momencie łaski przebaczył wszystko i wszystkim, prawie sobie przebaczył.

Ale co to? Pociąg wjechał w chmurę deszczu ze śniegiem. Wilgotne, nabrzmiałe płatki i krople konały roztrzaskane na szybie przedziału drążonej co raz bardziej i bardziej żyłami łez, znaczonej meandrami cierpienia szarpanymi pędem pociągu. Czy to wszystko było tylko iluzją? Szczątkiem pragnienia, które obumarło nim zdążyło wybrzmieć i objawić się pełnią kształtów?

Odwrócił głowę, by zobaczyć współpodróżników. Przerażający widok był nie do zniesienia. Warga ślinił mordę, Emo przeżywała sama siebie, a Tłusta Małpa wciąż wpierdalała. A jemu po prostu znowu zachciało się srać. Kurwa.

„24H” – 24 grudnia, godzina 05.20, czyli 18 godz. i 38 min. wcześniej.

Ten byt nieuzasadniony, który może nie powinien się zdarzyć, bo może jego przeznaczeniem był zużyty podczas wiejskiej zabawy z okazji Dnia Ziemniaka kondon, żółty i rozciągnięty, wyprodukowany szorstkimi ręcami – tymi ręcami! – biednych dzieci z prowincji Ksjiu Ksing Ksiang w Czajna, a po niej, po tej zabawie, rzucony gdzieś do rynsztoka za remizą, porwany przez wygłodniałe kury tego sąsiada, tego lumpa zza miedzy, tego łacha, któren widząc jak one, te kury, trząchają nim, tym kondonem na prawo i lewo, w te i we wte, wypluł jeno spod tego wąsa moczonego we właśnie ugotowanym, a dopiero co postawionym przez pulchną żonkę na stole  krupniku, tylko trzy słowa, z których do wypowiedzenia głośno w pobliżu parafii Najświętszej Marii Panny Niepokalanego Poczęcia nadawały się tylko dwa, a brzmiały one „JEGO MAĆ”.

I myślał też, nie, nie myślał, ruminował! Zatem ruminował, że może – skoro nie skończył w kondonie, albo wiaderku ze skrobanką - tylko ten brak wygranej w totka jest ostatnią z pajęczych nitek utrzymujących jeszcze jego nikczemny żywot w fazie trwania, bo gdy już wygra, odejdzie, a nim to zrobi, zamówi profesjonalną ekipę wyposażoną we wszystko prócz chęci i kompetencji, i ona, ta ekipa pełna chłopa prostego (takiego co to jak jeden mąż, każdy i wszyscy, trzyma peta w ustach, a on, ten pet, swoim istnieniem przeczy nie tylko sile grawitacji – bo nawet nie usta go trzymają, nie ślina nawet, a jakieś przyciąganie atomów widoczne tylko w laboratorium, a i to pod mocnym mikroskopem – ale i wszelkim prawom Newtona, Einsteina, a nawet teoriom nienarodzonych jeszcze fizyków, którzy dopiero kiedyś, w nocnej euforii tworzenia zapiszą na skrawkach taniego papieru z recyklingu swoje wiekopomne teorie nie-do-podważenia) przeprowadzi najsampierw albo przód deratyzację, deinsektyzację, czy jakiekolwiek inne "de" przygotowujące tę jego norę do zasypania toną wapna, a najlepiej napalmu, który zetrze jakikolwiek ślad jego marnego bytu z powierzchni ziemi, a potem na Publicznym Prywatnym Cmentarzu wykopie mu grób, ale z kijem zamiast krzyża, i z tabliczką na nim, tym kiju, głoszącą ni mniej, ni więcej, tylko: tu leży ten, co żył od wtedy do wtedy. I może na skraju tabliczki, zamiast „Pokój jego duszy...” widniało będzie nieśmiałe „Homo sapiens”, które kiedyś jakiś z jego kolegów - śmietnikowych lumpów, ręką nienawykłą do trzymania ołówka, długopisu, czy nawet widelca, bo nienawykłą do trzymania czegokolwiek innego niż butelka, pismem niewprawnym a właściwie bazgrołem przy odrobinie dobrej woli mogącym w oczach obserwatora uchodzić za coś w rodzaju słowa - trochę poprawi, w miejsce zamazanego „SAPIENS” wstawiając drżące, bolesne „SACER”.

Tak myślał, tak kminił patrząc w okno, a pociąg stukał, stukał, stukał. Stukał miarowo.

„24H” – 24 grudnia, godzina 05.00, czyli 18 godz. i 58 min. wcześniej.

Do sracza wtoczył się ledwo, ledwo, jakąś niemocą szarpany. Spojrzał w lustro, w te oczy zmęczone, szkliste i chore, kiedyś może odrobinę wrażliwe, dziś tylko już puste szkiełka małego gryzonia zastygłe pokornie w cieniu drapieżcy. To życie, okruchy wspomnień zaledwie, mieszczące się w garści drobinki nadające się jedynie do tego by żarnami dłoni zetrzeć je na pył jeszcze drobniejszy, prawie kurz, zdmuchnąć, resztki zdeptać.  Może najwłaściwiej byłoby spuścić je tu, w brudnym sraczu, brudnego pociągu, co pełznie niby robak po brudnych szynach tnących jak rana ten brudny kraj, cząstkę układanki konającej Ziemi, kręcącej koła wokół obumierającej gwiazdy, a czekającej na zbłąkaną asteroidę. Wielkie bum! Wszyscy pomrzemy. Niektórzy trafią wprost pod ciepłe skrzydełka wesoło pląsających aniołków, inni spłoną w ogniu piekielnym, a resztę czyściec wytrawi i odrze z człowieczeństwa doszczętnie, by już złamani, z uśmiechem nieznacznym, a zbłąkanym niby grymas na bezmyślnych ustach pacjenta po lobotomii, z pokorą przyjęli słowa Starego Pana rzucone cynicznie, spod wąsa: „Tak, już jesteście gotowi.”

Jakże samotny człowiek tkwi, potem umiera w mikrokosmosie własnych myśli, tej pustyni wyjałowionej, zimnej i strasznej, gdzie nie ma nikogo. Kona w nadziei, że po drugiej stronie nie ma nic, ani Szatana, ani Boga tym bardziej – tylko czerń, nicość, odpoczynek w nieświadomości właśnie zakończonego trwania.

Wyjął chuja, żeby się odlać. Dobrze obsuszona, trochę żylasta podwawelska piętnaście przez cztery. I ta moszna, a jajka w niej jak dwa włoskie orzechy zawieszone w woreczku foliowym, w którym ktoś wcześniej trzymał coś kiszonego, najpewniej kapustę. 

Pięć – siedem – pięć – siedem; jak w tym dowcipie.

Otrząsnął robaka i schował.

Może się wysrać? Tak na zaś?

Mył ręce i ruminował.

Trzynasta dwadzieścia siedem. Rozprażona lipcowa chwila przeżyta kiedyś i gdzieś. Na dworcu PKP w wielkim mieście, starym już i zmęczonym kamiennym molochu. Spoconym, zasapanym tworze oblazłym przez kolorowe insekty wędrujące przez życie bez celu, lecz z nienawiścią. A pośród nich, ona i on. Ona piękna, on zaćpany i jakoś nieświeży nieświeżością domniemaną, urojoną.

Złocień Tycjański, powiedziała, gdy zachwycił się miriadami ni to rozbłysków, ni półcieni na jej lśniących włosach. Kochali się, jeszcze nie odkryli, że potrafią nienawidzić, że miłość to wiecznie nienasycony Uroboros pożerający siebie i wołający: „Jeszcze... jeszcze!”. A gdy uczucie już pożre, nienawiścią się syci, aż nie zostanie nic, prócz pary wraków, kiedyś ludzi, którym lata temu rozbłysła w głowie fanaberia kochania. Być może całe jego życie, marny psychotropowy byt, zamknął się, narodził i wybrzmiał w miłosnej apoteozie tej jednej chwili, której roztrząsaniu poświęci całe lata nienawiści, a kiedyś, gdy i ona będzie tylko mglistym wspomnieniem - obumrze jak liść jesienny, złoty i kruchy – i obojętność  się jeno ostanie, roztrwoni i ją, bo cokolwiek przestanie wybrzmiewać mglistymi retrospekcjami tamtego lata, tamtego roku, i tamtej chwili, gdy promienie słoneczne przebijające się przez szklane sklepienie dworca drgały w jej włosach. Rozdrapie ból, jak strupa, i zapomni, pogrzebie to w ziemi.

Wrócił do przedziału na nogach miękkich, wacianych.

Piękna siedziała tak, jak tylko piękne siedzieć potrafią. Zamknięta w pozie szczelnej i niedostępnej, jak puszka. Nie mówiła nic, bo i nic mówić nie potrzebowała, bo może wszystko co kiedykolwiek musiała, teraz musi, bądź w przyszłości będzie skłonna nawet nie powiedzieć, lecz zrobić ograniczy się do tej prawej dłoni - o smukłych paluszkach, a konstrukcji misternej, ażurowej – obejmującej lewy łokieć ręki spoczywającej wzdłuż ciała, podczas gdy głowa przechylona lekko, subtelnie na bark też lewy, pozwoli melancholijnemu spojrzeniu oczu lekko załzawionych, pokrytych błoną łez, błądzić gdzieś w próżni. Prawie zastygła, ledwie uchwytna mimika jej twarzy kreśliła namiętny wyraz rozpaczy jakby gorącej i ostatecznej, a usta kryte obficie błyskotką kładzioną prosto na tym odwiecznym kobiecym przekleństwie, tym piętnie nieśmiało wypełzającym na górną wargę pod postacią lekkiego wąsika, wrażenie owo tylko podkreślały. Prawie słyszał bolesny szloch jej duszy.

Łypnął w innym kierunku. Co za wara?! Wyczekująca, niby łycha koparki na operatora, który wziął właśnie L4, bo ciałem mu trzącha delirium tremens. No, jakby mu ją ktoś wywinął obcęgami a potem gwoździem przybił do brody. Zaśliniona, jak pies, wściekły pies, albo kocia pizda w rui. Siedział w tym skąpym świetle obsranej przez muchy jarzeniówki i udawał, że czyta, albo udawał, że udaje, że czyta.

Sytuacja na Lesbos też była stabilna, sprawy miały się dobrze. Kosmata małpka sczesywała łój z włosów wprawnymi ruchami wyspecjalizowanego zwierzątka. Potem skryła swe łapki włochate i zwinne - równie chytre co szybkie, a nieco nerwowe – pod skórnym fałdem opadającym kaskadami na ni to kolana, ni doryckie kolumny, potężne, a odwieczne, niby lawa pradawna, stworzona tylko po to, by rozlać się po tym fotelu zapuszczonego przedziału drugiej klasy Intercity skądś - dokądś, i sczeznąć na wieki, by stanowić fundamenty tego ciała, co ino łypie żabim okiem, i sczesuje, i łypie, i sczesuje. I tylko od czasu do czasu sięga ręką, nie, łapką właściwie, pod ów fałd skórny, grzebie w nim niby w ciepłej mufce, i wyciąga kanapki z masłem i serem, bo zapewne łakocie przeróżne tam skrywa.

Każde chciało coś powiedzieć – Warga, że chce by Piękna; Piękna, że nie chce by Warga; a Lesba, że chce, by ktokolwiek, cokolwiek – ale jakoś nikt nie mógł.

Nagle dzwonek czyjegoś telefonu rozłupał krępującą chwilę na części. Jak kamień szybę.

„Halo... to ja! Pędzę do Ciebie...” – znana melodia wypełniła przestrzeń – „...z wielkim wzwodem.” – dokończył już w myślach. W tych swoich czarnych zwykle myślach.

„24H” – 24 grudnia, godzina 04.44, czyli 19 godz. i 14 min. wcześniej.

W budce telefonicznej upał był nie do zniesienia, jak w szklarni, w samo południe. Zadzwonił, spytał o adres i cenę.

Lokal, spelunka właściwie, mieściła się w centrum miasta, na skrzyżowaniu ulicy jakiejś z jakąś, nad zakładem pogrzebowym. Może od razu umrze. Śmierć i pochówek w cenie, w imię Ojca i Syna, i Ducha, koniec dramatu, kurtyna w dół, amen.

Wszedł jak do gniazda, do nory. Kurwy wiły się tam jak larwy na padlinie, popiskiwały. Tanie, nawet nie rubensowskie, zwyczajnie tłuste i żółte, osłonięte niczym, bo nawet wstydu już na sobie nie miały. Chichotały rozchylonymi lubieżnie ustami, a w każdych niby perła w małży, tkwiła guma do żucia przerzucana z uporem i nieustannie z jednego kącika ust, w drugi.

Dygotał wszelkimi emocjami.

- To którą chcesz, kochasiu? – nie tylko gumę już żuły, lecz słowa.

Wybrał najmniej brzydką, niby emerytowana piosenkarka R’n’B tam stała. Kobieta po przejściach i wszelkich chorobach duszy, pomarańczowa, jak kurczak papryką natarty i wypieczony trochę za bardzo. Ćmiła fajkę - pyk, pyk, pyk - by usta mieć zawsze gotowe, a mięśnie dobrze rozgrzane. Zaprowadziła go do tej klitki, celi właściwie, jakieś łóżko tam było, kupione gdziekolwiek i tanio, może na pchlim targu. Dobre, jak gąbka chłonęło wydzieliny plugawe.

- Idź, podmyj się, tam obok jest toaleta. – pykała, wypuszczała dym to gębą, to nosem.

Poszedł, a potem wrócił. Położył się jak na łożu śmierci, jak w trumnie, ale nie tak chciałby umierać, upodlony, nikczemny.

To nie było niebo, ani piekło tym bardziej. Wiedział to, bo w niebo nie wierzył, a w piekle już bywał. Nie było tam Boga, ni diabła, tylko ten wszechświat w jego głowie zatrzymany w nieustającej fazie Wielkiego Wybuchu, z obumierającymi atomami, których protony, neutrony i elektrony buntują się przeciwko trwaniu. Narodziny i śmierć, może też zmartwychwstanie. Słońce przedzierające się przez liście. Poranek w ogrodzie, i koncert trzmieli. I charyzmatyczny schizofrenik wspinający się po wodzie na swój krzyż, by znaleźć ukojenie w śmierci.

Drugi raz zerżnął ją od tyłu, nie tyle nawet zerżnął, co zerżnąć spróbował, bo skończył nim zaczął.

- I co, nie bolało? – zapytała, gdy się ubierał. Słowa opuściły jej usta wraz z kłębem dymu, a były szydercze.

- Nie. – wycedził tak jakoś, tak mimo woli to z niego wyszło, bo może coś innego miał, czy tam chciał powiedzieć.

- Godzina jeszcze nie minęła... – dalej szydziła.

- Ale chyba już pójdę... do widzenia. – uciekł.

Wyszedł na rozprażoną ulicę, w blask, w słońce. Znalazł jakiś winkiel, zwymiotował za nim.

Stuk, puk, stuk, puk, pociąg stukał miarowo, taktownie.

Ocknął się, wytrząsnął z powiek resztki wspomnień. „CHUJ CI W DUPĘ”, nabazgrała jakaś ręka niewprawna, może pożądaniem z lędźwi płynącym targana, tuż nad mytą w zeszłym millenium, jakoś przed wojną może nawet, czupryną lesby łypiącej do niego rybim okiem właśnie w tej chwili.

Piękna tkwiła na swoim miejscu, niby boska Diana gdzieś w Luwrze, zastygła w czasie na wieki. Wyobraził sobie, że ona i on, że za lat wiele siedzą przy stole. Ona kroi cebulę. Grube plastry miękko opadają na pajdę. Płacze, łzy drążą nie obfitą warstwę podkładu Max Factor, lecz bruzdy już starcze, ciężar dni minionych je wyrył. Oczy też jakieś umęczone latami opłakiwania ran chrystusowych, choć może jeszcze błysk jakiś – okruch, szczątek ledwie - w nich mieszka. Usta poruszają się jakoś dziwnie, nie wolą, nie chęcią nawet już uruchamiane, lecz przyzwyczajeniem jakimś przedziwnym, głęboko wytrawionym latami kontemplowania ulubionych psalmów.

On czyta gazetę, „Przegląd Sportowy” niechybnie. Czyta i knuje, oczka świńskie, a lubieżne i chytre, przebiegają linijki wyników sportowych. Skoro świt pójdzie, obstawi, i wygra, w końcu musi wygrać, i wtedy powie, powie jej „Z nami koniec Ty suko!”.

Stuk, puk, stuk, puk, pociąg wybijał rytm.

Wstał, te zawsze opadające spodnie podciągnął, bo wzruszenie napłynęło już stolcem obfitym. A wzruszył się tak, jak tylko neurotyk może się wzruszyć – sam sobą, do głębi i najbardziej na świecie.

„24H” – 24 grudnia, godzina 3.27, czyli 20 godz. i 31 min. wcześniej.

Wstał, w toalecie ochlapał twarz zimną wodą, umył pachy, zęby. Odświeżony ubrał spodnie, koszulę, sweter. Z szuflady wyjął listek, dwa ziarna z niego wydłubał, na dłoni je zważył, i połknął.

- Na razie... – zastanowił się chwilę – kochanie... – jakoś dokończył, jakoś wydusił to z siebie.

Trzasnął drzwiami, zbiegł po schodach, prosto z ciepła w pluchę wniknął, z ciemności w ciemność. Wiatr z nort-łestu smagał i deszczem i dustem, co było może jak na tą porę roku zupełnie unverständlich, bo śniegiem winien smagać i mrozem. Jął tedy rozmyślać o tym i owym, o wszystkim i niczym, czepiając się myśli to tej, to znów innej, która wbijając się w pierwszą dekonstruowała ją zupełnie absorbując całą uwagę, i już w trwodze na trzecią, swą niszczycielkę czekała.

Dworzec był szary, jak po apokalipsie Świętego Jana, a może tylko po wybuchu bomby neutronowej. Jakiś stary wypełzł skądś, ze śmietnika pewnikiem, by wpełznąć dokądś, może do tego jedynego miejsca, gdzie znów będzie umyty, pachnący, szczyptę człowieczy - do trumny, a nim to uczynił, zapytał:

- Która godzina?

- Co?

- Która godzina, pytam.

- Nie mam zegarka... – zaczął się tłumaczyć nerwowo - ...ale będzie gdzieś... – próbował go zbyć, myśląc przy tym: „Za dwa gwizdy wpół do... złamasie!” - ...dziesięć po czwartej. – dokończył.

Nie lubił ludzi, siebie nie lubił bardziej. Nie lubił ocierania się w komunikacji miejskiej, w autobusach, w pociągach, ale przecież musiał zająć jakieś miejsce w tej stalowej gliździe, co zaraz nadjedzie – O już nadjeżdża!; gdzieś przysiąść, co by te godziny jazdy nie upłynęły na potach zlewnych, na rzece wręcz rwącej, która gdzieś wzdłuż kręgosłupa strumieniem obfitym drążyć ciało będzie.

Otworzył drzwi przedziału, a oni tam w kątkach tkwili, każdy w swoimi, choć śliczna w kątku - nie kątku,  na skraju będąc, jakby w centrum uwagi pozostawała. Piękna, samotna, bo i intelektu bystrość nadmierna, i piękno ciała - nie tyle z samego powabu fizys płynące, co niby zamczysko prastare na fundamentach nad wyraz stabilnych, na serca dobroci wsparte - inkrustowały, trawiły może te lica rumiane a gładkie, jakimś głęboko rytym piętnem niezrozumienia dla rozterek jej duszy. Ni to w poszukiwaniu nieobecnych korali, ni to czegoś innego, niewiadomego, gmerała łapką zgrabną, o konstrukcji misternego ażuru a pulchną leciutko, należycie, po dekolcie swym nie bardziej alabastrowym, co pruderyjnym, ale nieznacznie. Może śmiałości szukała, może pewności, chwilę na niej oprze.

Z kątka drugiego gałką świecącą a bystrą, łypał kąsek tyle łakomy – dla wszystkich jurnych kogutków między siedemdziesiątą a dziewięćdziesiątą wiosną życia – co niedostępny dla nich, bowiem wszelki włos tej androgenicznej facjaty dla uważnie mrużącego ciekawskie oczka obserwatora, nie tyle układał się ostatecznie w wyraz trwały, co ledwie nieznaczną impresją, ulotną, chwilową, kształtu i brzmienia „LESBOS”, o „S” przeciągłym, frywolnym, na płótno jej twarzy spoconej, papuśnej, wypełzał. Niby budyń wypełniła zakamarki fotela, szczelnie, wręcz zuchwale, z zapałem i pewnością kochanki pragnącej być matką ze słowem drgającym na wargach: „Ubierz szalik, zmarzniesz kochanie...”. Włosy tłuste miała, myte jakoś pod koniec zeszłego milenium zapewne.

Kątek trzeci pierwszym zaabsorbowany był wielce, a patrzył na niewiastę urodziwą dziwnie tak jakoś, tępo może. On, ten pierwotniak, troglodyta o zębach łatanych resztkami kiełbasy, o wardze opadającej jakimś pulchnym, zaślinionym łukiem, a niezdolnej – bo tak obfitej – oprzeć się sile ciążenia, w kierunku kolan. Jak pies do kości się ślinił, a świdrujące oczka uważnej ropuchy obserwującej owada, ten jedyny posiłek, ledwie przypadek czasu posuchy, wyrażały nie tylko niemy podziw, chorą fascynację, co nawet pragnienie, absurdalną nadzieję, że piękna zaraz odłoży książkę, ten poradnik „Jak nie być zaczepianą w pociągu?” i ulegnie pokusie, muśnie mu uszko i szepnie: „Chodźmy do kibla...”.

- Dzień dobry, można? – wycedził zamykając przedział, i może już myślał przy tym o pocie, nerwach i słowach utkwionych w przełyku.

Usiadł w kątku czwartym, i skostniał, jak Sfinks nieopodal jakiejś piramidy, gdzieś w Gizie. Może już się pocił, a może jeszcze nie, ale obecne, gdzieś w tle wielopłaszczyznowej, misternie tkanej struktury myśli, nieustannie migające pragnienie – żeby się nie zesrać! – nie dawało mu spokoju.